برو به محتوای اصلیمرجع اسناد حقوقی معاهدات

اظهار نظر عمومی شماره ۱۳؛ حق کودک برای رهایی از همه ی اشکال خشونت

پرش به فهرست

اول. مقدمه

#

ماده ۱۹ مقرر می کند:

 ۱. كشورهاي‌ طرف‌ كنوانسيون‌ تمام‌ اقدامات‌ قانوني‌، اجرايي‌، اجتماعي‌ و آموزشي‌ را در جهت‌ حمايت‌ از كودك‌ در برابر تمام‌ اشكال‌ خشونت‌هاي‌ جسمي‌ و روحي‌، آسيب‌رساني‌ يا سوءاستفاده‌، بي‌توجهي‌ يا سهل‌انگاري‌، بدرفتاري‌ يا استثمار منجمله‌ سوءاستفاده‌ جنسي‌ در حيني‌ كه‌ كودك‌ تحت‌ مراقبت‌ والدين‌ يا قيم‌ قانوني‌ يا هر شخص‌ ديگري‌ قرار دارد، به‌ عمل‌ خواهند آورد.

  1. اين‌ گونه‌ اقدامات‌ حمايتي‌ در موارد مقتضي‌ بايد شامل‌ اقدامات‌ مؤثر براي‌ ايجاد برنامه‌هاي‌ اجتماعي‌ در جهت‌ فراهم‌ آوردن‌ حمايتهاي‌ لازمه‌ از كودك‌ و كساني‌ كه‌ مسئول‌ مراقبت‌ از وي‌ مي‌باشند و نيز حمايت‌ در برابر ساير اشكال‌ محدوديتها و نيز براي‌ پيشگيري‌، شناسايي‌، گزارش‌دهي‌، ارجاع‌، تحقيق‌، درمان‌ و پي‌گيري‌ موارد بدرفتاريهايي‌ كه‌ قبلاً ذكر شد و نيز بر حسب‌ مورد پشتيباني‌ از پيگرد قضائي‌ باشد.
#
  1. منطق اظهار نظر عمومی حاضر. کمیته حقوق کودک (بعد از این کمیته) اظهار نظر عمومی حاضر را در خصوص ماده ۱۹ کنوانسیون حقوق کودک (بعد از این کنوانسیون) صادر می کند، چرا که میزان و شدت خشونت در کودکان، هشدار دهنده است. اقدامات لازم برای پایان دادن به خشونت باید به طور گسترده ای تقویت و گسترش یابد تا به طور موثر به اقداماتی که توسعه کودکان و توانایی های بالقوه جوامع برای حل مسالمت آمیز منازعات را در معرض خطر قرار می دهد پایان دهد.
#
  1. بررسی اجمالی. اظهار نظر عمومی بر اساس مفروضات و مشاهدات زیر است:(الف) «خشونت علیه کودکان قابل توجیه نیست؛ کلیه خشونت علیه کودکان قابل پیشگیری است».۱

(ب) یک رویکرد مبتنی بر حقوق کودک به مراقبت و حمایت از کودک مستلزم تغییر پارادایم به سمت احترام و ترویج کرامت انسانی و تمامیت فیزیکی و روانی کودکان به عنوان افراد دارای حق به جای در نظرگرفتن آنها به عنوان «قربانیان» است؛

(ج) مفهوم کرامت مستلزم آن است که هر کودک به عنوان یک دارنده حقوق و به عنوان یک انسان منحصر به فرد و ارزشمند با شخصیت فردی، نیازهای متمایز، منافع و حفظ حریم خصوصی شناخته شود، مورد احترام قرار گیرد و محافظت شود؛

(د) اصل حاکمیت قانون باید به طور کامل نسبت به کودکان همانند بزرگسالان اعمال شود؛

(ه) حقوق کودکان باید شنیده شود و نظرات آنها به طور سیستماتیک در همه فرایندهای تصمیم گیری مورد احترام قرار گیرد، و توانمند سازی و مشارکت آنها باید در مرکز همه برنامه های مراقبت و استراتژی های حمایت از کودکان باشد؛

(و) حق کودک بر در نظر گرفتن بهترین منافع آنها به عنوان ملاحظه اصلی در همه مواردی که مربوط به آنهاست و یا بر آنها تاثیر می گذارد، باید رعایت شود به ویژه هنگامی که آنها قربانی خشونت هستند، و همچنین در همه اقدامات پیشگیری؛

(ز) پیشگیری اولیه از طریق بهداشت عمومی، آموزش و پرورش، خدمات اجتماعی و رویکردهای دیگر، از همه ی انواع خشونت بسیار مهم است؛

(ح) کمیته موقعیت اولیه خانواده ها، از جمله خانواده های گسترده، در مراقبت از کودکان و حمایت و پیشگیری از خشونت را به رسمیت می شناسد. با این وجود، کمیته همچنین تصدیق می کند که اکثریت خشونت ها در زمینه خانواده ها صورت می گیرد و بنابراین زمانی که کودکان تبدیل به قربانیان مشقت و آشفتگی می شوند که توسط خانواده های اعمال یا ایجاد شده است، مداخله و حمایت ضروری است.

) ت) کمیته همچنین از خشونت گسترده و شدید علیه کودکان در نهادهای دولتی و از طرف عوامل دولتی از جمله در مدارس، مراکز مراقبتی، خانه های مسکونی، تحت نظر پلیس و نهادهای قضایی که ممکن است به شکنجه و قتل کودکان منجر شود نیز آگاه هستند و همچنین خشونت علیه کودکان که اغلب توسط گروه های مسلح و نیروهای نظامی کشور مورد استفاده قرار می گیرد.

#
  1. تعریف خشونت. به منظور اظهار نظر عمومی حاضر، «خشونت» به معنی «تمام اشکال خشونت فیزیکی یا ذهنی، آسیب یا سوء استفاده، غفلت و یا سهل انگاری، بدرفتاری یا بهره برداری از جمله سوء استفاده جنسی» است که درپاراگراف ۱ ماده ۱۹ کنوانسیون ذکر شده است. اصطلاح خشونت در اینجا برای نشان دادن همه انواع آسیب به کودکان که در بند ۱ ماده ۱۹ ذکر شده، مطابق با اصطلاحاتی است که در مطالعات سازمان ملل متحد در مورد خشونت علیه کودکان استفاده شده است، اگر چه اصطلاحات دیگری که برای توصیف انواع آسیب (صدمه، سوء استفاده، بی توجهی یا سورفتار،، بدرفتاری و بهره برداری) به کار رفته، وزن یکسان دارند.۲ در اصطلاح رایج، واژه خشونت اغلب به معنای آسیب فیزیکی و یا آسیب عمدی است. با این وجود، کمیته به شدت تأکید می کند که انتخاب اصطلاح «خشونت» در اظهار نظر عمومی حاضر نباید به گونه ای تفسیر شود تا تاثیر و نیاز پرداختن به آسیب های غیر فیزیکی و غیر عمدی را بکاهد. ( مانند، از جمله غفلت و بدرفتاری روانشناختی).
#
  1. تعهدات دولت ها و مسئولیت های خانواده و سایر عوامل. اشاره به «کشورهای عضو» مربوط به تعهدات کشورهای عضو برای انجام مسئولیت های خود نسبت به کودکان نه تنها در سطح ملی، بلکه در سطوح استانی و شهری است. این تعهدات ویژه مستلزم بررسی و تعهد برای جلوگیری از خشونت یا نقض حقوق بشر، تعهد به حفاظت از قربانیان کودک و شاهدان نقض حقوق بشر، تعهد به بررسی و مجازات مسئولین و تعهد به ارائه دسترسی به جبران خسارت های نقض حقوق بشر است. صرف نظر از اینکه آیا خشونت اتفاق می افتد، دولت های عضو الزامات مثبت و فعالانه ای دارند برای حمایت و کمک به والدین و سایر مراقبان در حد توانایی شان و امکانات مالی و با توجه به ظرفیت های در حال رشد کودک، شرایط لازم زندگی برای توسعه مطلوب کودک. (مواد ۱۸ و ۲۷). علاوه بر این، کشورهای عضو باید اطمینان حاصل کنند که تمام افرادی که در زمینه کار خود مسئول جلوگیری، حمایت از، و واکنش نسبت به خشونت و در سیستم قضایی هستند، به نیازهای کودکان پرداخته و به حقوق آنها احترام می گذارند.
#

