برو به محتوای اصلیمرجع اسناد حقوقی معاهدات

اظهارنظر عمومی ۳۴: حقوق زنان روستایی

پرش به فهرست

۱.مقدمه

#

۱. کمیتۀ مبارزه با تبعیض علیه زنان، اهمیت حیاتی سهم زنان روستایی و نیاز فوری به بهبود شناخت و حمایت از حقوق بشر آنها را به رسمیت می‌شناسد.

کمیته از طریق نظرات نهایی و اظهارنظرهای عمومی پیشین خود، زمینه‌های مختلفی را که همچنان علیه زنان روستایی تبعیض‌آمیز هستند، شناسایی کرده است. در اظهارنظر عمومی حاضر، کمیته وظایف کشورها را در راستای اطمینان از حقوق زنان روستایی، با تمرکز بر مادۀ ۱۴ کنوانسیون رفع همۀ اشکال تبعیض علیه زنان که وضعیت منحصربه‌فرد زنان روستایی را مشخص کرده است و همچنین، تعهدات خاصی که کشورهای عضو در شناخت، ترویج و حمایت از حقوق خود دارند، برجسته می‌کند.

#

۲. مادۀ ۱۴، تنها ماده در یک معاهدۀ بین‌المللی حقوق بشر است که به طور خاص، به زنان روستایی مربوط می‌شود. بااین‌حال، تمام حقوق تحت کنوانسیون به زنان روستایی اعمال می‌شود و مادۀ ۱۴ باید در چارچوب کنوانسیون به‌طورکلی تفسیر شود.

کشورهای عضو هنگام گزارش‌دادن، باید به تمام ماده‌هایی که در زمینۀ استفاده از حقوق زنان و دختران روستایی نقش دارند، توجه کنند. براین‌اساس، اظهارنظر عمومی حاضر ارتباط بین مادۀ ۱۴ و سایر مقررات کنوانسیون را بررسی می‌کند. همان‌طور که بسیاری از اهداف توسعۀ پایدار به وضعیت زنان روستایی پرداخته است و فرصت مهمی برای پیشبرد شاخص‌های فرایند و نتایج را فراهم می‌کند، قصد خاص اظهارنظر عمومی حاضر فراهم‌کردن راهنمایی‌هایی برای کشورهای عضو در اجرای تعهدات خود دررابطه‌با زنان روستایی است. درحالی‌که اظهارنظر عمومی شمارۀ ۳۴ بر زنان روستایی در کشورهای درحال‌توسعه متمرکز است، برخی از اجزای آن نیز به وضعیت زنان روستایی در کشورهای توسعه‌یافته مربوط می‌شود. به رسمیت شناخته است که زنان روستایی حتی در کشورهای توسعه‌یافته، از تبعیض‌ها و چالش‌ها در زمینه‌های مختلف ازجمله توانمندسازی اقتصادی، مشارکت در زندگی سیاسی و عمومی، دسترسی به خدمات و استثمار کارگران زن مهاجر روستایی رنج می‌برند.

#

۲.پیش‌زمینه

#

۳. درحال‌حاضر، زنان روستایی یک‌چهارم جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند. آنها نقش مهمی در حفظ و بهبود معیشت روستایی و تقویت جوامع روستایی دارند. در سال‌های اخیر، کمیته یک بدنۀ قابل توجهی از رویه‌های حقوقی دربارۀ حقوق زنان روستایی و چالش‌هایی که با آن روبه‌رو هستند، مخصوصاً از طریق نظرات نهایی ایجاد کرده است. چند کنفرانس سازمان ملل متحد نقش زنان روستایی را در کشاورزی، توسعۀ روستایی، غذا و تغذیه و کاهش فقر به رسمیت شناخته است.۱۵۳ بنابراین، نیاز به توجه ویژه به زنان روستایی، همان‌طور که در اهداف توسعۀ پایدار به رسمیت شناخته شده است، وجود دارد.

#

۴. کمیته به رسمیت شناخته است که زنان روستایی همچنان، با موانع سیستماتیک و مداوم برای بهره‌مندی کامل از حقوق بشر خود مواجهه بوده و در بسیاری موارد، شرایط بدتر شده است. در بسیاری از کشورها، حقوق و نیازهای زنان روستایی در قوانین، سیاست‌های ملی و محلی، بودجه و استراتژی‌های سرمایه‌گذاری در همۀ سطوح، مورد توجه قرار نگرفته یا نادیده گرفته شده است. حتی در صورت وجود، قوانین و سیاست‌هایی که وضعیت زنان روستایی را در نظر می‌گیرند و اقدامات ویژه‌ای را برای پیشبرد آن انجام می‌دهند، غالباً اجرا نمی‌شوند.

#

۵. در سطح جهانی و با چند استثنا، در هر شاخص جنسیت و توسعه که داده‌هایی دربارۀ آنها در دسترس است، زنان روستایی بدتر از مردان روستایی و زنان و مردان شهری روزگار می‌گذرانند.۱۵۴ زنان روستایی، بیش از حد، فقر و منزوی‌بودن را تجربه می‌کنند. آنها با تبعیض سیستماتیک در دسترسی به زمین و منابع طبیعی مواجه هستند. آنها اغلب، به دلیل نقش‌های جنسیتی کلیشه‌ای، نابرابری در خانواده و فقدان زیرساخت‌ها و خدمات ازجمله باتوجه‌به تولید مواد غذایی و کارهای مراقبتی، بیشتر بار کار بدون مزد را بر دوش می‌کشند. حتی زمانی که به طور رسمی در استخدام هستند، اغلب درگیر کارهای ناامن، خطرناک، ضعیف و بدون حمایت اجتماعی می‌شوند. آنها کمتر تحصیل می‌کنند و در معرض خطر بیشتری برای قاچاق و کار اجباری و همچنین، ازدواج زودهنگام و اجباری و دیگر اقدامات مضر هستند (نک: CEDAW/C/GC/31-CRC/C/GC/18). آنها بیشتر به بیماری مبتلا می‌شوند، از سوءتغذیه رنج می‌برند یا به علل قابل پیشگیری می‌میرند و به طور خاص، از دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی محروم هستند.

#

۶. زنان روستایی بیشتر احتمال دارد که از موقعیت‌های رهبری و تصمیم‌گیری در تمامی سطوح حذف شوند. آنها به طور نامناسب تحت تأثیر خشونت‌های مبتنی بر جنسیت قرار می‌گیرند و دسترسی به عدالت و جبران خسارت قانونی مؤثر ندارند. واضح است که اهمیت‌دادن به توانمندسازی زنان، خودمختاری و موقعیت در تصمیم‌گیری و حکومت‌داری زنان روستایی نباید نادیده گرفته شود. اگر این چنین باشد، کشورها پیشرفت خود را به خطر می‌اندازند.

#

۳. تعهدات کلی کشور عضو دربارۀ احترام، حفاظت و تحقق حقوق زنان روستایی

#

الف. کاربرد ماده‌های ۱ و ۲

#

۷. تعریف تبعیض مندرج در مادۀ ۱ کنوانسیون مربوط به همۀ زنان است و به همۀ انوع تبعیض توجه می‌کند و اعمال آن در خصوص زنان روستایی واضح است. مادۀ ۲ مقرر می‌کند كه كشورهاي عضو بايد تبعيض عليه زنان را در همۀ اشکال آن محكوم كنند. به طور جداگانه، مادۀ ۲ به تمام مقررات اساسي كنوانسيون، ازجمله مادۀ ۱۴ ارتباط دارد. در تطابق با مادۀ ۲ در خصوص زنان روستايي، كشورهاي عضو بايد از فعل یا ترک فعل تبعیض‌آمیز علیه آنها خودداری کنند.

#

۸. تبعیض یا چارچوب قانونی ناکافی، نظام‌های قانونی پیچیده، موقعیت بحرانی و دوران پس از بحران، کمبود اطلاعات و محدودیت‌های اجتماعی فرهنگی، دست در دست هم داده است تا دسترسی به عدالت را برای زنان روستایی غیرممکن سازد. عوامل مؤثر بر کلیشه‌ها و اعمال تبعیض‌آمیز به خصوص در مناطق روستایی، شامل وجود موازی قوانین و مقررات، قوانین مذهبی و عرفی متداول و متضاد هستند. بسیاری از زنان و دختران روستایی در جوامعی زندگی می‌کنند که از مکانیسم‌های عدالت غیررسمی برای حل اختلاف استفاده می‌شود. درحالی‌که عدالت غیررسمی بیشتر برای آنها قابل دسترسی است، قوانین و مکانیسم‌هایی که با کنوانسیون سازگار نیستند باید با کنوانسیون و اظهارنظر عمومی شمارۀ ۳۳ (۲۰۱۵) دربارۀ دسترسی زنان به عدالت تطابق پیدا کنند.

#

۹. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که چارچوب قانونی، تبعیض‌آمیز نیست و دسترسی به عدالت را برای زنان روستایی مطابق با اظهارنظر عمومی شمارۀ ۳۳ تضمین کنند؛ ازجمله:

الف. تجزیه و تحلیل تأثیر جنسیتی قوانین جاری برای ارزیابی تأثیر آنها بر زنان روستایی؛

ب. تصویب قانون برای تنظیم رابطه بین مکانیسم‌های مختلف در سیستم‌های قانونی چندگانه به منظور کاهش تضاد قانون و اطمینان از اینکه زنان روستایی حقوق خود را مطالبه می‌کنند؛

ج. افزایش آگاهی و سواد قانونی زنان روستایی با ارائۀ اطلاعات دربارۀ حقوق قانونی آنها و وجود سیستم‌های قانونی متعدد (در صورت وجود)؛

د. دسترسی رایگان یا مقرون‌به‌صرفه به خدمات قانونی و کمک حقوقی؛

هـ. ارتقای توانمندی قانونی زنان روستایی ازجمله از طریق روش‌های شبه‌قضایی و قضایی حساس به جنسیت؛

و. رفع موانع دسترسی زن روستایی به عدالت با حصول اطمینان از اینکه سازوکار عدالت رسمی و غیررسمی و گزینه‌های حل اختلاف در دسترس آنهاست؛

ز. دسترسی فیزیکی به دادگاه‌ها و سایر سازوکارهای قضایی؛ برای مثال از طریق فراهم‌کردن دادگاه‌های سیار که برای زنان روستایی در دسترس هستند؛

ح. فراهم‌کردن آموزش برای قوۀ قضائیه، وکلا، مقامات مسئول اجرای قانون، کارمندان حقوقی، رهبران سنتی و سایر مقامات مرتبط در مناطق روستایی درارتباط‌با حقوق زنان روستایی و تأثیر منفی تبعیض علیه آنها.

#

۱۰. تبعیض علیه زنان روستایی بدون درنظرگرفتن ریشه‌های اقتصادی نابرابری جنسیتی قابل درک نیست. دولت‌ها اغلب، نقش زنان و دختران روستایی در کار بدون حقوق، سهم آنها در تولید ناخالص ملی و بنابراین، در توسعۀ پایدار را به رسمیت نمی‌شناسند. توافق‌های دوجانبه و چندجانبۀ تجاری، مالیات و دیگر سیاست‌های اقتصادی و مالی، تأثیر منفی چشمگیری بر زندگی زنان روستایی دارد. مسائل زیست‌محیطی ازجمله تغییرات آب‌وهوایی و بلایای طبیعی که اغلب به واسطۀ استفاده ناپایدار از منابع طبیعی و همچنین، شیوه‌های مدیریت ضعیف ضایعات به وجود می‌آیند، بر سلامت زنان روستایی تأثیرات مضر داشته است. سیاست‌های خنثی جنسیتی، اصلاحات و قوانین، نابرابری‌های موجود مرتبط به تمام موارد فوق را مستحکم کرده و تقویت می‌کند.

#

۱۱. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که سیاست‌های کلان اقتصادی ازجمله سیاست‌های تجاری، مالی و سرمایه‌گذاری و همچنین، توافق‌نامه‌های دوجانبه و چندجانبه، پاسخ‌گوی نیازهای زنان روستایی بوده و ظرفیت تولید و سرمایه‌گذاری تولیدکنندگان زن در مقیاس کوچک را تقویت می‌کند. آنها باید به تأثیرات منفی و متفاوت سیاست‌های اقتصادی ازجمله آزادسازی تجارت کشاورزی و تجارت عمومی، خصوصی‌سازی و قابل استفاده‌کردن زمین، آب و منابع طبیعی، بر زندگی زنان روستایی و تحقق حقوق آنها بپردازند. به همین ترتیب، شرکای توسعه نیز باید اطمینان یابند که سیاست‌های کمک به توسعۀ آنها بر نیازهای ویژۀ زنان روستایی تمرکز دارد.