۶.تکامل اظهار نظر عمومی شماره ۱۳. اظهار نظر عمومی حاضر بر پایه رهنمودهای موجود فراهم شده توسط کمیته در بررسی اش از گزارش کشورهای عضو و مشاهدات نهایی مربوطه، توصیه های دو روزه بحث عمومی درباره خشونت علیه کودکان که در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ برگزار شد، اظهار نظر عمومی شماره ۸ (۲۰۰۶) درباره حق کودک برای حفاظت از مجازات بدنی و سایر اشکال مجازات ظالمانه و یا تحقیر آمیز، و اشاره در سایراظهار نظر های عمومی در موضوع خشونت، بنا نهاده شده است. اظهار نظر عمومی حاضر، به توصیه های گزارش سال ۲۰۰۶کارشناس مستقل مطالعات سازمان ملل متحد درباره خشونت علیه کودکان (A / 61/299) توجه می کند و از دولت های عضو درخواست می کند که این توصیه ها را بدون تأخیر انجام دهند. توجه را به راهنمایی های دقیق موجود در دستورالعمل های مراقبت های جایگزین کودکان جلب می کند.۳ همچنین در عمل بر تخصص و تجربه نهادهای سازمان ملل متحد، دولت ها، سازمان های غیر دولتی (سازمان های غیر دولتی)، سازمان های اجتماعی، سازمان های توسعه و خود کودکان در تلاش برای اجرای ماده ۱۹ متکی است.۴

#
  1. مفهوم ماده ۱۹. کمیته این را می پذیرد که:

(الف) ماده ۱۹ یکی از مواد در کنوانسیون است که مستقیما به خشونت مربوط می شود. کمیته همچنین ارتباط مستقیم با ماده ۱۹ پروتکل اختیاری فروش کودکان، فحشاء کودک و پورنوگرافی کودکان و پروتکل اختیاری مربوط به دخالت کودکان در درگیری مسلحانه را به رسمیت می شناسد. با این وجود، کمیته معتقد است که ماده ۱۹ مقررات اساسی برای بحث و ایجاد استراتژی جهت پرداختن و حذف همه انواع خشونت در چارچوب کنوانسیون به طور گسترده تر را شکل می دهد؛

(ب) ماده ۱۹ قویا به طیف وسیعی از مقررات در کنوانسیون فراتر از آنهایی که به طور مستقیم به خشونت ربط دارد، مرتبط است. علاوه بر مواد حاوی حقوق شناسایی شده به عنوان اصول کنوانسیون (نگاه کنید به بخش ۵ اظهار نظر عمومی)، اجرای ماده ۱۹ باید در زمینه مواد ۵، ۹، ۱۸ و ۲۷ جای گیرد؛

(ج)‌حقوق کودکان در مورد احترام به شأن انسانی، سلامت جسمی و روحی و حمایت از حقوق برابر در قانون نیز در سایر ابزارهای حقوق بشر بین المللی و منطقه ای به رسمیت شناخته شده است؛

(د) اجرای ماده ۱۹ مستلزم همکاری در داخل و بین سازمان های حقوق بشری ملی، منطقه ای و بین المللی، مکانیزم ها و نهادهای سازمان ملل متحد است؛

(ه) همکاری خصوصا با نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در مورد خشونت علیه کودکان ضروری است، کسی که وظیفه ارتقاء اجرای توصیه های مطالعه سازمان ملل متحد درباره خشونت علیه کودکان در همکاری نزدیک با کشورهای عضو و طیف گسترده ای از شرکا، از جمله نهادهای سازمان ملل و سازمان ها، سازمان های جامعه مدنی و کودکان، برای تضمین حق کودک در برابر هر نوع خشونت را برعهده دارد.

#
  1. انتشار. کمیته توصیه می کند که دولت های عضو به طور گسترده اظهار نظر عمومی حاضر را در بین ساختارهای دولتی و اداری، والدین، سایر مراقبین، کودکان، سازمان های حرفه ای، جوامع و جامعه مدنی به طور گسترده ای منتشر کنند. همه کانال های انتشار، از جمله رسانه های چاپی، اینترنت و وسایل ارتباطی خود کودکان باید مورد استفاده قرار گیرد. این امر ترجمه آن به زبان های مربوطه، از جمله زبان نشانه ای، فرمت های بریل و فرمت های خواندن آسان برای کودکان دارای معلولیت را ضروری می کند. همچنین لازم است که نسخه های فرهنگی مناسب و متناسب با کودک در دسترس قرار گیرد، برگزاری کارگاه ها و سمینارها، حمایت های مربوط به سن و معلولیت برای بحث در مورد اجرای آن و بهترین شیوه اجرای آن و وارد کردن آن در آموزش همه متخصصانی که برای کودکان و با آنها کار می کنند.
#
  1. الزامات گزارش دهی تحت کنوانسیون. کمیته کشورهای عضو را به الزامات گزارش دهی مندرج در دستورالعمل های گزارش دهی مربوط به معاهده (CRC/C/58/Rev.2 and Corr.1) در اظهار نظر عمومی شماره ۸ (پاراگراف ۵۳) و در مشاهدات پایانی کمیته اتخاذ شده متعاقب گفتگو با نمایندگان کشورهای عضو، ارجاع می دهد. اظهار نظر عمومی حاضر اقداماتی که بر أساس آن انتظار می رود کشورهای عضواطلاعاتی در گزارش هایی که تحت ماده ۴۴ به کنوانسیون ارائه دهند را ترکیب کرده و مشخص می کند. کمیته همچنین توصیه می کند که کشورهای عضو اطلاعاتی در مورد پیشرفت هایی که در جهت اجرای توصیه های مطالعه سازمان ملل در مورد خشونت علیه کودکان انجام شده است را لحاظ کنند (A/61/299, para. 116). گزارش دهی باید شامل قوانین و مقررات دیگری جهت ممنوعیت خشونت و مداخله مناسب در هنگام بروز خشونت و همچنین اقدامات پیشگیری از خشونت، فعالیت های آگاهی رسانی و ارتقاء روابط مثبت و غیر خشونت آمیز باشد. علاوه بر این، در گزارش باید مشخص شود چه کسی مسئولیت کودک و خانواده در هر مرحله از مداخله (شامل پیشگیری) را دارد، آن مسئولیت ها چه هستند، در چه مرحله و تحت چه شرایطی متخصصان می توانند مداخله کنند، و اینکه چگونه بخش های مختلف با هم کار می کنند.
#
  1. منابع اضافی اطلاعات. کمیته همچنین نهادهای سازمان ملل، نهادهای ملی حقوق بشر، سازمان های غیردولتی و دیگر نهادهای صالح را تشویق می کند تا اطلاعات مربوط به وضعیت حقوقی و شیوع هر نوع خشونت و پیشرفت در جهت نابودی آنها را ارائه دهند.
#

دوم. اهداف

#
  1. اظهار نظر عمومی حاضر به دنبال آن است:

(الف) کشورهای عضو را در درک تعهدات خود تحت ماده ۱۹ کنوانسیون برای ممنوع کردن، جلوگیری و پاسخ دادن به هر نوع خشونت فیزیکی یا ذهنی، آسیب و یا سوء استفاده، غفلت و یا رفتار سهل انگارانه، بدرفتاری یا بهره کشی از کودکان، از جمله سوء استفاده جنسی در زمانی که تحت مراقبت والدین، سرپرست قانونی یا هر فرد دیگری که مراقبت از کودک را بر عهده دارد، از جمله عوامل دولتی، راهنمایی کند؛

(ب) مشخص کردن اقدامات قانونی، قضایی، اداری، اجتماعی و آموزشی که کشورهای عضو باید انجام دهند؛

(ج) غلبه بر ابتکارات منزوی، تقسیم شده و انفعالی برای رسیدگی به مراقبت و حفاظت از کودک که تأثیر محدودی بر پیشگیری و از بین بردن تمام انواع خشونت داشته اند؛

(د) ارتقاء یک رویکرد جامع برای اجرای ماده ۱۹ بر اساس دیدگاه کلی کنوانسیون در مورد حمایت از حقوق کودکان بر بقا، شأن، رفاه، سلامت، توسعه، مشارکت و عدم تبعیض - که تحقق آن از طریق خشونت تهدید می شود؛

(ه) فراهم کردن مبنایی برای ایجاد یک چارچوب هماهنگ برای از بین بردن خشونت از طریق مراقبت های جامع مبتنی بر حقوق درمورد کودک و اقدامات حفاظتی برای کشور های عضو و دیگر ذینفعان؛

(ج) برجسته کردن نیاز همه کشورهای عضو برای سرعت بخشیدن به انجام وظایف خود به موجب ماده ۱۹.

#

سوم. خشونت در زندگی کودکان

#
  1. چالش ها. کمیته اذعان می کند و از ابتکارات متعددی که دولت ها و دیگران برای پیشگیری و مقابله با خشونت علیه کودکان ارائه داده اند، قدردانی می کند. به رغم این تلاش ها، به طور کلی ابتکارات موجود کافی نیست. چارچوب قانونی در اکثر کشورها همچنان نتوانسته است همه انواع خشونت علیه کودکان را ممنوع کند و در جایی که قوانین وجود دارد، اجرای آنها اغلب ناکافی است. نگرش ها و شیوه های اجتماعی و فرهنگی زیادی از خشونت چشم پوشی می کنند. تأثیر اقدامات انجام شده به واسطه فقدان دانش، داده ها و درک خشونت علیه کودکان و علل ریشه ای آن، با تلاش های واکنشی متمرکز بر نشانه ها و پیامدهای آن به جای علت، و با استراتژی هایی که به جای یکپارچه سازی جدایی ایجاد می کنند، محدود می شود. منابع اختصاص یافته برای حل این مشکل ناکافی هستند.
#
  1. الزامات حقوق بشر. رسیدگی و رفع شیوع گسترده و بروز خشونت علیه کودکان تعهد کشورهای عضو مطابق کنوانسیون است. تضمین و ارتقاء حقوق اساسی کودکان برای احترام به شأن انسانی و سلامت جسمی و روحی آنها، از طریق جلوگیری از همه انواع خشونت، برای ارتقای حقوق کامل کودک در کنوانسیون ضروری است. تمام استدلال های دیگر ارائه شده در اینجا تقویت می شود، اما جایگزین این ضرورت حقوق بشر نمی شود. بنابراین استراتژی ها و سیستم هایی جلوگیری و واکنش به خشونت باید به جای یک رویکرد رفاهی، رویکردی مبتنی بر حقوق کودک اتخاذ کنند. (برای جزئیات بیشتر به پاراگراف ۵۳ مراجعه کنید).
#
  1. توسعه اجتماعی و مشارکت کودکان. یک محیط قابل احترام و حمایتی و بدون خشونت برای رشد کودک از تحقق شخصیت های فردی کودک حمایت کرده و باعث توسعه اجتماعی، مسئول و فعال شهروندان در جوامع محلی و جامعه بزرگتر می شود. تحقیقات نشان می دهد کودکانی که خشونت را تجربه نکرده و با شیوه ای سالم رشد می کنند، کمتر احتمال بروز خشونت در دوران کودکی و بزرگسالی را دارند. پیشگیری از خشونت در یک نسل، احتمال بروز آن را در نسل آینده کاهش می دهد. بنابراین اجرای ماده ۱۹ یک استراتژی کلیدی برای کاهش و جلوگیری از همه ی انواع خشونت در جوامع و ترویج «پیشرفت اجتماعی و استانداردهای بهتر زندگی» و «آزادی، عدالت و صلح در جهان» برای «خانواده ی انسانی» است که در آن کودکان جایگاه و ارزش برابر با بزرگسالان دارند (مقدمه کنوانسیون).
#
  1. بقا و توسعه - اثر ویرانگر خشونت علیه کودکان. بقاء کودکان و «توسعه جسمی، روحی، معنوی، اخلاقی و اجتماعی آنها» (پاراگراف ۱ ماده ۲۷) به شدت تحت تأثیر منفی خشونت قرار می گیرد، همانطور که در زیر توضیح داده شده است:

(الف) پیامدهای کوتاه مدت و دراز مدت خشونت علیه کودکان و بدرفتاری با کودکان به طور گسترده به رسمیت شناخته شده است. آنها عبارتند از: آسیب کشنده؛ آسیب غیرکشنده (احتمالا منجر به معلولیت می شود)؛ مشکلات سلامت فیزیکی (از جمله عدم رشد و بعدا بیماری های ریه، قلب و کبد و عفونت های مقاربتی)؛ اختلالات شناختی (از جمله اختلال در عملکرد در مدرسه و در کار)؛ عواقب روانی و عاطفی (مانند احساس رد و ترک شدن، دلبستگی بی جهت، تروما، ترس، اضطراب، ناامنی و عزت نفس خرد شده)؛ مشکلات روانی (مانند اضطراب و افسردگی، توهم، اختلالات حافظه واقدام به خودکشی)؛ و رفتارهای خطرناک برای سلامت (مانند سوء مصرف مواد مخدر و رفتار جنسی زود هنگام)؛

(ب) عواقب رشدی و رفتاری (مانند عدم حضور مدرسه و رفتارهای مخرب تهاجمی، ضد اجتماعی، و مخرب درون فردی) می تواند منجر به بد تر شدن روابط، اخراج از مدرسه و تعارض با قانون شود. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه قرار گرفتن در معرض خشونت خطر ابتلا به قربانی شدن بیشتر کودکان و تجمع تجربیات خشونت آمیز، از جمله خشونت نسبت به پارتنر را افزایش می دهد.۵

ج) تأثیر سیاست های بالا دست ( استفاده از قدرت بدون توجه به احساسات دیگران) یا تحمل صفر (سیاستی که مجازات سخت برای نقض قوانین اعلام شده با هدف از بین بردن رفتارهای نامطلوب اعمال می کند) بر روی کودکان، به ویژه نوجوانان، در پاسخ به خشونت علیه کودکان بسیار مخرب است، زیرا این اقدام یک روش مجاز قربانی کردن کودکان با واکنش به خشونت با خشونت بیشتر است. چنین سیاست هایی اغلب به دلیل نگرانی های عمومی در مورد امنیت شهروندان و با توجه رسانه های جمعی به این مسائل شکل می گیرد. سیاست های دولتی در مورد امنیت عمومی باید با دقت ریشه های جرائم کودکان را جهت فراهم کردن راهی برای خروج از یک حلقه انتقام جویانه مقابله با خشونت از طریق خشونت مورد توجه قرار دهد.