#

۱۲. کشورهای عضو باید به تهدیدات خاصی که علیه زنان روستایی از طریق تغییرات آب‌وهوایی، بلایای طبیعی، تخریب زمین و خاک، آلودگی آب، خشکسالی، سیل، بیابان‌زایی، آفت‌کش‌ها و مواد شیمیایی زراعی، صنایع استخراجی، یکپارچه‌سازی، ازدست‌دادن تنوع زیستی، به خصوص تنوع زیستی کشاورزی وجود دارد، بپردازند. آنها باید این تهدیدات را رفع کرده و با آنها مقابله کنند و اطمینان یابند که زنان روستایی از محیطی امن، تمیز و سالم بهره‌مند می‌شوند. آنها باید به طور مؤثر، به تأثیر این خطرات بر زنان‌روستایی در برنامه‌ریزی و اجرای تمامی سیاست‌های مربوط به محیط‌زیست، تغییرات اقلیمی، کاهش خطر بلایای طبیعی، آمادگی و مدیریت و تضمین مشارکت کامل زنان روستایی در طراحی، برنامه‌ریزی و اجرای چنین سیاست‌هایی بپردازند. کشورهای عضو باید حفاظت و امنیت زنان و دختران روستایی را در تمام مراحل بلایای طبیعی و سایر بحران‌ها ازجمله هشدار اولیه تا امداد، بهبود و بازسازی تضمین کنند.

#

۱۳. کشورهای عضو باید فعالیت‌های عوامل داخلی غیردولتی را در محدودۀ قلمرو خود و همچنین، وقتی در خارج از قلمرو آن کشور اقدام می‌کنند، تنظیم کنند. اظهارنظر عمومی شمارۀ ۲۸ (۲۰۱۰) دربارۀ تعهدات اصلی کشورهای عضو تحت مادۀ ۲، مجدداً بر الزامات مادۀ ۲ (ه) در حذف تبعیض توسط عوامل عمومی یا خصوصی که به اعمال شرکت‌های ملی فعال خارج از کشور نیز گسترش می‌یابد، تأکید می‌کند. کشورهای عضو باید تعهدات برون‌مرزی خود را نسبت به زنان روستایی تقویت کنند؛ ازجمله به طور مستقیم یا غیرمستقیم در بهره‌مندی آنها از حقوقشان دخالت نکنند؛ اقدامات نظارتی برای جلوگیری از هر فرد تحت صلاحیت آنها ازجمله افراد خصوصی، شرکت‌ها و نهادهای دولتی از نقض یا سوءاستفادۀ حقوق زنان روستایی خارج از قلمرو آنها و اطمینان از اینکه همکاری بین‌المللی و کمک‌های توسعه چه دوجانبه و چه چندجانبه، حقوق زنان روستایی را در خارج از قلمرو آنها ارتقا می‌بخشد. جبران خسارت مناسب و مؤثر باید برای زنان روستایی که تحت تأثیر نقض تعهدات خارجی کشور عضو قرار گرفته‌اند، فراهم باشد.

#

۱۴. در راستای اظهارنظر عمومی شمارۀ ۲۸، کشورهای عضو باید تشخیص دهند که زنان روستایی یک گروه همگن نیستند و اغلب، با تبعیض‌های چندلایه‌ای مواجه‌اند. بسیاری از زنان بومی و آفریقایی در مناطق روستایی زندگی می‌کنند و تبعیض بر اساس قومیت، زبان و شیوۀ زندگی سنتی را تجربه می‌کنند. زنان روستایی که متعلق به سایر اقلیت‌های قومی یا اقلیت‌های مذهبی و همچنین، زنان سرپرست خانواده، ممکن است درصد بالاتری از فقر و دیگر اشکال انزوای اجتماعی را تجربه کنند. زنانی که در مناطق روستایی کار می‌کنند ازجمله دهقانان، دامداران، مهاجران، ماهیگیران و زنان بدون زمین، نیز بیش از اندازه از اشکال چندلایه‌ای تبعیض رنج می‌برند. همان‌طور که در اظهارنظر عمومی شمارۀ ۱۸ (۱۹۹۱) دربارۀ زنان دارای معلولیت به رسمیت شناخته شده است، درحالی‌که زنان دارای معلولیت در تمام حوزه‌های زندگی با چالش‌های منحصربه‌فردی روبه‌رو هستند، این امر به ویژه دربارۀ زنانی که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند، صدق می‌کند. تبعیض در مناطق روستایی ترکیبی از عواملی از قبیل عدم دسترسی مناسب به آب، بهداشت، برق، مراقبت‌های بهداشتی، مراقبت از کودک و سالمند، آموزش عالی و فرهنگی مناسب است. همان‌طور که در اظهارنظر عمومی شمارۀ ۲۷ (۲۰۱۰) دربارۀ زنان مسن‌تر و حمایت از حقوق بشر آنها مورد قبول واقع شده، زنان مسن و بیوه ممکن است از انگ‌زدن و منزوی‌شدن در مناطق روستایی که آنها را در معرض خطرات بیشتر بدرفتاری قرار می‌دهد، نیز رنج ببرند. علاوه‌براین، زنان روستایی ازجمله زنان سرپرست خانواده که در مناطق آسیب‌دیده زندگی می‌کنند، با نگرانی‌های امنیتی و موانع بیشتری در بهره‌مندی از حقوقشان مواجه هستند.

#

۱۵. کشورهای عضو باید تمامی اشکال تبعیض علیه گروه‌های محروم و به حاشیه رانده شده از زنان روستایی را از بین ببرند. برای مثال، کشورهای عضو باید اطمینان یابند که گروه‌های محروم و حاشیه‌نشین روستایی ازجمله بومیان، نسل آفریقایی، اقلیت‌های قومی و مذهبی، سرپرستان خانواده، دهقانان، کشاورزان، ماهیگیران، زنان بدون زمین، مهاجران و زنان روستایی آسیب‌دیده از بحران‌ها، در برابر اشکال تبعیض چندلایه‌ای مورد حمایت قرار می‌گیرند و از میان موارد دیگر، دسترسی به آموزش‌وپرورش، اشتغال، آب، بهداشت و مراقبت‌های بهداشتی دارند. کشورهای عضو باید سیاست‌ها و برنامه‌هایی را برای تضمین بهره‌مندی از حقوق توسط زنان روستایی با معلولیت ازجمله با اطمینان از دسترسی آنها به زیرساخت‌ها و خدمات، ایجاد کنند. کشورهای عضو باید به طور مشابه، اطمینان یابند که زنان روستایی مسن‌تر، از دسترسی به خدمات اجتماعی و حمایت اجتماعی مناسب برخوردارند و همچنین، منابع اقتصادی و توانمندسازی برای زندگی باحرمت از طریق دسترسی به خدمات مالی و تأمین اجتماعی در اختیار آنها قرار دارد.

#

ب. پاراگراف ۱ مادۀ ۱۴

#

۱۶. مطابق پاراگراف ۱ مادۀ ۱۴، کشورهای عضو ملزم هستند مشکلات خاصی که زنان روستایی با آن مواجه هستند و به نقش مهم آنها در بقای اقتصادی خانواده‌ها ازجمله کار آنها در بخش غیرپولی اقتصاد توجه کنند. توسعۀ فراگیر و پایدار باید حقوق زنان روستایی را تقویت کرده، بر نقش آنها به عنوان عوامل کلیدی تأکید کند و به طور کامل، ارزش اقتصادی کار با مزد یا بی‌مزد آنها را تصدیق کند.

#

۱۷. کشورهای عضو باید اقتصاد جامع و پایدار را برای قادر ساختن زنان روستایی برای بهره‌مندی از حقوقشان، ارتقا دهند و:

الف. به رسمیت شناختن سهم حیاتی آنها را در اقتصاد محلی و ملی و در تولید مواد غذایی و همچنین، در رفاه خانواده و جوامعشان ازجمله از طریق کار مراقبتی و کار در مزارع خانوادگی بدون مزد، مطابق با اظهارنظر عمومی شمارۀ ۱۷ (۱۹۹۱) دربارۀ سنجش و تعریف فعالیت‌های بدون مزد خانگی زنان و تشخیص آنها در تولید ناخالص ملی؛

ب. ارتقای توانمندسازی آنها و تضمین استقلال اقتصادی و اجتماعی‌شان، به ویژه با ایجاد محیط‌های فعال مطابق با اظهارنظر عمومی شمارۀ ۲۵ (۲۰۰۴) دربارۀ اقدامات موقت خاص ازجمله برنامه‌ها و سياست‌هايي با هدف ارتقای شرایط اقتصادی زنان روستایی؛

ج. اطمینان‌یافتن از اینکه آنها به طور مؤثر و مستقیم از برنامه‌های اقتصادی و اجتماعی از طریق مشارکت در طراحی و توسعۀ همۀ برنامه‌ها و استراتژی‌های مرتبط از قبیل بهداشت، آموزش، اشتغال و امنیت اجتماعی، بهره‌مند می‌شوند.

#

ج. پاراگراف ۱ مادۀ ۱۴ همراه با ماده‌های ۳، پاراگراف ۱ مادۀ ۴، پاراگراف (الف) مادۀ ۵، ۶، ۹، ۱۵ و ۱۶

#

۱۸. مادۀ ۳ مقرر می‌کند که کشورهای عضو باید تمام اقدامات مناسب را در همۀ زمینه‌ها ازجمله قوانین، برای اطمینان از توسعۀ کامل و پیشرفت زنان اتخاذ کنند.

#

۱۹. کشورهای عضو باید قوانین، سیاست‌ها، مقررات، برنامه‌ها، رویه‌های اداری و ساختارهای نهادی را برای اطمینان از توسعۀ کامل و پیشرفت زنان روستایی به منظور تضمین بهره‌مندی از حقوق بشر و آزادی‌های اساسی بر اساس برابری با مردان اتخاذ کنند.

#

۲۰. پاراگراف ۱ مادۀ ۴ تصویب اقدامات ویژۀ موقت توسط کشورهای عضو را برای تسریع در برابری واقعی فراهم می‌کند. چنین اقداماتی شامل توزیع مجدد وظایف و منابع تصمیم‌گیری است. اظهارنظر عمومی شمارۀ ۲۵ تأکید می‌کند که در صورت لزوم، این اقدامات باید به سمت زنان تحت تبعیض چندگانه ازجمله زنان روستایی، هدایت شود.

#

۲۱. کشورهای عضو باید اقدامات موقت ویژه را برای تسریع دستیابی به برابری واقعی برای زنان روستایی در همۀ مناطقی که در آن کمتر از حد نمایندگی داشته یا محروم هستند ازجمله در زندگی سیاسی، اجتماعی، آموزش‌وپرورش، بهداشت و اشتغال، ایجاد و اجرا کنند.

#

۲۲. مادۀ ۵ (الف) به حذف کلیشه‌ها و شیوه‌های تبعیض‌آمیزی که اغلب در مناطق روستایی شایع‌تر است، می‌پردازد. زنان و دختران روستایی اغلب با شیوه‌های مضر محروم نگاه داشته شده‌اند (نک: CEDAW/C/GC/31-CRC/C/GC/18، پاراگراف ۹)، مانند ازدواج کودکان یا ازدواج اجباری، چندهمسری و ختنۀ زنان که سلامتی و رفاه آنها را به خطر می‌اندازد و آنها را مجبور به مهاجرت می‌کند تا از چنین شیوه‌هایی فرار کنند. این امر به طور بالقوه، آنها را در معرض خطرات دیگر نیز قرار می‌دهد. آنها همچنین، با اقداماتی مانند ارث‌بردن بدهی‌های اجدادی که به ادامۀ چرخۀ فقر منجر می‌شود و با کلیشه‌های تبعیض‌آمیز و اقدامات مرتبط از قبیل برتری مردان و گرفتن زمین از بیوه‌ها که آنها را از بهره‌مندی از حقوق وابسته به زمین، آب و منابع طبیعی منع می‌کند، محروم نگاه داشته می‌شوند.

#

۲۳. مطابق با اظهارنظر عمومی شمارۀ ۳۱ (۲۰۱۴) دربارۀ اقدامات مضر، کشورهای عضو باید شیوه‌های مضر ازجمله ازدواج کودکان و یا ازدواج اجباری، ختنۀ زنان و به‌ارث‌بردن بدهی‌های اجدادی که به طور منفی بر سلامت، رفاه و کرامت زنان و دختران روستایی تأثیر می‌گذارد، از بین ببرند. آنها باید کلیشه‌های تبعیض‌آمیز ازجمله آنهایی که حقوق مساوی زنان روستایی از زمین، آب و دیگر منابع طبیعی را مورد مصالحه قرار می‌دهند، حذف کنند. در این راستا، کشورهای عضو باید طیف وسیعی از اقدامات ازجمله برنامه‌های حمایتی و پشتیبانی، آگاهی‌رسانی و کمپین‌های رسانه‌ای را با همکاری با رهبران سنتی و جامعۀ مدنی، برای ازبین‌بردن اقدامات مضر و کلیشه‌ها اتخاذ کنند.