#
  1. هزینه خشونت علیه کودکان. هزینه های انسانی، اجتماعی و اقتصادی انکار حقوق کودکان به حمایت، بسیار زیاد و غیر قابل قبول است. هزینه های مستقیم ممکن است شامل مراقبت های پزشکی، خدمات حقوقی و اجتماعی و مراقبت جایگزین باشد. هزينه هاي غير مستقيم ممکن است شامل مصدوميت احتمالی یا معلولیت، هزينه های روانشناختی و يا تأثيرات ديگر بر کيفيت زندگی قربانی، اختلال يا قطع آموزش، و ضررهای بهره وري در زندگی آينده کودک باشد. آنها همچنین شامل هزینه های مربوط به سیستم عدالت کیفری در نتیجه جنایات انجام شده توسط کودکانی است که خشونت را تجربه کرده اند. هزینه های اجتماعی ناشی از عدم تعادل جمعیتی به دلیل حذف تبعیض آمیز دختران قبل از تولد زیاد است و پیامدهای بالقوه ای برای افزایش خشونت علیه دختران از جمله ربودن، ازدواج زود هنگام و ازدواج مجدد، قاچاق برای اهداف جنسی و خشونت جنسی در بر دارد.
#

چهارم. تجزیه و تحلیل قانونی ماده ۱۹

#

الف. ماده ۱۹، پاراگراف ۱

#

«….همه اشکال ...»

#
  1. بدون استثنا. کمیته همواره موضع گرفته است که تمام انواع خشونت علیه کودکان، هرچند کم، غیرقابل قبول است. «تمام اشکال خشونت فیزیکی یا روانی» جایی برای قانونی کردن خشونت علیه کودکان نمی گذارد. در واقع، شدت آسیب و قصد آسیب، پیش نیازهای تعریف خشونت نیستند. کشورهای عضو می توانند به چنین عواملی در استراتژی های مداخله اشاره کنند تا بتوانند پاسخ های متناسب با بهترین منافع کودک ارائه دهند، اما تعریف ها نباید به هیچ وجه از حق مطلق کودکان به شأن انسانی و یکپارچگی جسمی و روحی با استفاده از توصیف برخی از اشکال خشونت به شیوه قانونی و / یا قابل قبول اجتماعی، بکاهد.
#
  1. نیاز به تعاریف مبتنی بر حقوق کودک. کشورهای عضو باید استانداردهای ملی برای رفاه، سلامت و توسعه کودک را تأمین کنند، زیرا تضمین این شرایط، هدف نهایی مراقبت و حمایت از کودک است. تعریف های عملی قانونی از اشکال مختلف خشونت مندرج در ماده ۱۹ به منظور ممنوعیت تمام اشکال خشونت در تمامی محیط ها مورد نیاز است. این تعاریف باید رهنمودهایی را که در اظهار نظر عمومی حاضر ارائه شده است، در نظر بگیرند، باید به اندازه کافی روشن باشند که در جوامع و فرهنگ های مختلف مورد استفاده قرار گیرند. تلاش برای استاندارد سازی تعاریف بین المللی (به منظور تسهیل جمع آوری داده ها و تبادل تجربیات بین کشورها) باید تشویق شود.
#
  1. ا شکال خشونت – بررسی اجمالی. لیست های غیر محصور زیر اشکال خشونت در خصوص همه کودکان در همه جا و در بین تنظیمات مختلف استفاده می شود. کودکان می توانند خشونت را از جانب بزرگسالان تجربه کنند، و همچنین ممکن است خشونت در میان کودکان نیز رخ دهد. علاوه بر این، برخی از کودکان به خود آسیب می رسانند. کمیته اعلام می کند که اشکال خشونت اغلب با هم اتفاق می افتند و آنها می توانند از دسته های مورد استفاده در اینجا به راحتی استفاده کنند. هم دختران و هم پسران در معرض خطر ابتلا به انواع خشونت هستند، اما خشونت اغلب جنبه جنسیتی دارد. به عنوان مثال، دختران با خشونت جنسیتی بیشتری در خانه نسبت به پسران مواجه هستند، در حالی که پسرها بیشتر در سیستم عدالت کیفری ممکن است با خشومت مواجه شده و آن را تجربه کنند. (همچنین به پاراگراف ۷۲ (ب) در مورد ابعاد جنسیتی خشونت نگاه کنید).
#
  1. بی توجهی یا سهل انگاری. بی توجهی به معنی قصور در برآوردن نیازهای جسمی و روحی کودکان، محافظت از آنها در برابر خطر، یا به دست آوردن مراقبت های پزشکی، ثبت تولد یا سایر خدمات است، زمانی که مسئولان مراقبت از کودکان دارای وسایل، دانش و دسترسی به خدمات برای انجام این کار هستند و شامل موارد زیر است:

(الف)‌غفلت فیزیکی: قصور در حمایت از کودک در مقابل آسیب،۶ از جمله از طریق عدم نظارت و یا کوتاهی در فراهم کردن نیازهای اولیه از جمله مواد غذایی مناسب، پناهگاه، لباس و مراقبت های اولیه پزشکی برای کودک؛(ب) غفلت از مسائل روانی یا عاطفی: از جمله فقدان هر نوع حمایت عاطفی و عشق، بی توجهی مزمن به کودک، عدم موجودیت روانی مراقب با چشم پوشی کردن از ایما و اشاره های کودکان جوان و قرار گرفتن در معرض خشونت پارتنر، سوء مصرف مواد مخدر یا الکل؛

(ج) غفلت در خصوص سلامت جسمی و روحی کودکان: منع مراقبت های ضروری پزشکی؛

(د) غفلت تحصیلی: کوتاهی در انطباق با قوانینی که مراقبین را ملزم به تضمین آموزش فرزندانشان از طریق حضور در مدرسه یا غیره می کند؛ و

(ه) رها کردن: اقدام بسیار نگران کننده که می تواند در برخی جوامع، به ویژه بر کودکان خارج از ازدواج و کودکان دارای معلولیت، تاثیر نامتناسب داشته باشد.۷

#

۲.خشونت روانی. "خشونت روانی"، همانطور که در کنوانسیون ذکر شده، اغلب به عنوان بدرفتاری روانی، سوءاستفاده روحی، سوءاستفاده و سوء رفتار عاطفی یا غفلت مورد توجه قرار می گیرد و می تواند شامل موارد زیر باشد:

(الف) تمام اشکال تعاملات مضر مداوم با کودک، به عنوان مثال، دائما به کودک گفته شود که ارزشی ندارد، دوست داشتنی نیست، ناخواسته بوده یا در معرض خطر است یا تنها در برآورده کردن نیازهای دیگر دارای ارزش است؛

(ب) ترساندن، ارعاب و تهدید کردن ؛ استثمار و فاسد کردن؛ انکار و رد کردن؛ منزوی کردن، نادیده گرفتن و فریب دادن؛

(ج) انکار پاسخگویی عاطفی؛ نادیده گرفتن سلامت روانی، نیازهای پزشکی و آموزشی؛

(د) توهین، تحقیر، خوار شمردن، تمسخر و صدمه زدن به احساسات کودک؛

(ه) قرار گرفتن در معرض خشونت خانگی؛

(و) قرار دادن در انفرادی، بازداشت در شرایط منزوی و تحقیر کننده؛ و

(ز) آزار و اذیت روانی و آسیب زدن۸ توسط بزرگسالان یا سایر کودکان، از جمله از طریق فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) مانند تلفن های همراه و اینترنت (شناخته شده به عنوان "سوء استفاده اینترنتی).