#

۲۴. در اظهارنظر عمومی شمارۀ ۱۹ (۱۹۹۲) دربارۀ خشونت علیه زنان آمده است که زنان روستایی به دلیل نگرش‌های سنتی دربارۀ نقش تابع زنان که در بسیاری از جوامع روستایی پابرجاست، در معرض خشونت هستند.

دختران جوامع روستایی به طور ویژه در معرض خشونت، استثمار جنسی و آزار و اذیت هستند؛ زمانی که آنها جامعۀ روستایی را ترک می‌کنند و به دنبال استخدام در شهرها هستند. زنان روستایی مدافع حقوق بشر نیز اغلب هنگام کار، برای مثال حمایت از قربانیان، تغییر آداب و رسوم محلی یا تضمین حقوق منابع طبیعی، در معرض خطر خشونت قرار می‌گیرند.

#

۲۵. کشورهای عضو باید تمامی اشکال خشونت علیه زنان و دختران روستایی را مطابق با اظهارنظر عمومی شمارۀ ۱۹ و شمارۀ ۳۳ از بین ببرند از طریق:

الف. بالا بردن آگاهی زنان و مردان، دختران و پسران روستایی و همچنین رهبران محلی، مذهبی و اجتماعی دربارۀ حقوق زنان و دختران روستایی با هدف ازبین‌بردن نگرش‌ها و شیوه‌های تبعیض‌آمیز اجتماعی؛ به ویژه آنهایی که از خشونت جنسیتی چشم‌پوشی می‌کنند؛

ب. اقدامات مؤثر با هدف پیشگیری، تعقیب، محاکمه و مجازات خشونت علیه زنان و دختران روستایی، ازجمله زنان و دختران روستایی مهاجر به کار گیرند؛ هرچند که توسط دولت و عوامل غیردولتی یا افراد خصوصی انجام شود؛

ج. اطمینان یابند قربانیانی که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند، دسترسی مؤثر به عدالت ازجمله کمک‌های حقوقی و همچنین، جبران خسارت دارند و اینکه مقامات در تمام سطوح در مناطق روستایی ازجمله قوۀ قضائیه، کارمندان قضایی و مدنی، منابع لازم و ارادۀ سیاسی برای پاسخ به خشونت علیه زنان و دختران روستایی در اختیار دارند و از آنها در مقابل اقدامات انتقام‌جویانه پس از گزارش خشونت حمایت می‌کنند؛

د. اطمینان یابند از اینکه خدمات یکپارچه برای قربانیان ازجمله پناهگاه‌های اضطراری و خدمات بهداشتی جامع برای زنان و دختران در مناطق روستایی قابل دسترسی است. چنین خدماتی باید عاری از انگ‌زدن باشد و از حریم خصوصی و کرامت قربانیان حمایت کند؛

هـ. اقدامات لازم را برای جلوگیری از تهدیدات و حملات بر علیه زنان روستایی مدافع حقوق بشر انجام دهند؛ با توجه ویژه به آنهایی که مشغول مسائل مربوط به زمین و منابع طبیعی، سلامت زنان ازجمله حقوق جنسی و باروری، ازبین‌بردن آداب و رسوم و شیوه‌های تبعیض‌آمیز و خشونت جنسیتی علیه زنان هستند.

#

۲۶. مادۀ ۶ دربارۀ سرکوب قاچاق زنان و بهره‌برداری از فحشا، ارتباط خاصی با زنان و دختران روستایی ازجمله زنان و دختران بومی دارد، چرا که آنها به واسطه زندگی در مناطق دورافتاده در معرض خطرات خاص هستند. سختی‌های اقتصادی زندگی روستایی، همراه با کمبود اطلاعات دربارۀ قاچاق انسان و اینکه چگونه قاچاقچیان کار می‌کنند، ممکن است آنها را به ویژه در مناطق بحران‌زده، آسیب‌پذیر کند.

#

۲۷. کشورهای عضو باید از طریق توانمندی اقتصادی زنان روستایی و افزایش سطح آگاهی در مناطق روستایی از خطرات قاچاقچیان و روش‌های مورد استفادۀ قاچاقچیان، به مسائل ریشه‌ای قاچاق زنان بپردازند. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که قوانین ضدقاچاق به چالش‌های اجتماعی و اقتصادی‌ای که زنان و دختران روستایی با آن مواجه‌اند، می‌پردازد و آموزش‌های حساس به جنسیت دربارۀ پیشگیری، حفاظت و کمک به قربانیان برای قوۀ قضائیه، پلیس، مرزبانان، دیگر مجریان قانون، مسئولان و مددکاران اجتماعی، به ویژه در مناطق روستایی و جوامع بومی فراهم کنند.

#

۲۸. مادۀ ۹ مقرر می‌کند كه كشورهاي عضو بايد به زنان حقوق برابر با مردان برای به‌دست‌آوردن، تغییر یا حفظ ملیت خود، اعطا کنند. زنان روستایی و فرزندانشان اگر به عنوان شهروندان کشورهای خود به رسمیت شناخته نشوند، از حقوق خود محروم خواهند شد. بی‌کشورشدن آنها اغلب، عواقب قانون تبعیض‌آمیز است که به موجب آن، زنان نمی‌توانند ملیت خود را به فرزندان خود و همسر خارجی‌شان انتقال دهند یا در خطر ازدست‌دادن ملیت خود به واسطۀ ازدواج با یک خارجی یا درنتیجه، طلاق هستند. علاوه‌براین، به‌دست‌آوردن اسناد هویت ممکن است در روستاها دشوارتر باشد؛ به خصوص به دلیل عدم ثبت تولد، ازدواج، طلاق یا گواهی مرگ.

#

۲۹. در راستای اظهارنظر عمومی شمارۀ ۳۲ (۲۰۱۴) دربارۀ ابعاد جنسیتی وضعیت پناهندگی، پناه‌جویی، ملیت و بی‌تابعیتی زنان، دولت‌ها باید اطمینان یابند که زنان روستایی می‌توانند ملیت خود را به دست آورند، تغییر دهند، حفظ کرده یا رها کنند، یا آن را به فرزندان و همسر خارجی خود در شرایط مشابه با مردان منتقل کنند و اینکه آنها از حقوقشان دراین‌باره آگاه هستند. کشورهای عضو همچنین باید برای زنان روستایی دسترسی به مدارک شناسایی شخصی مانند کارت شناسایی، پاسپورت و... فراهم کنند و اطمینان یابند که روند ثبت مدنی ازجمله برای تولد، ازدواج، طلاق و مرگ، در مناطق روستایی قابل دسترسی است.

#

۳۰. مادۀ ۱۵ برابری زنان و مردان را در مقابل قانون و حقوق قانونی یکسان در مسائل مدنی مقرر می‌کند؛ به‌طوری‌که برای مثال، زنان روستایی دارای همان توان قانونی مشابه با مردان برای انعقاد قراردادها و مدیریت اموال مستقل از شوهر یا هر سرپرست مرد باشند.

#

۳۱. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که زنان روستایی در مقابل قانون با مردان برابرند و حقوق قانونی یکسان در مسائل مدنی دارند؛ به‌طوری‌که برای مثال، زنان روستایی دارای همان توان قانونی مشابه با مردان برای انعقاد قراردادها و مدیریت اموال مستقل از شوهر یا هر سرپرست مرد باشند.

#

۳۲. مادۀ ۱۶ برابری زنان دررابطه‌با ازدواج و روابط خانوادگی را مقرر می‌کند؛ امری که بسیاری از زنان روستایی به دلیل هنجارهای اجتماعی، شیوه‌ها و قوانین تبعیض‌آمیز، سیستم عدالت چندگانه یا فقدان اجرای قوانین مربوط، از آن بهره‌مند نیستند. دختران جوامع روستایی در معرض خطر خاص ازدواج کودکان و یا ازدواج اجباری و حامگی زودهنگام هستند. زنان روستایی همچنین، به طور مناسب تحت تأثیر چندهمسری هستند که به شدت، به برابری در ازدواج و روابط خانوادگی آسیب می‌زند.

#

۳۳. کشورهای عضو باید احوال شخصیه و قوانین خانواده را با مادۀ ۱۶ و اظهارنظر عمومی شمارۀ ۲۱ (۱۹۹۴) دربارۀ برابری در ازدواج و روابط خانوادگی و شمارۀ ۲۹ (۲۰۱۳) دربارۀ عواقب اقتصادی ازدواج، روابط خانوادگی و انحلال آنها مطابق کنند و اطمینان یابند که زنان روستایی حقوق برابر در ازدواج ازجمله دربارۀ اموال حاصل از ازدواج پس از طلاق یا مرگ همسرشان و در نفقه دارند. همچنین، آگاهی از حقوق زنان در ازدواج را در مناطق روستایی بالا ببرند.

#

۳۴. کشورهای عضو باید اقدامات لازم را برای جلوگیری و ممنوعیت استفاده از ازدواج کودکان و یا ازدواج اجباری در میان زنان و دختران روستایی انجام دهند؛ ازجمله از طریق اصلاح و اجرای قوانینی که چنین اعمالی را در مناطق روستایی ممنوع می‌کنند، کمپین‌های رسانه‌ای به ویژه با هدف افزایش آگاهی مردان، ارائۀ برنامه‌های پیشگیری در مدرسه ازجمله آموزش جنسی و باروری جامع و متناسب با سن و نیز ارائۀ خدمات اجتماعی و خدمات بهداشتی برای دختران متأهل و دختران روستایی که در معرض خطر ازدواج کودکان یا ازدواج اجباری هستند. علاوه‌براین، کشورهای عضو باید تعدد زوجات را که ممکن است در مناطق روستایی رایج باشد، منع کنند و آن را ممنوع سازند.

#

۴. تعهدات کشورهای عضو درارتباط‌ با ابعاد مشخصی از حقوق زنان روستایی

#

الف. حق شرکت و بهره‌مندی در توسعۀ روستایی؛ پاراگراف ۲ (الف) مادۀ ۱۴

#

۳۵. زنان روستایی باید به عنوان عوامل اصلی توسعۀ پایدار در نظر گرفته شوند. با وجود نقش حیاتی زنان روستایی در کشاورزی و توسعۀ روستایی، سیاست‌ها و ابتکارات، اغلب جنسیت را در نظر ندارند و زنان روستایی اغلب از چارچوب‌های توانا کردن منتفع نمی‌شوند. به حقوق زنان روستایی نیز غالباً در تلاش‌های خلع سلاح، بردن نیروها و استقرار مجدد دوران بحران و پس از آن، توجه نمی‌شود.

#

۳۶. کشورهای عضو باید نهادهای تواناسازی، چارچوب‌های قانونی و سیاستی ایجاد کنند تا اطمینان حاصل کنند توسعۀ روستایی، سیاست‌های کشاورزی و آب، ازجمله دررابطه‌با جنگل‌داری، دامداری، ماهیگیری و آبزی‌پروری حساس به جنسیت بوده و دارای بودجۀ کافی است. کشورهای عضو باید از این موارد اطمینان یابند:

الف. دیدگاه جنسیتی را در همۀ سیاست‌ها، استراتژی‌ها، برنامه‌های توسعۀ کشاورزی و روستایی وارد کرده و جریان‌سازی کنند که زنان روستایی را قادر ‌سازد تا اقدام کرده و مطابق با دستورالعمل‌های داوطلبانۀ مربوط به حاکمیت مسئول ادارۀ زمین، شیلات و جنگل‌ها در زمینۀ امنیت غذایی ملی، دستورالعمل‌های داوطلبانه برای تأمین امنیت شیلات در مقیاس کوچک در مفهوم امنیت غذایی و ریشه‌کنی فقر، اظهارنظر عمومی شمارۀ ۲۳ (۱۹۷۷) دربارۀ زندگی سیاسی و عمومی و اهداف توسعۀ پایدار، به عنوان ذی‌نفعان، تصمیم‌گیرندگان و منتفعان دیده شوند. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که این سیاست‌ها، استراتژی‌ها، برنامه‌ها، چارچوب نظارتی و نیز ارزیابی شفاف و مبتنی بر شواهد دارد؛

ب. ایجاد واحدهای جنسیتی با کارکنان ارشد در وزارتخانه‌های مربوط به توسعۀ روستایی، حمایت‌شده با بودجۀ کافی، رویه‌های نهادی، چارچوب‌های پاسخ‌گویی و سازوکارهای هماهنگی مؤثر؛

ج. حفاظت از حقوق زنان روستایی، به ویژه در زمان هماهنگی برنامه‌های توسعۀ روستایی مرتبط با خلع سلاح، تلاش برای بردن نیروها و استقرار مجدد آنها در دوران بحران و پس از آن، مطابق با اظهارنظر عمومی شمارۀ ۳۰ (۲۰۱۳) دربارۀ نقش زنان در پیشگیری از بحران و در موقعیت پس از بحران.