#

۲۲.خشونت فیزیکی. این شامل خشونت فیزیکی کشنده و غیر کشنده است. کمیته معتقد است که خشونت فیزیکی شامل موارد زیر است:

(الف) همه اشکال مجازات های بدنی و سایر اشکال شکنجه، رفتارهای ظالمانه، غیر انسانی یا تحقیر آمیز؛ و

(ب) آزار و اذیت فیزیکی توسط بزرگسالان و سایر کودکان.

  1. کودکان دارای معلولیت ممکن است موضوع گونه های خاصی از خشونت فیزیکی باشند مانند:(الف) عقیم سازی اجباری، به ویژه دختران؛(ب) خشونت در پوشش درمان (به عنوان مثال درمان الکتروشوکی (ECT) و شوک الکتریکی به عنوان "درمان ناسازگاری" برای کنترل رفتار کودکان)؛ و(ج) ایجاد عمدی معلولیت در کودکان به منظور بهره برداری از آنها برای گدایی در خیابان ها یا جاهای دیگر.
#
  1. مجازات بدنی. در اظهارنظر عمومی شماره ۸ (پاراگراف ۱۱) کمیته مجازات "بدنی" یا "جسمی" را به عنوان هر نوع مجازاتی تعریف می کند که در آن زور جسمی به قصد ایجاد درد یا ناراحتی، هر چند کم، مورد استفاده قرار گرفته است. اغلب شامل ضربه زدن به بچه ها با دست یا با وسیله ای مانند شلاق، چوب، کمربند، کفش، قاشق چوبی و غیره است، اما همچنین می تواند شامل موارد زیر باشد: لگد زدن، تکان دادن یا پرتاب کردن بچه ها، چنگ زدن، نیشگون گرفتن، گاز گرفتن، کشیدن مو یا گوش مالی، با چوب زدن، مجبور کردن بچه ها به ماندن در موقعیت های ناراحت کننده، سوزاندن، داغ کردن یا به زور چیزی در گلو ریختن. به نظر کمیته، مجازات بدنی همواره تحقیر کننده است. سایر اشکال خاص مجازات بدنی در گزارش کارشناس مستقل مطالعات سازمان ملل متحد در مورد خشونت علیه کودکان (A/61/299, paras. 56, 60 and 62) ذکر شده است.
#
  1. سوءاستفاده جنسی و استثمار. سوءاستفاده جنسی و استثمار شامل موارد زیر است:

(الف) تحریک و یا اجبار کودک برای فعالیت جنسی غیرقانونی یا روانی مضر؛۹

(ب) استفاده از کودکان در استثمار جنسی تجاری؛ و

(ج) استفاده از کودکان در تصاویر صوتی و تصویری سوء استفاده جنسی از کودک؛

(د) فحشاء کودکان، بردگی جنسی، استثمار جنسی در سفر و گردشگری، قاچاق (داخل و بین کشورها) و فروش کودکان برای اهداف جنسی و ازدواج اجباری. بسیاری از کودکان قربانی بودن جنسی را تجربه می کنند که با زور فیزیکی یا محدودیت همراه نیست، اما در عین حال از نظر روانی ناراحت کننده، استثمار گر و آسیب زننده است.

#
  1. شکنجه و رفتار غیرانسانی یا تحقیر آمیز. این شامل خشونت در تمام اشکال آن در برابر کودکان برای کسب اعتراف، مجازات غیر قانونی کودکان برای رفتارهای غیرقانونی یا ناخواسته، یا مجبور کردن کودکان به فعالیت هایی بر خلاف اراده آنها، معمولا توسط پلیس و مأموران انتظامی، کارکنان مؤسسات مسکونی و دیگر، و افراد دارای قدرت بر کودکان، از جمله نیروهای مسلح غیر دولتی می شود. قربانیان اغلب کودکانی هستند که به حاشیه راننده شده اند، در معرض محرومیت و تبعیض قرار دارند و کسانی که از حمایت بزرگسالانی که مسئول دفاع از حقوق و بهترین منافع آنها هستند، برخوردار نمی باشند. این شامل کودکانی که مشکل قانونی دارند، کودکان در شرایط خیابانی، اقلیت ها و کودکان بومی و کودکان بدون همراه است. خشونت چنین اعمالی اغلب منجر به آسیب فیزیکی و روانی و استرس اجتماعی می شود.
#
  1. خشونت در میان کودکان. این شامل خشونت فیزیکی، روحی و جنسی است که اغلب توسط قلدری توسط کودکان علیه سایر کودکان و اغلب توسط گروه های کودکان انجام می شود که نه تنها فورا بر سلامت جسمی و روحی و روانی کودک آسیب می رساند، بلکه اغلب تاثیر شدیدی بر توسعه، آموزش و ادغام اجتماعی او در میان مدت و بلندمدت دارد. همچنين، خشونت توسط باند جوانان، هزینه های شديدي برای كودكان، چه به عنوان قربانيان و چه به عنوان مشاركت كنندگان، به بار مي آورد. گرچه کودکان بازیگران هستند، نقش بزرگسالان مسئول این کودکان در تمام تلاش ها برای واکنش مناسب و جلوگیری از چنین خشونت هایی بسیار مهم است و با اطمینان از این که اقدامات خشونت را با استفاده از رویکرد مجازات و استفاده از خشونت علیه خشونت، تشدید نمی کنند.
#

۲۸.خود آسیب. این شامل اختلالات خوردن، مصرف مواد و سوء استفاده، آسیب های توسط خود، افکار خودکشی، تلاش برای خودکشی و خودکشی واقعی است. خودکشی در میان نوجوانان برای کمیته از اهمیت خاصی برخوردار است.

#
  1. اقدامات مضر. این شامل موارد زیراما محدود به آن نیست:

(الف) مجازات بدنی و سایر اشکال مجازات بی رحمانه و تحقیر آمیز؛(ب) ختنه زنان(ج) قطع عضو، بستن، زخمی کردن، سوزاندن و علامت گذاشتن؛(د) اعمال خشونت آمیز و تحقیر آمیز؛ تغذیه اجباری دختران؛ چاق کردن؛ تست بکارت (بررسی دستگاه تناسلی دختران)؛(ه) ازدواج اجباری و ازدواج زود هنگام؛(و) قتل های ناموسی؛ انتقام خشونت آمیز (جایی که اختلافات میان گروه های مختلف متوجه کودکان طرفین درگیر می شود)؛ مرگ و خشونت مرتبط با جهیزیه؛(ز) اتهامات "جادوگری" "روح گیری"؛

(ح) درآوردن زبان کوچک و کشیدن دندان

#
  1. خشونت در رسانه های جمعی. رسانه های جمعی، به خصوص تبلویدها و مطبوعات زرد، تمایل به نشان دادن وقایع تکان دهنده و در نتیجه ایجاد یک تصویر متعصب و کلیشه ای از کودکان، به ویژه از کودکان یا نوجوانان محروم دارند، که اغلب به عنوان افراد خشن و یا بزهکار به تصویر کشیده فقط به این دلیل که آنها رفتار متفاوت داشته و یا شیوه ای متفاوت لباس می پوشند. چنین کلیشه های محرک راه را برای سیاست های دولتی مبتنی بر رویکرد تنبیهی، که ممکن است شامل خشونت به مثابه واکنش نسبت به تخلفات قانونی یا تصادفی کودکان و نوجوانان باشد، هموار می کند.
#
  1. خشونت از طریق فناوری اطلاعات و ارتباطات.۱۰ خطرات حمایت از کودکان در ارتباط با فناوری اطلاعات و ارتباطات شامل موارد زیر است:

(الف) سوءاستفاده جنسی از کودکان برای تولید تصویر بصری و صوتی سوء استفاده از کودکان از طریق اینترنت و دیگر فناوری اطلاعات و ارتباطات؛

(ب) فرایند گرفتن، ساخت، اجازه گرفتن، توزیع، نمایش، داشتن یا تبلیغ عکس ها و یا فیلمهای ناشایست ("مورفینگ") و فیلم های کودکان و افرادی که یک کودک یا گروهی از کودکان را تمسخر می کنند؛

(ج) کودکان به عنوان کاربران ICT

(i) به عنوان گیرنده اطلاعات، کودکان ممکن است در معرض آگهی های واقعی یا به طور بالقوه مضر، اسپم، موارد اسپانسر شده، اطلاعات شخصی و محتوایی باشند که خشن، خشونت آمیز، نفرت انگیز، انحرافی، نژادپرستانه، پورنوگرافی۱۱، ناخوشایند و یا گمراه کننده باشد؛(ii) کودکان بع علت تماس با دیگران از طریق ICT، ممکن است مورد آزار و اذیت و یا سرگردانی قرار گیرند (یا "مجذوب شدن" کودک) و / یا مجبور، فریب یا متقاعد به دیدن غریبه ها در خارج از منزل شوند، برای شرکت در فعالیت های جنسی / یا ارائه اطلاعات شخصی تعلیم داده شوند؛

(iii) کودکان ممکن است خود نیز درگیر قلدری یا آزار و اذیت دیگران شوند، وارد بازی شوند که به طور منفی بر رشد روحی آنها تأثیر می گذارد، ایجاد و آپلود مواد جنسی نامناسب، ارائه اطلاعات یا مشاوره گمراه کننده، و / یا دانلود غیر قانونی، هک، قمار، کلاهبرداری مالی و / یا تروریسم.۱۲

#
  1. نقض نهادی و سیستماتیک حقوق کودک. مقامات مسئول حمایت از کودکان در برابر انواع خشونت در تمام سطوح می توانند به طور مستقیم و غیرمستقیم با فقدان ابزار موثر اجرای تعهدات تحت کنوانسیون سبب آسیب شوند. چنین قصوری شامل کوتاهی در تصویب یا اصلاح قوانین و مقررات دیگر، اجرای نامناسب قوانین و مقررات دیگر و تدارک ناکافی منابع مادی، فنی و انسانی و توانایی برای شناسایی، پیشگیری و واکنش به خشونت علیه کودکان است. همچنین کوتاهی به حساب می آید زمانی که اقدامات و برنامه های مجهز به ابزار کافی برای ارزیابی، نظارت و سنجش پیشرفت یا کاستی های فعالیت های منع خشونت علیه کودکان نیست. همچنین، در انجام اقدامات خاص، افراد حرفه ای ممکن است از حق کودکان به منع خشونت سو استفاده کنند، مثلا زمانی که مسئولیت های خود را به گونه ای اجرا کنند که بهترین منافع، دیدگاه ها و اهداف توسعه کودک را نادیده می گیرد.
#

"در حالی که تحت مراقبت ..."

#
  1. تعریف "مراقبین". کمیته معتقد است که با توجه به ظرفیت های در حال رشد و تمامیت پیشرو کودک، همه افراد زیر ۱۸ سال"تحت مراقبت " کسی هستند یا باید باشند. تنها سه شرط برای کودکان وجود دارد: رهایی،۱۳ تحت مراقبت مراقبین اصلی یا مراقبینی که این کار به آنها محول شده، و یا تحت مراقبت عملی دولت. تعریف "مراقبان" که در پاراگراف ۱ ماده ۱۹ به عنوان "پدر و مادر (ها)، سرپرستان قانونی یا هر فرد دیگر که مراقبت از کودک را بر عهده دارد به آن اشاره شده است"، کسانی که دارای صلاحیت قانونی، مسئولیت اخلاقی و / یا فرهنگی برای امنیت، سلامت، توسعه و رفاه فرزند، در درجه اول: والدین، والدین پرورشی، پدر و مادر خوانده، کفیل تحت قوانین اسلامی، سرپرستان، خانواده های گسترده و اعضای جامعه؛ آموزش و پرورش، مدرسه و پرسنل اوایل دوران کودکی؛ مراقبانی کودک که توسط والدین استخدام شده اند؛ مربیان تفریحی و ورزشی - از جمله سرپرستان گروه جوانان؛ کارفرمایان یا ناظران محل کار؛ و کارکنان نهادی (دولتی یا غیر دولتی) در موقعیت مراقبان - برای مثال بزرگسالان مسئول مراقبت های بهداشتی، سیستم قضایی نوجوانان و مکان های مراقبتی و مسکونی. در مورد کودکان بی سرپرست، دولت عملا سرپرست است.
#
  1. تعریف محیط های مراقبت. محیط های مراقبت مکان هایی هستند که در آن کودکان تحت نظارت مراقبت کننده اصلی "دائمی" (مانند والدین یا سرپرستان) یا مراقبین موقتی (مانند معلم یا رهبر گروه جوانان) برای دوره های زمانی کوتاه مدت، بلند مدت، تکراری یا یک بار تنها، وقتشان را سپری می کنند. کودکان اغلب و با انعطاف پذیری زیاد بین محیط های مراقبتی جابجا می شوند اما تامین امنیت آنها در انتقال در بین این محیط ها - به طور مستقیم یا از طریق هماهنگی و همکاری با یک مراقبی که به نمایندگی عمل می کند- بر عهده مراقبین اولیه است. (به عنوان مثال در درفت و آمد به مدرسه و یا در زمان تهیه آب، سوخت، غذا یا خوراک برای حیوانات). کودکان همچنین تحت مراقبت مراقب اصلی یا مراقب به نمایندگی در نظر گرفته می شوند، وقتی که عملا در یک محیط مراقبتی بدون سرپرست هستند، مثلا هنگام بازی کردن دور از چشم یا چرخیدن در اینترنت بدون نظارت. محیط های مراقبت معمول شامل خانه ، مدارس و سایر موسسات آموزشی، مراکز مراقبت دوران کودکی، مراکز مراقبت بعد از مدرسه، اوقات فراغت، ورزش، امکانات فرهنگی و تفریحی، مراکز مذهبی و عبادتگاه ها هستند. در محیط های کاری، مراکر بهزیستی و بازپروری، در محل کار و در محیط های قضایی، کودکان تحت حمایت افراد حرفه ای یا عوامل دولتی هستند که باید بهترین منافع کودک را رعایت کنند و حقوق او به حمایت، رفاه و توسعه را تضمین کنند. نوع سوم محیطی است که در آن حمایت، رفاه و توسعه کودکان نیز باید تضمین شود، محله ها، جوامع و اردوگاه ها و یا مکان های نگهداری پناهندگان و افراد آواره شده در اثر جنگ و یا بلایای طبیعی.۱۴
#
  1. کودکان بدون مراقبین اصلی یا مراقبینی که به نمایندگی مراقبت از آنها را بر عهده دارند. ماده ۱۹ همچنین در مورد کودکان بدون مراقب اصلی یا کسی که به نمایندگی مراقبت از آنها را بر عهده دارد یا شخص دیگری که حمایت و رفاه کودک به او سپرده شده است، مانند کودکان در خانواده هایی که سرپرست خانوار هستند، کودکان در موقعیت های خیابانی، کودکان والدین مهاجر یا بچه های بدون همراه در بیرون از کشور مبدأ ۱۵ خود نیز اعمال می شود. دولت عضو موظف است مسئولیت مراقب عملی یا فردی که "مراقبت از کودک" را بر عهده دارد، حتی اگر این کودکان در محیط های مراقبت های فیزیکی مانند محل های نگهداری، خانه های گروهی یا امکانات سازمان های غیر دولتی قرار نداشته باشند را بر عهده گیرد. دولت عضو متعهد "به تضمین حمایت و مراقبت لازم برای رفاه کودک" (پاراگراف ۲ ماده ۳) و "تضمین مراقبت جایگزین" برای "کودکی که به طور موقت یا دائمی محروم از محیط خانواده اش است"(ماده ۲۰)، می باشد. راه های مختلفی برای تضمین حقوق این کودکان وجود دارد، ترجیحا در محیط های مراقبتی مشابه خانواده، که باید با توجه به خطر در معرض خشونت بودن این کودکان با دقت بررسی شود.
#