#

ب. خدمات مراقبت بهداشتی؛ پاراگراف ۲ (ب) مادۀ ۱۴ همراه با مادۀ ۱۲

#

۳۷. دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی ازجمله مراقبت‌های بهداشتی جنسی و باروری، اغلب برای زنان روستایی ازجمله زنان مسن و زنان دارای معلولیت بسیار محدود است؛ به دلایلی ازجمله: هنجارهای اجتماعی و نگرش‌های پدرسالارانه، تخصیص بودجۀ ناکافی به خدمات بهداشتی روستایی، فقدان زیرساخت و پرسنل آموزش‌دیده، کمبود اطلاعات دربارۀ روش‌های مدرن پیشگیری از بارداری، دورافتادگی و فقدان حمل‌ونقل. عدم دسترسی به مواد غذایی و تغذیۀ مناسب، آب آشامیدنی بی‌خطر، امکانات بهداشتی و امکانات مدیریت زباله‌ها سبب افزایش خطرات بهداشتی می‌شود. برخی از شرایط مانند فیستول ناشی از زایمان نیز در میان زنان روستایی شایع‌تر است؛ چراکه به طور مستقیم، ناشی از عدم دسترسی به خدمات سلامتی اضطراری برای انجام سزارین است و به طور غیرمستقیم، ناشی از بارداری زودهنگام و سوءتغدیه.

#

۳۸. مرگ‌ومیر مادران و نوزادان در بسیاری از مناطق روستایی بسیار شایع است. ازدواج کودکان، دختران روستایی را در معرض بارداری زودهنگام قرار می‌دهد و سهم قابل توجهی در مرگ‌ومیر مادران، به ویژه در کشورهای درحال‌توسعه دارد.

در سطح جهانی، حضور ماما ماهر و پرسنل پزشکی در مناطق روستایی نسبت به مناطق شهری کمتر است و به ضعف مراقبت قبل از زایمان، دوران بارداری و پس از زایمان منجر می‌شود. به دلیل فقر، کمبود اطلاعات و دسترسی محدود به خدمات، نیازمندی‌های بیشتری برای خدمات برنامه‌ریزی خانواده و پیشگیری از بارداری وجود دارد.

زنان روستایی در مقایسه با زنان شهری با احتمال بیشتری، سقط جنین ناامن می‌کنند: وضعیتی که زندگی و سلامت آنها را به خطر می‌اندازد. حتی در کشورهایی که سقط جنین قانونی است، شرایط محدودکننده ازجمله مدت انتظار غیرمنطقی، اغلب دسترسی زنان روستایی را مختل می‌کند. تأثیرات سقط جنین غیرقانونی بر سلامتی بیشتر است.

#

۳۹. دولت‌ها باید حق زنان و دختران روستایی به مراقبت‌های بهداشتی مناسب را تضمین کرده و از این موارد اطمینان حاصل کنند:

الف. خدمات بهداشتی و امکانات با کیفیت بالا برای زنان روستایی ازجمله زنان مسن‌تر، سرپرست خانوار و زنان دارای معلولیت قابل دسترس و مقرون‌به‌صرفه است و در صورت ضرورت، رایگان ارائه می‌شوند و به لحاظ فرهنگی، قابل قبول بوده و همراه با کارکنان پزشکی آموزش‌دیده است. خدمات باید شامل این موارد باشد: مراقبت‌های بهداشتی اولیه ازجمله تنظیم خانواده؛ دسترسی به وسایل پیشگیری از بارداری ازجمله جلوگیری اضطراری از بارداری؛ سقط جنین امن و مراقبت‌های با کیفیت بالا پس از سقط جنین، صرف‌نظر از اینکه آیا سقط جنین قانونی است یا نه؛ خدمات در دوران بارداری، قبل و پس از زایمان و در حین زایمان؛ خدمات پیشگیری و درمان اچ‌آی‌وی ازجمله اقدامات اورژانسی بعد از تجاوز؛ خدمات بهداشت روانی؛ مشاوره دربارۀ تغذیه، تغذیۀ نوزادان و بچه‌های کوچک؛ ماموگرافی و دیگر معاینات زنان؛ پیشگیری و درمان بیماری‌های غیرمسری مانند سرطان؛ دسترسی به داروهای ضروری ازجمله داروهای کاهش درد و تسکین‌دهنده؛

ب. تأمین مالی کافی سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی در مناطق روستایی، به ویژه دررابطه‌با سلامت جنسی و تولیدمثل و حقوق؛

ج. لغو قوانین و مقرراتی که موانعی را برای زنان روستایی در دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی ازجمله خدمات بهداشتی و درمانی جنسی و باروری ایجاد می‌کنند؛ به ویژه قوانین سقط جنین را جرم تلقی کرده یا اجازۀ شخص ثالث را برای سقط جنین ضروری می‌دانند؛

د. نظارت سیستماتیک و منظم بر وضعیت سلامتی و تغذیۀ زنان باردار و مادران؛ به خصوص مادران نوجوان و نوزادان آنها. در صورت سوءتغذیه یا عدم دسترسی به آب پاک، جیرۀ غذایی اضافی و آب آشامیدنی باید به طور سیستماتیک در سراسر دوران بارداری و شیردهی ارائه شود؛

هـ. داشتن امکانات بهداشتی روستایی، آب مناسب و خدمات بهداشتی؛

و. اطلاعات مراقبت‌های بهداشتی به طور گسترده‌ای در زبان‌ها و گویش‌های محلی از طریق رسانه‌های مختلف ازجمله به طور نوشته، از طریق تصاویر یا به صورت شفاهی، منتشر شود و شامل اطلاعاتی در این موارد باشد: بهداشت؛ جلوگیری از بیماری‌های مسری، غیرمسری و بیماری‌های مقاربتی؛ شیوۀ زندگی سالم و تغذیه؛ تنظیم خانواده و مزایای تأخیر تولد، سلامتی در دوران بارداری؛ تغذیه با شیر مادر و تأثیر آن در سلامت کودک و مادران و نیاز به ازبین‌بردن خشونت علیه زنان ازجمله خشونت جنسی و خانگی و اقدامات مضر؛

ز. مقررات مؤثر بازاریابی جایگزین شیر مادر و اجرا و نظارت بر رفتارهای بین‌المللی بازاریابی جایگزین شیر مادر؛

ح. آموزش‌های حساس به جنسیت و سازگار با فرهنگ برای کارکنان بهداشت محلی و ماماهای سنتی، ارائۀ کلینیک‌های سیار که خدمات بهداشتی مقرون‌به‌صرفه را در مناطق روستایی دورافتاده ارائه می‌دهند و آموزش بهداشتی برای جوامع روستایی ازجمله آموزش دررابطه‌با سلامت جنسی و باروری و حقوق زنان و مردان؛

ط. سرمایه‌گذاری در طرح‌های بیمۀ اجتماعی برای حمایت از زنان روستایی ازجمله مراقبت‌کنندگان، برای رفع نیازهای بهداشتی آنها.

#

ج. زندگی اقتصادی و اجتماعی؛ پاراگراف ۲ (ج) مادۀ ۱۴، همراه با پاراگراف (ه) مادۀ ۱۱ و (ب) ماده‌های ۲ و ۱۳ (الف)

#

۴۰. بر اساس پاراگراف ۲ (ج) مادۀ ۱۴، کشورهای عضو باید اطمینان یابند که زنان روستایی به طور مستقیم، از برنامه‌های تأمین اجتماعی بهره‌مند می‌شوند. بااین‌حال، اکثریت زنان روستایی فرصت‌های محدودی در بازار کار رسمی دارند و بیشتر، در فعالیت‌هایی مشغول هستند که توسط قوانین کار و تأمین اجتماعی مرتبط با اشتغال رسمی، تنظیم نشده‌اند. بنابراین، آنها در معرض افزایش خطرات هستند و به اقدامات حفاظت اجتماعی باتوجه‌به وضعیتشان نیاز دارند.

#

۴۱. برای ازبین‌بردن تبعیض علیه زنان روستایی در زندگی اقتصادی و اجتماعی دولت‌ها باید اطمینان یابند:

الف. زنان روستایی مشغول به کارِ بدون حقوق یا در بخش غیررسمی، دسترسی به خدمات تأمین اجتماعی بدون پرداخت وجوه لازم دارند که این امر در راستای اظهارنظر عمومی شمارۀ ۱۶ (۱۹۹۱) دربارۀ زنان کارگر بدون حقوق در کارهای خانوادگی روستایی و شهری است. همچنین، زنانی که در بخش رسمی مشغول به کار هستند، از مزایای تأمین اجتماعی که برای آن پرداخت کرده‌اند، صرف‌نظر از وضعیت تأهل آنها برخوردار می‌شوند؛

ب. برنامۀ حمايت اجتماعي پاسخ‌گو به جنسيت را اتخاذ کنند تا اطمينان یابند که همۀ زنان روستایی دسترسی به خدمات بهداشتی ضروری، امکانات مراقبت از کودکان و امنیت درآمد، مطابق با پاراگراف ۲ (ب) و (چ) مادۀ ۱۴ و توصیۀ حمایت اجتماعی، ۲۰۱۲ (شمارۀ ۲۰۲) سازمان بین المللی کار را دارند.

#

د. آموزش؛ پاراگراف ۲ (د) همراه با مادۀ ۱۰ (الف)

#

۴۲. در سراسر جهان، زنان و دختران روستایی از سطح پایین سواد برخوردار بوده و از دسترسی به آموزش‌وپرورش نیز محروم هستند. دختران روستایی ممکن است قربانیان ازدواج کودکان و یا ازدواج اجباری شوند و آزار جنسی و خشونت در محیط‌های آموزشی و خارج از آن را تجربه کنند؛ امری که آنها را مجبور به رهاکردن مدرسه می‌کند. حضور آنها در مدرسه نیز اغلب، به واسطۀ کارهای عادی و روزمره کم‌رنگ است؛ کارهای خانگی و مراقبتی ازجمله: پخت‌وپز، مراقبت از کودکان، کار در مزرعه و گرفتن آب و هیزم، فاصله‌های طولانی برای رفتن به مدرسه، نبود آب مناسب و امکانات بهداشتی و توالت در مدارس که قادر به رفع نیازهای دوران پریود دختران باشد. در برخی مناطق، دانش‌آموزان و معلمان مدارس دخترانه با تهدیدات و حملات مخالفان آموزش دختران مواجه هستند.

#

۴۳. کشورهای عضو باید از حق زنان و دختران روستایی به آموزش حمایت کنند و اطمینان یابند:

الف. آموزش‌وپرورش با کیفیت بالا برای تمام زنان و دختران روستایی ازجمله افراد دارای معلولیت، با بهبود زیرساخت‌های آموزش‌وپرورش در مناطق روستایی، قابل دسترس و مقرون‌به‌صرفه است؛ تعداد معلمان واجد شرایط ازجمله زنان افزایش یافته، از آموزش ابتدایی اجباری و رایگان و آموزش‌وپرورش به زبان‌های محلی و مناسب با فرهنگ اطمینان حاصل کنند؛

ب. آموزش‌های منظم برای پرسنل در تمام سطوح سیستم آموزشی دربارۀ حقوق دختران و زنان روستایی و نیاز به مقابله با تبعیض مبتنی بر جنسیت، قومیت و سایر کلیشه‌هایی که فرصت‌های آموزشی زنان و دختران روستایی را محدود می‌کند، وجود دارد. همچنین، برنامه‌های درسی باید برای حذف کلیشه‌های تبعیض‌آمیز دربارۀ نقش و مسئولیت زنان و مردان در خانواده و جامعه بررسی شود؛

ج. آگاهی برای تغییر نگرش‌های منفی در مناطق روستایی نسبت به آموزش دختران افزایش می‌یابد و مشوق‌هایی برای حمایت از دختران روستایی و والدین آنها در جبران هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیم تحصیل ازجمله از طریق بورس تحصیلی و حمایت مالی، وام و انتقال پول نقد و حمل‌ونقل فراهم می‌شود؛

د. برنامه‌هایی در داخل و خارج از سیستم مدرسه برای کاهش مشارکت دختران روستایی در کارهای مراقبتی بدون مزد که مانعی برای حضور آنها در مدرسه است، وجود دارد و همچنین، برای محافظت دختران روستایی از استثمار، ازدواج کودکان یا ازدواج اجباری و خشونت مبتنی بر جنسیت ازجمله خشونت و سوءاستفادۀ جنسی، برنامه‌هایی در نظر گرفته شده است؛

هـ. جایی که دختران و معلمان در معرض حملۀ مخالفان تحصیل دختران هستند، حفاظت از مؤسسات آموزشی یکی از اولویت‌های نیروهای امنیتی است؛

و. دختران و زنان روستایی به انتخاب رشته‌های تحصیلی و حرفه‌ای غیرسنتی مانند ریاضیات، علوم رایانه، علوم طبیعی، علوم کشاورزی و فناوری ازجمله از طریق راهنمایی‌های مربوط به حرفه و برنامه‌های مشاورۀ آکادمیک که ممکن است در فعالیت‌های کارآفرینی خانگی یا برای جامعه مورد استفاده قرار گیرد، تشویق می‌شوند؛

ز. دختران باردار در مدارس روستایی، در دوران بارداری اخراج نمی‌شوند و باید مجاز به بازگشت به مدرسه پس از زایمان باشند. همچنین، امکانات مراقبت از کودکان و تغذیه با شیر مادر و نیز مشاوره دربارۀ مراقبت از کودک و تغذیه با شیر مادر، باید در دسترس آنها باشد؛

ح. مدارس در مناطق روستایی دارای امکاناتی مانند آب مناسب و خوابگاه‌های جداگانه و امن برای دختران و ارائۀ آموزش بهداشت و منابع برای بهداشت دوران پریود، با توجه ویژه به دختران دارای معلولیت است؛

ط. برنامه‌های سوادآموزی بزرگ‌سالان برای زنان در مناطق روستایی ارائه می‌شود؛

ی. آموزش کار براساس شغل مدنظر و متناسب با نیازهای حرفه‌ای زنان روستایی است و زنان روستایی دسترسی برابر به آموزش حرفه‌ای و آموزش مهارت‌ها مانند شیوه‌های کشاورزی پایدار، سلامت حیوانات و بهبود کشاورزی دارند.