۳۶.عاملان خشونت. کودکان ممکن است از طرف مراقبین اصلی یا کسانی که به نمایندگی از آنها مراقبت می کنند / یا سایر افرادی که مراقبین، کودکان را در مقابل آنها حمایت می کنند (به عنوان مثال همسایگان، همسالان و غریبه ها) مورد خشونت قرار گیرند. علاوه بر این، کودکان در معرض خطر خشونت در بسیاری از محیط هایی هستند که حرفه ای ها و عوامل دولتی اغلب از قدرت خود در برابر کودکان استفاده می کنند، مانند مدارس، خانه های مسکونی، دفاتر پلیس یا موسسات قضایی. تمام این شرایط تحت محدوده ماده ۱۹ قرار میگیرد که محدود به خشونتی که صرفا توسط مراقبین در یک محدوده شخصی انجام می شود، نیست.

#

«باید انجام دهد»

#
  1. «باید انجام دهد» اصطلاحی است که هیچ گونه اختیاری برای دولتهای عضو قائل نمی شود. بر این اساس، کشورهای عضو تحت تدابیر سختگیرانه برای انجام "همه اقدامات مناسب" برای اجرای کامل این حق برای همه کودکان هستند.
#

«تمام اقدامات قانونی، اداری، اجتماعی و آموزشی»

#
  1. اقدامات کلی اجرا و نظارت. کمیته توجه دولت های عضو را به اظهارنظر عمومی شماره ۵ (۲۰۰۳) در مورد اقدامات کلی اجرای كنوانسیون حقوق کودک تسری می دهد. کمیته همچنین کشورهای عضو را به اظهارنظر عمومی شماره ۲ (۲۰۰۲) درباره نقش موسسات ملی مستقل حقوق بشر در ارتقای و حمایت از حقوق کودک ارجاع می دهد.۱۶ این اقدامات اجرا و نظارت برای تبدیل ماده ۱۹ به واقعیت ضروری است.
#
  1. «همه اقدامات مناسب ...» اصطلاح «مناسب» به گستره وسیعی از اقدامات در سراسر بخش های دولت که باید برای جلوگیری و پاسخگویی به هر نوع خشونت مورد استفاده قرار گرفته و موثر باشد، اشاره دارد.«مناسب» نمیتواند به گونه ای تفسیر شود که به معنای پذیرش بعضی از انواع خشونت قلمداد شود. یک سیستم یکپارچه، جامع، بین رشته ای و هماهنگ، مورد نیاز است که طیف وسیعی از اقدامات شناسایی شده در پاراگراف ۱ ماده ۱۹ را در سراسر طیف گسترده ای از مداخلات ذکر شده در پاراگراف ۲ وارد کند. برنامه ها و فعالیت های ایزوله شده که وارد سیاست ها و زیرساخت های پایدار و هماهنگ دولت نشده، اثرات محدودی خواهد داشت. مشارکت کودکان در توسعه، نظارت و ارزیابی اقدامات مندرج در اینجا ضروری است.
#
  1. اقدامات قانونی هم به قانون، از جمله بودجه، و هم به اجرا و اقدامات اجرایی اشاره دارد. آنها شامل قوانین ملی، استانی و شهرداری و تمام مقررات مربوطه است که تمام چارچوب ها، سیستم ها، مکانیزم ها و نقش ها و مسئولیت های سازمان های مربوطه و افسران صالح را تعریف می کند.
#

۴۱.کشورهای عضو که هنوز انجام نداده اند باید:(الف) دو پروتکل اختیاری به کنوانسیون و سایر ابزارهای بین المللی و منطقه ای حقوق بشر که محافظت از کودکان را شامل می شود، از جمله کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت و پروتکل اختیاری آن و کنوانسیون ضد شکنجه و سایر رفتارها یا مجازات بی رحمانه، غیر انسانی یا تحقیرآمیز را تصویب کنند؛(ب) اعلامیه ها و حق شرط هایی را که بر خلاف اهداف و منظور کنوانسیون یا بر خلاف قوانین بین المللی است را بررسی کرده و آنها را لغو کنند؛(ج) تقویت همکاری با نهادهای معاهده و سایر سازوکارهای حقوق بشر؛(د) بررسی و اصلاح قوانین داخلی مطابق با ماده ۱۹ و اجرای آن در چارچوب جامع کنوانسیون، ایجاد یک سیاست جامع در مورد حقوق کودک و تضمین مطلق ممنوعیت تمام اشکال خشونت علیه کودکان در همه شرایط و مجازات های موثر و مناسب علیه عاملان؛خشونت علیه کودکان در همه شرایط و مجازات های موثر و مناسب علیه مرتکبان؛۱۷(ه) تخصیص بودجه کافی برای اجرای قانون و انجام سایر اقدامات اتخاذ شده برای پایان دادن به خشونت علیه کودکان؛(و) تضمین حمایت از کودکان قربانی و شاهدان و دسترسی موثر به غرامت و جبران خسارت؛(ز) اطمینان حاصل کنند که قوانین مربوطه حمایت کافی از کودکان در ارتباط با رسانه ها و ICT را فراهم می کند؛(ح) ایجاد و اجرای برنامه های اجتماعی برای ارتقاء مطلوب پرورش کودکان با ارائه پشتیبانی لازم برای کودک و کسانی که مراقبت از کودک را بر عهده دارند از طریق خدمات یکپارچه؛(ت) اجرای قوانین و رویه های قضایی به شیوه ا ی کودک دوستانه، از جمله جبران خسارت موجود برای کودکان زمانی که حقوق آنها نقض می شوند؛(ی)‌ایجاد و حمایت از موسسه مستقل ملی حقوق کودکان.