#

۴۴. علاوه بر آموزش و تعلیم‌وتربیت، پاراگراف ۲ (د) مادۀ ۱۴ همچنین مقرر می‌کند که زنان روستایی باید بتوانند از خدمات عمومی و اضافی که نقش مهمی در آموزش کشاورزان، حاصلخیزی مزارع و توانمندسازی اقتصادی زنان دارد، بهره‌مند شوند. این خدمات اغلب، به طور مؤثر پاسخ‌گوی اولویت‌ها، ظرفیت‌ها و نیازهای زنان روستایی نبوده و به اندازۀ کافی دسترسی به دانش فنی آنها را ارتقا نمی‌دهد.

#

۴۵. کشورهای عضو باید طراحی و تحویل با کیفیت بالای خدمات کشاورزی و مشاورۀ روستایی را با شناسایی زنان به عنوان کشاورزان و مشتریان بهبود بخشند. چنین خدماتی باید اطمینان حاصل کند که کارکنان خدمات کشاورزی و مشاورۀ روستایی دارای تخصص در طراحی و تحویل برنامه‌های جنسیتی بوده و به طور منظم، دربارۀ حقوق زنان، برابری جنسیتی، تحلیل جنسیتی و برنامه‌های جنسیتی آموزش دیده‌اند. کشورهای عضو باید به طور مستمر، برنامه‌ها و سیاست‌های توسعۀ زراعت و کشاورزی روستایی را اتخاذ و اجرا کنند و مورد نظارت و ارزیابی قرار دهند.

#

۴۶. دولت‌های عضو باید نمایندگی زنان روستایی در توسعۀ خدمات کشاورزی را با استخدام تعداد زیادی از زنان به عنوان کارمندان توسعه و مشاوره، بهبود بخشند و اطمینان یابند که سیاست‌های سازمانی از حقوق، نیازها و خواست‌های زنان حمایت می‌کنند. کشورهای عضو باید همچنین، میزان محتوای آموزشی ارائه‌شده از طریق خدمات توسعه‌ای را از طریق ارائۀ خدمات مربوط به زنان روستایی با استخدام تعداد بیشتری از زنان دانشمند، در تحقیقات کشاورزی افزایش دهند.

#

۴۷. کشورهای عضو باید به طور خاص، دسترسی زنان روستایی را به دانش فنی دربارۀ تکنیک‌های برداشت محصولات غذایی، حفظ، ذخیره‌سازی، پردازش، بسته‌بندی، بازاریابی و کارآفرینی ارتقا دهند.

#

هـ. استخدام؛ پاراگراف ۲ (ه) مادۀ ۱۴ همراه با مادۀ ۱۱

#

۴۸. زنان روستایی امکانات محدودی در زمینۀ کار با دستمزد دارند و بیشتر، در کارهایی با ساعت‌های بسیار طولانی در مشاغل غیرحرفه‌ای، نیمه‌وقت، فصلی، با دستمزد کم یا بدون دستمزد یا فعالیت‌های خانگی و کشاورزی برای امرار معاش، مشغول هستند. آنها به طور نامتناسب، در بخش غیررسمی که حمایت اجتماعی ندارد، حضور دارند. دسترسی نابرابر به فرصت‌های متنوع درآمد اغلب باعث می‌شود زنان روستایی فقیرتر از مردان روستایی باشند.

#

۴۹. حضور زنان روستایی در میان کارگران کشاورزی در بسیاری از مناطق، بیش از حد است که این امر آنها را در معرض افزایش خطرات سلامتی ناشی از استفادۀ گسترده و نامناسب از کود و سموم دفع‌شده توسط عوامل مختلف، قرار می‌دهد که درنتیجه به بیماری، مرگ‌ومیر زودرس، عوارض حاملگی، اختلالات جنینی و جسمی و روانی و اختلالات رشدی در نوزادان و کودکان منجر می‌شود. این خطرات ترکیبی نتیجۀ عدم نمایندگی آنها در تعاونی‌های کشاورزی، سازمان‌های کشاورزان و تولیدکنندگان، ادارات زمین و سازمان‌های کارگری روستایی و دسترسی محدود آنها به خدمات توسعه‌ای است.

#

۵۰. کشورهای عضو باید به طور کامل، حق برخورداری از شرایط مناسب کار و اصل پرداخت مساوی برای کار یکسان را در چارچوب حقوق و سیاست خود، با توجه ویژه به وضعیت و نمایندگی نیروی کار زنان روستایی منطبق با اظهارنظر عمومی شمارۀ ۱۳ (۱۹۸۹) دربارۀ دستمزد برابر برای کار مساوی و اظهارنظر عمومی شمارۀ ۲۳ وارد کنند.

#

۵۱. کشورهای عضو باید اقتصاد روستایی محلی را از طریق ترویج اقدامات اجتماعی و هم‌بستگی و ایجاد فرصت‌های اشتغال محلی و معیشت زنان روستایی در زمینۀ توسعۀ پایدار تقویت کنند. آنها باید قوانین، مقررات و سیاست‌های مربوط که دسترسی زنان روستایی به شغل مناسب را محدود کرده است، بررسی کنند و اقداماتی که علیه زنان در بازار کار روستایی تبعیض‌آمیز است، مانند عدم استخدام زنان برای مشاغل خاص را حذف کنند.

#

۵۲. کشورهای عضو باید حقوق زنان روستایی در زمینۀ اشتغال را تضمین کنند از طریق:

الف. تسهیل انتقال زنان روستایی از اقتصاد غیررسمی به اقتصاد رسمی ازجمله در بخش کشاورزی، از طریق اجرای پیشنهاد شمارۀ ۲۰۴ (۲۰۱۵) سازمان بین‌المللی کار دربارۀ انتقال از اقتصاد غیررسمی به اقتصاد رسمی و اطمینان‌یافتن از فرصت برای امنیت درآمد و بهبود معیشت؛

ب. گسترش فرصت برای زنان روستایی برای ادارۀ کسب و کار و دیگر اقدامات ازجمله از طریق تسهیلات اعتباری کوچک؛

ج. بهبود شرایط کار در روستاها ازجمله از طریق مرخصی زایمان با دستمزد؛ تنظیم دستمزد، با توجه فوری به بخش غیررسمی و انجام اقدامات لازم برای جلوگیری از آزار و اذیت جنسی، استثمار و سایر موارد سوءاستفاده در محل کار؛

د. حمایت از حقوق زنان کارگر روستایی به منظور چانه‌زنی جمعی آنها برای تضمین شرایط مناسب کار؛

هـ. حفاظت از سلامت شغلی و ایمنی زنان روستایی با انجام اقدامات قانونی و دیگر کارها برای محافظت از آنها در برابر قرارگرفتن در معرض مواد شیمیایی مضر. آنها باید اطلاعاتی دربارۀ اثرات سلامتی و محیطی استفاده‌کردن از مواد شیمیایی و قرارگرفتن در معرض آن، به خصوص مواد شیمیایی خطرناک، آفت‌کش‌ها و محصولات دیگری که در کشاورزی، استخراج و سایر صنایع استفاده می‌شود، دریافت کنند. کشورهای عضو باید برنامه‌های آگاهی عمومی را دربارۀ این اثرات و جایگزین‌ها توسعه دهند و اجرا کنند. همچنین، اطمینان یابند که استفاده از مواد خطرناک، ذخیره یا دفع آن، بدون رضایت صریح زنان روستایی و جوامع آنها صورت نمی‌‎گیرد؛

و. تأمین امنیت اجتماعی زنان روستایی ازجمله در موارد بیماری یا ناتوانی؛

ز. ترویج مشارکت فعال و مؤثر زنان روستایی به عنوان تولیدکنندگان، کارآفرینان، تأمین‌کنندگان، کارگران و مصرف‌کنندگان در زنجیرۀ ارزش و بازار جهانی و محلی ازجمله با ترویج توسعۀ ظرفیت در تضمین کیفیت و استانداردها و تدارکات عمومی؛

ح. تهیۀ خدمات مراقبت از کودکان و سایر خدمات در مناطق روستایی ازجمله از طریق هم‌بستگی و خدمات مراقبت اجتماعیِ مبتنی بر جامعه، به منظور کاهش بار زنان در کارهای بدون مزد، تسهیل مشارکت آنها در کار بامزد و اجازه‌دادن به آنها برای شیردادن به کودکانشان در طی ساعات کاری؛

ط. طراحی و اجرای اقدامات هدفمند برای ارتقای اشتغال زنان روستایی در مناطق خود، از طریق ایجاد فعالیت‌های درآمدزا.

#

و. زندگی سیاسی و عمومی؛ پاراگراف ۲ (الف) و ۲ (و) همراه با مادۀ ۷

#

۵۳. زنان روستایی حق مشارکت در تصمیم‌گیری در تمام سطوح و در سطح جامعۀ خود با مقامات بلندپایه را دارند. بااین‌حال، آنها به عنوان مقامات انتخاب‌شده یا کارمندان دولت، در توسعۀ روستایی و آب؛ خدمات جنگلی؛ خدمات ماهیگیری؛ تعاونی‌ها و همچنین، در شوراهای محلی یا ریش‌سفیدان، در حد کفایت نمایندگی ندارند. مشارکت محدود آنها ممکن است ناشی از فقدان آموزش، محدودیت زبان و سواد، تحرک محدود و حمل‌ونقل، نگرانی‌های امنیتی، هنجارهای جنسیتی و کلیشه‌های تبعیض‌آمیز و فقدان زمان به دلیل مراقبت از کودکان، تهیۀ آب و مسئولیت‌های دیگر باشد. دانش محدود از رویه‌های قانونی، سیاسی و نهادی نیز مشارکت مؤثر آنها را در فرایندهای تصمیم‌گیری محدود می‌کند.

#

۵۴. به منظور اطمینان از مشارکت فعال، آزاد، مؤثر، معنی‌دار و آگاهانۀ زنان روستایی در زندگی سیاسی و عمومی و در همۀ سطوح تصمیم‌گیری، دولت‌های عضو باید اظهارنظرهای عمومی شمارۀ ۲۳ و ۲۵ را اعمال کنند و به ویژه:

الف. سهمیه ایجاد کنند و نمایندگی زنان روستایی در موقعیت‌های تصمیم‌گیری را هدف قرار دهند؛ به ویژه در پارلمان و ادارات دولتی در تمام سطوح ازجمله در زمین‌داری، جنگل‌داری، ماهیگیری و سازمان‌های آب‌رسانی و نیز مدیریت منابع طبیعی. در این راستا، اهداف و زمان‌بندی واضح باید برای دستیابی به برابری اساسی زنان و مردان وجود داشته باشد؛

ب. اطمینان یابند که زنان روستایی و سازمان‌های آنها می‌توانند بر تشکیل سیاست، اجرا و نظارت در تمام سطوح و در همۀ زمینه‌هایی که بر آنها تأثیر می‌گذارد ازجمله از طریق مشارکت در احزاب سیاسی و در نهادهای محلی و خودگردان مانند شوراهای محلی و روستایی تأثیرگذار باشند. کشورهای عضو باید ابزارهایی را برای نظارت بر مشارکت زنان روستایی در همۀ نهادهای دولتی در راستای ریشه‌کن‌کردن تبعیض، طراحی و اجرا کنند؛

ج. به روابط قدرت نابرابر زنان و مردان ازجمله در تصمیم‌گیری و پروسه‌های سیاسی در سطح جامعه بپردازند و موانع مشارکت زنان روستایی در زندگی اجتماعی را از طریق تأسیس ساختار تصمیم‌گیری روستایی مؤثر و پاسخ‌گو به جنسیت، از سر راه بردارند. کشورهای عضو باید برنامه‌های عملیاتی برای پرداختن به موانع عملی مشارکت زنان در زندگی اجتماعی و اجرای کمپین برای افزایش آگاهی دربارۀ اهمیت مشارکت زنان روستایی در تصمیم‌گیری‌های اجتماعی، تهیه کنند؛

د. مشارکت زنان روستایی را در توسعه و اجرای تمام استراتژی‌های توسعۀ کشاورزی و روستایی تضمین کنند و از شرکت مؤثر آنها در برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری درارتباط ‌با زیرساخت‌های روستایی و خدمات ازجمله آب، بهداشت، حمل‌ونقل و انرژی و همچنین، در تعاونی‌های کشاورزی، سازمان‌های تولیدکنندۀ کشاورزان، سازمان‌های کارگری روستایی، گروه‌های خودیاری و واحدهای پردازش کشاورزی اطمینان یابند. زنان روستایی و نمایندگان آنها باید بتوانند به طور مستقیم در ارزیابی، تحلیل، برنامه‌ریزی، طراحی، بودجه‌بندی، تأمین مالی، اجرا، نظارت و ارزیابی تمام استراتژی‌های توسعۀ کشاورزی و روستایی، مشارکت کنند؛

هـ. اطمینان یابند که پروژه‌های توسعۀ روستایی، ارزیابی تأثیرات زیست‌محیطی و جنسیتی، با مشارکت کامل زنان روستایی انجام می‌شود و رضایت آزادانه و آگاهانۀ آنها از قبل گرفته شده است. به نتایج ارزیابی مشارکتی باید به عنوان معیار اساسی برای تصمیم‌گیری دربارۀ اجرای چنین پروژه‌هایی توجه شود. همچنین، اقدامات مؤثری برای کاهش عوارض احتمالی تأثیرات زیست‌محیطی و جنسیتی باید اتخاذ شود؛

و. کشورهای عضو باید در شرایط درگیری و یا پس از جنگ، مشارکت زنان روستایی را به عنوان تصمیم‌گیرندگان در تلاش‌ها و پروسه‌های ایجاد صلح باتوجه‌به اظهارنظر عمومی شمارۀ ۳۰ تضمین کنند.

#

ز. زمین و منابع طبیعی؛ پاراگراف ۲ (ز) مادۀ ۱۴ همراه با مادۀ ۱۳

#

۵۵. زنان روستایی اغلب، حقوق محدودی نسبت به زمین و منابع طبیعی دارند و در بسیاری از مناطق، آنها از تبعیض دررابطه‌با حقوق مرتبط با زمین رنج می‌برند؛ ازجمله در خصوص زمین‌های مشترک که عمدتاً توسط مردان کنترل می‌شود.

#

۱. زمین و منابع طبیعی

#

۵۶. کمیتۀ حقوق زنان روستایی، زمین و منابع طبیعی ازجمله آب، دانه، جنگل‌داری و همچنین ماهیگیری را به عنوان حقوق اساسی بشر می‌شمارد. موانعی که از بهره‌مندی آنها از این حقوق جلوگیری می‌کند، اغلب شامل قوانین تبعیض‌آمیز و نبود هماهنگی قوانین و اجرای غیرمؤثر قوانین در سطوح ملی و محلی و همچنین، نگرش‌ها و شیوه‌های تبعیض‌آمیز فرهنگی است.

#

۵۷. کشورهای عضو باید اقدامات لازم را برای دستیابی به برابری واقعی زنان روستایی دررابطه‌با زمین و منابع طبیعی، انجام دهند و باید یک استراتژی جامع برای حل کلیشه‌های تبعیض‌آمیز، نگرش‌ها و شیوه‌هایی که مانع از حقوق آنها به زمین و منابع طبیعی می‌شود، طراحی و اجرا کنند.

#

۵۸. کشورهای عضو باید به سیستم‌های عرفی که اغلب مدیریت زمین، اداره و انتقال زمین، به ویژه در مناطق روستایی را بر عهده دارند، توجه ویژه داشته باشند و اطمینان یابند که آنها بر علیه زنان روستایی تبعیض‌آمیز نیستند. آنها باید آگاهی دربارۀ حقوق زنان روستایی بر زمین، آب و سایر منابع طبیعی را در میان رهبران سنتی و مذهبی و عرفی، قانون‌گذاران، قوۀ قضائیه، وکلا، مقامات اجرای قانون، اجراکنندگان امور زمین، رسانه و دیگر عوامل مرتبط، بالا ببرند.

#

۵۹. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که قوانین، حقوق زنان روستایی به زمین، آب و دیگر منابع طبیعی را به طور برابر با مردان، صرف‌نظر از وضعیت مدنی و زناشویی آنها یا سرپرست یا ضامن مرد و ظرفیت کامل قانونی آنها، تضمین می‌کند. آنها باید اطمینان حاصل کنند که زنان بومی در مناطق روستایی، به طور مساوی با مردان بومی به مالکیت یا داشتن کنترل بر زمین، آب، جنگل‌، ماهیگیری، آبزی‌پروری و منابع دیگر که آنها به طور سنتی مالک آن بوده‌اند یا به طریق دیگری به دست آورده‌اند، ازجمله از طریق حمایت از آنها در برابر تبعیض و خلع ید، دسترسی دارند. علاوه‌براین، کشورهای عضو باید:

الف. دسترسی زنان روستایی را به مشارکت معنادار در تعاونی‌های کشاورزی که در آن، زنان ممکن است عضو بوده یا تنها اعضای آن باشند، ارتقا دهند؛

ب. نقش زنان روستایی را در شیلات و آبزی‌پروری و همچنین، دانش آنها در زمینۀ استفادۀ پایدار از منابع ماهیگیری بالا ببرند و دسترسی آنها به جنگل‌ها و منابع جنگلی پایدار ازجمله دسترسی امن به منابع سوخت چوب و غیرچوب جنگلی را ارتقا دهند؛

ج. نهادها و مکانیزم‌های عرفی و قانونی را برای دفاع از حقوق زنان بر زمین، آب و دیگر منابع طبیعی ازجمله خدمات حقوقی محلی، تقویت کنند.

#

۲. سیاست‌های کشاورزی و زمین و کشاورزی ارگانیک

#

۶۰. عواقب کشاورزی صنعتی اغلب، به کشاورزان روستایی آسیب‌زده است که شامل تخریب خاک و فرسایش، تخلیۀ آب و استفاده از محصولات پررونق به زیان محصولات مواد غذایی محلی است. استفادۀ جدی از بذر اصلاح‌شدۀ ژنتیکی و ثبت اختراع محصولات با تغییرات ژنتیکی نیز با افزایش صنعتی‌شدن کشاورزی ارتباط دارد. بااین‌حال، زنان روستایی بیشتر درگیر فعالیت‌های کشاورزی ارگانیک و پایدار هستند.

#

۶۱. بحران جهانی در مواد غذایی، انرژی، مالی و محیط ‌زیست به افزایش فروش و اجارۀ زمین‌های دولتی و دیگر زمین‌ها به سرمایه‌گذاران محلی، ملی و خارجی منجر شده است. چنین توافقنامه‌هایی اغلب، همراه با سوءاستفاده است و زنان روستایی را در معرض خطر تخلیۀ اجباری و افزایش فقر قرار داده و دسترسی و کنترل آنها به زمین، مناطق و منابع طبیعی مانند آب، چوب سوختی و گیاهان دارویی را نیز کاهش می‌دهد. جابه‌جایی تأثیر منفی از طرق مختلف بر زنان روستایی دارد و آنها اغلب، از خشونت‌های جنسیتی در این زمینه رنج می‌برند.

#

۶۲. کشورهای عضو باید سیاست‌های کشاورزی را که از کشاورزان زن حمایت می‌کند، به رسمیت بشناسند، از منابع طبیعی حمایت کنند، کشاورزی ارگانیک را ترویج دهند و از زنان روستایی در برابر آفت‌کش‌ها و کودهای مضر محافظت کنند. آنها باید اطمینان یابند که زنان روستایی دسترسی مؤثر به منابع کشاورزی ازجمله دانه‌های با کیفیت بالا، ابزار، دانش و اطلاعات و همچنین، تجهیزات و منابع برای کشاورزی ارگانیک دارند. علاوه‌براین، کشورهای عضو باید:

الف. به دانش كشاورزی سنتی و سازگار با محیط‌زیست زنان روستایی و به ویژه، حقوق زنان برای حفظ، استفاده و تبادل بذرهای سنتی و بومی احترام بگذارند و از آنها حمایت کنند؛

ب. گونه‌های بومی و گیاهان و منابع دارویی را حمایت و حفظ کنند و از ثبت علائم توسط شرکت‌های ملی و بین‌المللی درصورتی‌که حقوق زنان روستایی را تهدید می‌کند، جلوگیری کنند. کشورهای عضو باید الزامات قراردادی برای خرید اجباری دانه‌های استریل که مانع زنان روستایی برای ذخیرۀ بذر بارور می‌شود را ممنوع کنند؛

ج. اطمینان یابند که به‌دست‌آوردن زمین ازجمله قراردادهای اجارۀ زمین، حقوق زنان روستایی را نقض نمی‌کند یا به تخلیۀ اجباری آنها منجر نمی‌شود و از آنها در مقابل تأثیرات منفی کسب زمین توسط شرکت‌های ملی و بین‌المللی و نیز پروژه‌های توسعه، صنایع استخراجی و پروژه‌های عمده حمایت می‌کند؛

د. قبل از تصویب هر نوع خرید یا پروژه که بر زمین‌ها، مناطق و منابع روستایی تأثیر می‌گذارد، رضایت آزادانه و آگاهانۀ زنان روستایی را جلب کنند؛ ازجمله امور مربوط به اجاره و فروش زمین، سلب مالکیت از زمین و اسکان مجدد. هنگامی که اکتساب چنین زمین‌هایی حاصل می‌شود، باید با استانداردهای بین‌المللی مطابقت داشته باشند و زنان روستایی باید به طور کامل، جبران خسارت شوند؛

هـ. قوانین و سیاست‌هایی که کمیت و کیفیت زمین‌های روستایی ارائه‌شده برای فروش یا اجاره به کشور ثالث یا شرکت‌ها را محدود می‌کند، اتخاذ و اجرا کنند.

#

۳. غذا و تغذیه

#

۶۳. زنان روستایی برای دستیابی به امنیت غذایی، کاهش فقر، سوءتغذیه و گرسنگی و در ارتقا و توسعۀ روستایی حیاتی هستند؛ بااین‌حال سهم آنها اغلب بدون مزد و ناشناخته بوده و به طور ضعیفی، مورد حمایت قرار گرفته است. زنان روستایی در میان کسانی هستند که بیشتر تحت تأثیر ناامنی غذایی، بی‌ثباتی قیمت مواد غذایی، سوءتغذیه و گرسنگی قرار دارند و از افزایش قیمت مواد غذایی رنج می‌برند.

#

۶۴. کشورهای عضو باید حق غذا و تغذیۀ زنان روستایی را در چارچوب حاکمیت غذایی تضمین کنند و اطمینان یابند که آنها برای مدیریت و کنترل منابع طبیعی خود اقتدار دارند.

#

۶۵. کشورهای عضو باید به نیازهای تغذیۀ زنان روستایی، به ویژه زنان باردار و شیرده، توجه ویژه‌ای داشته باشند و سیاست‌های مؤثری را برای حصول اطمینان از دسترسی روستاییان به غذا و تغذیۀ مناسب، باتوجه‌به دستورالعمل‌های داوطلبانه برای حمایت از تحقق پیشرفت حق غذای مناسب در زمینۀ امنیت غذایی ملی، اتخاذ کنند.

#

۶۶. کشورهای عضو باید قوانین، سیاست‌ها و اقدامات لازم را برای ترویج و حمایت از روش‌های مختلف کشاورزی محلی زنان و محصولات آنها و دسترسی آنها به بازارها اتخاذ کنند. آنها باید تنوع محصولات و منابع دارویی را بهبود بخشند و امنیت و سلامت مواد غذایی زنان روستایی و نیز دسترسی به دام را تضمین کنند.

#

۴. خدمات مالی ازجمله اعتبارات کشاورزی، وام‌ها و بیمه

#

۶۷. دسترسی به خدمات مالی با شرایط عادلانه برای توسعۀ کارها و راهبردهای تولید درآمد و معیشت زنان روستایی به عنوان تولیدکننده و کارآفرین بسیار مهم است. محدودیت‌های دسترسی زنان به خدمات مالی شامل این موارد است: موانع قانونی و سیاسی که ممکن است زنان را از بازکردن اعتبار به اسم خود منع کند؛ نگرش‌های تبعیض‌آمیزی که مانع از نگه‌داشتن حساب‌های بانکی یا امضای قرارداد بدون موافقت مرد می‌شود یا درخواست تضمین که زنان روستایی ممکن است نداشته باشند.

#

۶۸. کشورهای عضو باید انتقال به خدمات مالی رسمی را ترویج دهند و از دسترسی زنان روستایی به اعتبار، وام، پس‌انداز، ازدواج، بیمه و مزد کار خانگی بر اساس برابری با مردان روستایی اطمینان حاصل کنند و همچنین مهارت‌های اقتصادی، مالی و کسب و کار آنها را بهبود بخشند. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که زنان روستایی دسترسی برابر به این موارد دارند:

الف. خدمات مالی مدیریت‌شده توسط جامعۀ آنها یا خدمات مالی همراه. چنین خدماتی باید به نیازهای زنان روستایی برای مثال، از طریق وام‌دادن به زنانی که وثیقه ندارند، توجه داشته باشد و باید اقدامات ساده و ارزان‌قیمت را انجام دهد. چنین خدماتی باید دسترسی آنها را به ارائه‌دهندگان خدمات رسمی مالی تسهیل کند؛

ب. اطلاعات دربارۀ خدمات مالی و تسهیلات؛

ج. برنامه‌های ایجاد مهارت با استفاده از روش‌های نوآورانه باتوجه‌به مسائل مربوط به بی‌سوادی.

#

۶۹. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که خدمات مالی ازجمله اعتبار و وام، دارای مکانیسم‌های پاسخ‌گو به جنسیت هستند و از زنان روستایی به علت نبود وثیقه، دریغ نمی‌شوند. روش‌های ثبت‌نام باید با چالش‌های وقت و تحرک که بسیاری از زنان روستایی با آن مواجه هستند، سازگار باشد. اعتبار و وام‌های کشاورزی باید ماهیت موقتی دارایی‌های زنان را در نظر داشته باشد تا زنان روستایی که حق رسمی مالکیت ندارند نیز بتوانند به آنها دسترسی داشته باشند.

#

۵. بازار و امکانات بازاریابی

#

۷۰. برای اینکه کشاورزان زن روستایی و تولیدکنندگان با موفقیت کالاها و محصولات خود را به فروش برسانند، باید دسترسی به بازارها، امکانات بازاریابی و توسعۀ مهارت‌های بازاریابی مؤثر داشته باشند. بااین‌حال، تبعیض عمومی و خصوصی و همچنین، محدودیت‌های حرکتی و زمانی، ممکن است زنان روستایی را از استفاده از امکانات بازاریابی و زنجیره‌های عرضه حذف کند. زنان روستایی نیز نمایندگی در کمیته‌های بازاریابی نداشته و اغلب، سهم اندکی در طرح، ایجاد، استفاده و ارتقای بازاریابی محلی و امکانات دارند.

#

۷۱. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که زنان روستایی دسترسی به بازار و امکانات بازاریابی را به عنوان کشاورزان و تولیدکنندگان دارند و با آنها به صراحت دربارۀ مشکلاتشان در دسترسی و استفاده مؤثر از بازار مشورت می‌شود؛ به‌طوری‌که امکانات بازاریابی، بهتر پاسخ‌گوی نیازهای آنها باشد. کشورهای عضو باید به دنبال بهبودی مهارت‌های بازاریابی و مهارت‌های خود برای اضافه‌کردن ارزش محصولات ازجمله از طریق فعالیت‌های تبلیغاتی هدفمند باشند.

#

۷۲. دولت‌ها همچنین باید برنامه‌های پشتیبانی ویژۀ کشاورزی پیشرفته و خدمات مشاوره‌ای برای ارتقای مهارت‌های اقتصادی و کارآفرینی زنان روستایی ایجاد کنند و ظرفیت آنها را برای دسترسی به بازارها و زنجیرۀ ارزش بالا ببرند.

#

۶. تکنولوژی

#

۷۳. کاهش زمان کار زنان روستایی به ویژه از طریق زیرساخت‌ها و نوآوری تکنولوژیکی حیاتی است و در این راستا، آنها به کشاورزی، آبیاری و تکنولوژی‌های برداشت محصول و صرفه‌جویی در هزینه‌های کارگر از طریق تجهیزات کشاورزی نیاز دارند. علاوه‌براین، دسترسی زنان روستایی به فناوری اطلاعات و ارتباطات و شبکه‌های تلفن همراه نیز به همان اندازۀ مهارت‌های بازاریابی آنها اهمیت دارد.

#

۷۴. کشورهای عضو باید اطمینان یابند که صرفه‌جویی در نیروی کار و فناوری‌های حفظ محیط‌ زیست ازجمله فناوری‌های کشاورزی، آبیاری و فناوری‌های برداشت آب و تکنولوژی برای کاهش بار کار بدون مزد خانگی و تولید، در دسترس زنان روستایی است و محیط‌های فعال که دسترسی آنها به فناوری ازجمله ICT را در مناطق روستایی بهبود می‌بخشد، ایجاد کنند. باید با زنان روستایی دربارۀ توسعۀ چنین فناوری‌ها و دسترسی آنها به چنین مشاغلی مشورت شود و همچنین، دسترسی آنها به راه‌حل‌های فناوری‌های نوین ارتقا یابد.

#

۷. فناوری اطلاعات و ارتباطات ICT))

#

۷۵. ICT ازجمله رادیو، تلویزیون، تلفن‌های همراه، رایانه‌ها و اینترنت نقش مهمی در توانمندسازی زنان و دختران روستایی به وسیلۀ اتصال آنها به جهان گسترده‌تر و فراهم‌کردن دسترسی آسان به اطلاعات و آموزش‌وپرورش، ایفا می‌کنند. فناوری‌های مختلف می‌توانند نیازهای متنوع را از طریق آنلاین یا دستیابی به آموزش از راه دور، برآورده سازند. بااین‌حال، زنان و دختران روستایی از شکاف جنسیتی در دسترسی به فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) که از مهم‌ترین بخش‌های «تقسیم دیجیتالی» است، به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرند. برای زنان و دختران روستایی، فقر، انزوای جغرافیایی، موانع زبان، فقدان سواد رایانه‌ای و کلیشه‌های تبعیض‌آمیز جنسیتی، همه می‌توانند دسترسی به ICT را مختل کند.

#

۷۶. کشورهای عضو باید اقداماتی برای ترویج برابری جنسیتی در بخش فناوری اطلاعات و ارتباطات انجام دهند و دسترسی زنان و دختران روستایی را به فناوری اطلاعات و ارتباطات بهبود بخشند و همچنین، طرح‌هایی برای افزایش مهارت‌های ICT، از طریق توسعۀ مراکز آموزش روستایی ایجاد کنند. کشورهای عضو باید آگاهی عمومی و آموزش از طریق تکنولوژی تلفن همراه که پتانسیل دسترسی زنان و دختران روستایی به آن وجود دارد، بررسی کنند.

#

۸. اصلاحات ارضی، مالکیت زمین و اسکان مجدد

#

۷۷. اصلاحات ارضی اغلب، زن روستایی را حذف می‌کند و در یک شیوۀ پاسخ‌گو به جنسیت اجرا نمی‌شود. سياست‌های اصلاحات ارضی گاهی اوقات، نسبت به مردها تعصب دارد؛ مثلاً ثبت زمین فقط به نام مردان، پرداخت غرامت به مردان یا جبران محدودیت‌های استفاده از زمین (که منجر به ازدست‌دادن زمین، عدم استفاده و ازدست‌دادن ارزش زمین می‌شود) فقط بر اساس فعالیت‌های مردان است.

#

۷۸. دولت‌های عضو باید حقوق زنان روستایی را دربارۀ زمین، در انجام اصلاحات ارضی و زراعتی در اولویت قرار دهند و آن را به عنوان هدف خاص و مرکزی اصلاحات ارضی در نظر بگیرند. دولت‌های عضو باید:

الف. اطمینان یابند که برنامه‌های اصلاحات ارضی و کشاورزی اهداف مرتبط به جنسیت، اهداف و اقدامات را وارد کرده و برابری واقعی و قانونی را برای مثال، از طریق سند مشترک و نیاز به رضایت زن برای فروش یا به رهن گذاشتن زمین مشترک یا برای شرکت در معاملات مالی مربوط به زمین، بهبود بخشیده است؛

ب. تشخیص و رعایت حقوق مساوی زنان روستایی به زمین در هرگونه توزیع زمین، ثبت و برنامه‌های صدور گواهینامه؛

ج. به رسمیت شناختن و بررسی قوانین، سنت‌ها، آداب و رسوم و سیستم تصدی زمین نسبت به زنان بومی با هدف ازبین‌بردن مقررات تبعیض‌آمیز؛

د. توسعه و اجرای اقدامات ازجمله اقدامات ویژۀ موقت، برای تواناکردن زنان روستایی در استفاده از توزیع عمومی، اجاره یا استفاده از زمین، آب، ماهیگیری، جنگل‌ها و از سیاست‌های اصلاحات ارضی، سرمایه‌گذاری‌های روستایی و مدیریت منابع طبیعی در مناطق روستایی. زنان روستایی بدون زمین باید در تخصیص زمین‌های عمومی، ماهیگیری و جنگل‌ها در اولویت باشند.

#

ح. شرایط زندگی مناسب؛ پاراگراف ۲ (ح)، مادۀ ۱۴

#

۱. مسکن

#

۷۹. حق مسکن مناسب در نواحی روستایی اهمیت خاصی دارد؛ زیرا زیرساخت‌ها و خدمات اغلب غیر قابل دسترسی بوده یا کیفیت پایینی دارند. بسیاری از اقداماتی که از حقوق زنان روستایی بر زمین حمایت می‌کند، مانند شناخت ظرفیت قانونی زنان، به رسمیت شناختن امنیت شغلی و حذف تبعیض علیه زنان در ثبت و سند، می‌تواند برای حمایت از حق مسکن مناسب نیز استفاده شود. بااین‌حال، اقدامات اضافی نیز برای بهبود شرایط مسکن روستایی از منظر پاسخ‌گویی جنسیتی می‌تواند صورت بگیرد.

#

۸۰. دولت‌ها باید مسکن را به عنوان بخشی از توسعۀ کل روستایی و مسکن قرار دهند و اطمینان یابند که اقداماتی برای مشاوره با زنان روستایی، توسعه یافته است. کشورهای عضو باید کیفیت زندگی روستایی را از طریق طراحی و اجرای سیاست‌ها و برنامه‌های هدفمند که به نیازهای خاص زنان روستایی توجه می‌کند، بهبود بخشند. چنین تلاش‌هایی باید در راستای استانداردهای بین‌المللی حق مسکن انجام شود؛ ازجمله اصول اساسی و دستورالعمل‌هایی در خصوص تخلیه و جابه‌جایی مبتنی بر توسعه. همچنین، باید شامل اقدامات قوی برای حفاظت مؤثر از زنان روستایی از تخلیۀ اجباری توسط عوامل دولتی و غیردولتی باشد.

#

۲. آب، بهداشت و انرژی

#

۸۱. حقوق زنان و دختران روستایی بر آب و بهداشت، نه‌تنها به‌خودی‌خود یک حق اساسی است؛ بلکه برای تحقق طیف وسیعی از حقوق دیگر ازجمله بهداشت، غذا، آموزش و مشارکت نیز کلیدی است.

#

۸۲. زنان و دختران روستایی ازجمله افرادی هستند که بیشتر تحت تأثیر کمبود آب قرار دارند؛ وضعیتی که از طریق دسترسی نابرابر به منابع طبیعی و نبود زیرساخت‌ها و خدمات تشدید می‌شود. به منظور دسترسی به آب، زنان و دختران روستایی اغلب، مجبور به طی فاصله‌های طولانی برای آوردن آن هستند که گاهی اوقات آنها را در معرض خطر افزایش خشونت جنسی و حملات نیز قرار می‌دهد. باتوجه‌به زیرساخت‌ها و خدمات ضعیف روستایی در بسیاری از مناطق، زنان روستایی اغلب، چهار تا پنج ساعت در روز (یا بیشتر)، وقت صرف تهیۀ آب از منابع گوناگونی که گاهی کیفیت پایینی نیز دارند و حمل ظرف‌های سنگین می‌کنند و از مشکلات فیزیکی حاد رنج می‌برند و همچنین، با بیماری‌های ناشی از استفاده از آب نامناسب مواجه هستند. طیف وسیعی از تکنولوژی‌های کم‌هزینه و مؤثر وجود دارد که می‌تواند تحمل این بار را آسان کند؛ ازجمله تکنولوژی حفاری، سیستم‌های استخراج آب، فناوری استفادۀ دوباره از فاضلاب، فناوری‌های صرفه‌جویی در مصرف نیروی کار و سیستم تصفیه‌خانه.

#

۸۳. زنان و دختران روستایی در غیاب توالت، باید به مدت طولانی در جست‌وجوی حریم خصوصی راه بروند. فقدان بهداشت مناسب نیز خطر ابتلا به بیماری را افزایش می‌دهد. زنان و دختران روستایی باید به منظور جبران این وضعیت، دسترسی فیزیکی و اقتصادی به سیستم بهداشتی امن و سالم و قابل قبول ازنظر اجتماعی و فرهنگی داشته باشند.

#

۸۴. دسترسی زنان روستایی به برق و دیگر اشکال انرژی اغلب، محدود است. مسئولیت جمع‌آوری و استفاده از انرژی طبیعی و خطرات ایمنی و سلامتی مرتبط با آن، عمدتاً بر زنان و دختران تحمیل می‌شود. آنها به طور سنتی، مسئول برآورده‌کردن نیازهای انرژی خانوار هستند و به عنوان مصرف‌کنندگان اصلی انرژی در سطح خانواده نیز احتمالاً بیشتر به طور مستقیم با افزایش هزینه یا کمبود منابع تحت تأثیر قرار می‌گیرند. درحالی‌که پاراگراف ۲ (ح) مادۀ ۱۴ اشارۀ خاصی به برق دارد، مهم است بر این امر تصدیق شود که زنان روستایی ممکن است نیازهای دیگری از انرژی داشته باشند؛ برای مثال انرژی برای پخت‌وپز، گرمایش یا خنک‌کننده و حمل‌ونقل.

#

۸۵. دولت‌ها باید اطمینان یابند که زنان روستایی دسترسی به خدمات ضروری و کالاهای عمومی دارند؛ ازجمله:

الف. آب کافی، ایمن، قابل قبول، قابل دسترس فیزیکی و مقرون‌به‌صرفه برای استفادۀ شخصی، خانگی و همچنین برای کشاورزی و آبیاری؛

ب. بهداشت مناسب که زنان و دختران را قادر می‌سازد تا بهداشت دوران قاعدگی را رعایت کنند و دسترسی به نواربهداشتی داشته باشند؛

ج. منابع پایدار و تجدیدپذیر انرژی، گسترش خدمات شبکه‌ای به مناطق روستایی و توسعۀ انرژی خورشیدی و دیگر منابع انرژی پایدار با تکنولوژی کم‌هزینه.

#

۳. حمل‌ونقل

#

۸۶. حمل‌ونقل و دسترسی به جاده، چالش‌های بزرگی برای زنان روستایی است و بر بهره‌مندی آنها از حقوق مختلف ازجمله دسترسی به آموزش، فرصت‌های معیشت و مراقبت‌های بهداشتی تأثیر می‌گذارد. فاصلۀ جغرافیایی، زمین‌های ناهموار، فقدان زیرساخت‌ها و دسترسی به حمل‌ونقل عمومی، همه می‌تواند تحرکات روزانه را محدود کند. حتی هنگامی که حمل‌ونقل جایگزین در مناطق روستایی در دسترس است، هزینه‌های سفر یا خطرات آزار و اذیت جنسیتی و خشونت، موانع قوی برای زنان روستایی است. درنتیجه، اغلب ساعت‌ها طول می‌کشد که پیاده سفر کنند و مشکلات دیگری برای آنها ازلحاظ زمانی و خطرات بهداشت و ایمنی وجود دارد.

#

۸۷. کشورهای عضو باید خواست‌های متمایز جنسیتی برای خدمات حمل‌ونقل در مناطق روستایی را تجزیه و تحلیل کنند؛ اطمینان یابند که سیاست‌ها و برنامه‌های بخش حمل‌ونقل نشان‌دهندۀ نیازهای تحرک زنان روستایی است و برای آنها وسایل حمل‌ونقل امن، مقرون‌به‌صرفه و قابل دسترس ارائه دهند.

#

ط. زنان روستایی در کشورهای توسعه‌یافته

#

۸۸. زنان روستایی در کشورهای توسعه‌یافته و درحال‌توسعه، اغلب با چالش‌های مشابهی از قبیل فقر و محرومیت مواجه هستند و نیازهای مشابهی ازنظر دسترسی خدمات، حمایت اجتماعی و توانمندسازی اقتصادی دارند. مانند بسیاری از کشورهای درحال‌توسعه، اقتصاد روستایی در کشورهای پیشرفته نیز مردانه است و سیاست‌های توسعۀ روستایی در کشورهای توسعه‌یافته گهگاه، توجه کمتری به نیازها و حقوق زنان دارد. زنان روستایی در کشورهای توسعه‌یافته و همچنین، در کشورهای درحال‌توسعه، همچنان به سیاست‌ها و برنامه‌های هدفمند برای ترویج و تضمین حقوقشان نیاز دارند. بسیاری از توصیه‌های انجام‌شده در بخش‌های قبل، مربوط به وضعیت زنان روستایی در کشورهای توسعه‌یافته است؛ بااین‌وجود، مسائل منحصربه‌فردی وجود دارد که توجه ویژه‌ای را جلب می‌کنند.

#

۸۹. برای مثال، بسیاری از کارگران زن مهاجر در کشورهای توسعه‌یافته، در کشاورزی به کار گرفته می‌شوند و اغلب، با نقض جدی حقوق بشر خود ازجمله خشونت و استثمار و همچنین، منع دسترسی به خدمات ازجمله مراقبت‌های بهداشتی، مواجه می‌شوند. علاوه‌براین در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته، روی‌آوردن به کشاورزی صنعتی منتهی به حاشیه‌راندن کشاورزی در سطح خرد می‌شود که تأثیر نامطلوبی بر زنان روستایی دارد. بنابراین، تسهیل و حمایت از برنامه‌های توسعۀ کشاورزی جایگزین و متناسب با جنسیت ضروری است؛ برنامه‌هایی که زنان تولیدکننده در سطح خرد را قادر سازد تا در آن شرکت کرده و از توسعۀ کشاورزی و روستایی بهره‌مند شوند. علاوه‌براین، جوامع روستایی در کشورهای توسعه‌یافته اغلب به خدمات اجتماعی و حمل‌ونقل، آب، بهداشت، فناوری، آموزش‌وپرورش، سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی و... دسترسی دارند؛ اما وضعیت در همۀ جوامع روستایی برابر نیست. در بسیاری از نقاط، فقدان این دسترسی به میزان چشمگیری، محسوس است و زنان ساکن در این جوامع روستایی، علاوه بر محرومیت از این حقوق، افزایش بار کارهای مراقبتی را نیز تجربه می‌کنند. این امر به ویژه در جوامع روستایی دورافتاده ازجمله مناطق بومی منزوی‌شده که سطح بالاتری از فقر دارند نیز صادق است.

#

۹۰. کشورهای عضو باید اجرای اظهارنظر عمومی ۲۶ (۲۰۰۸) دررابطه‌با کارگران زن مهاجر را با توجه ویژه به زنان روستایی که به عنوان کارگر کشاورزی مهاجر فصلی در بخش کشاورزی کار می‌کنند، تضمین کنند. آنها باید در این زمینه، حمایت قانونی از حقوق کارگران مهاجر روستایی و دسترسی آنها به جبران خسارت و حمایت از زنان مهاجر روستایی با مدرک یا بدون مدرک را از تبعیض یا استثمار و سوءاستفادۀ مبتنی بر جنسیت، تضمین کنند.

#

۹۱. همچنین، برنامه‌های توسعۀ کشاورزی جایگزین و پاسخ‌گو به جنسیت که زنان تولیدکننده را قادر به شرکت در توسعۀ کشاورزی و روستایی و بهره‌مندی از آن می‌کند، تسهیل کرده و حمایت کنند. چنین برنامه‌هایی باید از مزارع تحت هدایت زنان به عنوان کشاورزان حمایت کند و شیوه‌های کشاورزی سنتی زنان را ارتقا دهد.

#

۹۲. کشورهای عضو باید وضعیت زندگی زنان روستایی به ویژه بومیانی که در مناطق حاشیه‌ای زندگی می‌کنند و فقیرتر و منزوی‌تر هستند و دسترسی کمتری به خدمات اجتماعی دارند، بهبود بخشند. آنها باید توسعۀ این جوامع روستایی را در اولویت قرار داده و زنان محلی را در طراحی و اجرای برنامه‌های توسعۀ روستایی مشارکت دهند.

#

۵. اطلاعات مربوط به وضعیت زنان روستایی

#

۹۳. یک چالش اساسی در اجرای مادۀ ۱۴، فقدان اطلاعات عمومی دربارۀ وضعیت زنان روستایی است که مانع از نظارت و اجرای مناسب حقوق آنها تحت کنوانسیون می‌شود.

#

۹۴. کشورهای عضو باید اطلاعات مربوط به وضعیت زنان روستایی با تفکیک جنس، سن، موقعیت جغرافیایی، معلولیت، وضعیت اقتصادی‌اجتماعی، اقلیت یا وضعیت دیگر، جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و منتشر کنند. چنین اطلاعاتی ازجمله دربارۀ شاخص‌های اهداف توسعۀ پایدار، باید برای اطلاع‌رسانی و طراحی اقدامات ازجمله اقدامات موقت ویژه، با هدف دستیابی به برابری واقعی برای زنان روستایی در تمام حوزه‌های زندگی استفاده شود. چنین اطلاعاتی باید شامل اطلاعاتی دربارۀ وضعیت زنان روستایی باشد؛ ازجمله گروه‌های خاصی از زنان روستایی که با اشکال تبعیض لایه‌ای و موانع خاص در دسترسی به حقوقشان مواجه هستند.

#

۶. حق تحفظ/اعلامیه

#

۹۵. حق شرط به هریک از مواد کنوانسیون و به ویژه به ماده‌های ۲ (ه)، ۵ (الف)، ۷، ۹، ۱۴، ۱۵ و ۱۶ ممکن است تأثیر نامطلوب بر زنان روستایی داشته باشد. برای مثال، حق شرط‌های محدودکننده یا با تأثیر منفی بر توانایی آنها در بهره‌مندی از حق مسکن، زمین و اموال مانند املاک موروثی و همچنین، حق شرط‌هایی که حق مشارکت سیاسی آنها را محدود می‌کند.

#

۹۶. کشورهای عضوی که حق شرط وارد کرده‌اند باید اطلاعاتی را در گزارش‌های دوره‌ای خود به کمیته دربارۀ اثرات مشخصی از چنین رزروهایی در بهره‌مندی زنان روستایی از حقوقشان که در کنوانسیون تعیین شده است، ارائه دهند و باید در اسرع وقت، اقدامات انجام‌شده برای بررسی حق شرط‌ها را با نظر به لغو آنها مشخص کنند.

#

۷. انتشار و گزارش

#

۹۷. کمیته کشورهای عضو را تشویق می‌کند که این اظهارنظر عمومی را به زبان‌های ملی و محلی ازجمله زبان‌های بومی و اقلیت ترجمه کنند و آن را به طور گسترده به تمام قوای حکومت، جامعۀ مدنی، رسانه‌ها، دانشگاه‌ها، سازمان‌های زنان ازجمله سازمان‌های زنان روستایی، پخش کنند. کمیته توصیه می‌کند کشورهای عضو در هنگام تهیۀ گزارش‌های دوره‌ای خود، به ویژه دربارۀ مادۀ ۱۴، با گروه‌های زنان روستایی ازجمله سازمان‌های زنان کشاورز، مجمع‌های تولیدکنندگان و تعاونی‌های روستایی مشورت کنند.

#

پی‌نوشت‌ها

#

۱۵۳. ۱۵ اکتبر به عنوان روز جهانی زنان روستایی تعیین شده است. اولویت جلسۀ پنجاه‌وششم کمیسیون مقام زن نیز توانمندسازی زنان روستایی و نقش آنها در فقر و ریشه‌کنی گرسنگی، توسعه و چالش‌های فعلی بود.

۱۵۴. زنان جهان ۲۰۱۰: گرایش‌ها و آمارها، انتشارات سازمان ملل، فروش شمارۀ E.10.XVII.11.