#
  1. اقدامات اداری باید تعهدات دولتی را برای ایجاد سیاست ها، برنامه ها، سیستم های ارزیابی و نظارت مورد نیاز برای حمایت از کودک در برابر همه ی انواع خشونت، نشان دهد. اینها شامل موارد زیر است:(الف) در سطوح ملی و محلی دولت:یجاد یک کانون دولتی برای هماهنگ کردن استراتژی های و خدمات حمایت از کودکان؛تعریف نقش ها، مسئولیت ها و روابط بین ذینغعان در کمیته های اجرایی بین اداری با توجه به مدیریت آنها، نظارت و مسئول دانستن نهادهای اجرایی در سطوح ملی و محلی؛اطمینان حاصل کنند که فرآیند تمرکززدایی خدمات، کیفیت، پاسخگویی و توزیع عادلانه آنها را تامین می کند؛اجرای فرایندهای بودجه بندی سیستماتیک و شفاف به منظور استفاده بهتر از منابع اختصاص یافته برای حمایت از کودکان، از جمله پیشگیری؛ایجاد یک سیستم جمع آوری داده های جامع و قابل اطمینان برای اطمینان از نظارت سیستماتیک و ارزیابی سیستم ها (تجزیه و تحلیل تاثیر)، خدمات، برنامه ها و نتایج بر مبنای شاخص های مطابق با استانداردهای جهانی و تنظیم و هدایت شده با اهداف و منظور بومی؛فراهم کردن موسسات مستقل ملی حقوق بشر با حمایت و ترویج استقرار مأموریت های خاص حقوق کودک مانند بازرسان حقوق کودک در جاهایی که هنوز وجود ندارد.(ب) در سطوح نهادهای دولتی، حرفه ای و جامعه مدنی:۱) توسعه و اجرای (از طریق فرایندهای مشارکتی که مالکیت و پایداری را تشویق می کنند):الف. سیاست های حمایت از کودک در داخل و بین سازمان؛ب. کدهای اخلاقی حرفه ای، پروتکل ها، یادداشت های تفاهم و استانداردهای نظارت بر همه خدمات و تنظیمات مراقبت از کودک (از جمله مراکز نگهداری روزانه، مدارس، بیمارستان ها، باشگاه های ورزشی و نهادهای مسکونی و غیره)؛۲) مشارکت نهادهای آموزشی و پرورشی در زمینه ابتکارات حمایت از کودک؛۳) ترویج برنامه های پژوهشی خوب.
#
  1. اقدامات اجتماعی باید تعهدات دولت را در راستای اجرای حقوق کودک و حمایت از خدمات اساسی و هدفمند نشان دهند. آنها می توانند توسط هر دو عوامل دولتی و جامعه مدنی تحت مسئولیت دولت آغاز و اجرا شوند. چنین اقداماتی عبارتند از:(الف) اقدامات سیاست های اجتماعی برای کاهش خطر و جلوگیری از خشونت علیه کودکان، به عنوان مثال:
  2. وارد کردن اقدامات مراقبتی و حماینی از کودک در جریان های اصلی سیاست های اجتماعی؛۲.شناسایی و جلوگیری از عوامل و شرایطی که مانع دسترسی گروه های آسیب پذیر به خدمات و بهره مندی کامل آنها از حقوق آنها (از جمله کودکان بومی و اقلیت و کودکان دارای معلولیت، و غیره)؛
  3. راهبردهای کاهش فقر، از جمله حمایت مالی و اجتماعی از خانواده های در خطر؛۴.بهداشت و ایمنی عمومی، سیاست های مسکن، اشتغال و آموزش و پرورش؛
  4. بهبود دسترسی به خدمات بهداشتی، رفاهی اجتماعی و قضایی؛
    1. طرح های شهر های «دوستدار کودک»؛
  5. کاهش تقاضا و دسترسی به الکل، مواد مخدر و سلاح های غیر قانونی؛
  6. همکاری با رسانه های جمعی و صنعت فناوری اطلاعات و ارتباطات برای تدوین، ترویج و اجرای استانداردهای جهانی برای مراقبت و حمایت از کودک؛
  7. توسعه دستورالعمل ها برای حمایت از اطفال در برابر اطلاعات و مواد تولید شده توسط رسانه های جمعی که شأن و تمامیت انسانی کودک را رعایت نمی کنند، حذف انگ زدن، جلوگیری از نشر گزارش های دوباره قربانی جلوه دادن کودکان در مورد رویدادهای خانوادگی یا جاهای دیگر که بر کودک تاثیر می گذارد ارتقاء روش های حرفه ای تحقیق بر اساس استفاده از منابع متنوع که می تواند توسط تمام طرفین مورد بررسی قرار گیرد.
  8. فرصت برای کودکان برای بیان دیدگاه و انتظارات خود در رسانه ها و نه تنها در برنامه های کودکان، بلکه در تولید و انتقال انواع اطلاعات، از جمله به عنوان خبرنگار، تحلیلگر و مفسر به منظور حمایت از تصویر مناسب از کودکان و دوران کودکی در عموم.(ب) برنامه های اجتماعی برای حمایت از کودک به صورت جداگانه و حمایت از خانواده و دیگر مراقبان برای فراهم آوردن پرورش مطلوب کودکان، به عنوان مثال:برای کودکان: مراقبت از کودک، توسعه اولیه کودک و برنامه های مراقبتی پس از مدرسه؛ گروه ها و باشگاه های کودک و جوانان؛ حمایت از مشاوره برای کودکان مبتلا به مشکلات (از جمله آسیب های وارده به خود)؛ خدمات تلفنی رایگان تلفنی ۲۴ ساعته با پرسنل آموزش دیده؛ خدمات خانوادهای پرستار که تحت بررسی دوره ای قرار دارند؛برای خانواده ها و سایر مراقبت کنندگان: گروه های کمک متقابل در جامعه برای حل مسائل روانی اجتماعی و اقتصادی (برای مثال والدین و گروه های کوچک)؛ برنامه های رفاهی برای حمایت از استانداردهای زندگی خانوادگی، از جمله کمک های مستقیم به کودکان در یک سن خاص؛ حمایت از مشاوره به مراقبان که مشکلی با اشتغال، مسکن و / یا پرورش کودک دارند؛ برنامه های درمانی (از جمله گروه های کمک متقابل) برای کمک به مراقبین با چالش های مربوط به خشونت خانگی، اعتیاد به الکل یا مواد مخدر یا سایر نیازهای بهداشت روانی.
#
  1. اقدامات آموزشی باید نگرش ها، سنت ها، عرف و آداب رفتاری که خشونت علیه کودکان را تحریک و ترویج می کنند را مورد توجه قرار دهند. آنها باید بحث های باز در مورد خشونت، از جمله درگیر شدن رسانه ها و جامعه مدنی را تشویق کنند. آنها باید مهارت های زندگی کودکان، دانش و مشارکت را تقویت کرده و ظرفیت مراقبان و افراد حرفه ای در تماس با کودکان را افزایش دهند. آنها می توانند توسط بازیگران دولتی و جامعه مدنی تحت مسئولیت دولت آغاز و اجرا شوند. مثال های خاص شامل موارد زیر اما محدود به آنها نیستند:(الف) برای همه ذینفعان: برنامه های اطلاعات عمومی، از جمله کمپین های آگاهی رسانی، از طریق رهبران و رسانه ها جهت ترویج پرورش مثبت کودکان و مبارزه با نگرش های منفی اجتماعی و شیوه هایی که خشونت را تحریک یا تشویق می کنند؛ انتشار کنوانسیون، اظهار نظر عمومی حاضر و گزارش دولت های عضو در قالب های کودک دوستانه و قابل دسترس؛ حمایت از اقدامات برای آموزش و مشاوره در مورد حفاظت در زمینه فناوری اطلاعات و ارتباطات؛(ب) برای کودکان: ارائه اطلاعات دقیق، قابل دسترس و متناسب با سن و توانمند سازی در مهارت های زندگی، مراقبه و خطرات خاص، از جمله آنهایی که مربوط به فناوری اطلاعات و ارتباطات و چگونگی ایجاد روابط مثبت همسالان و مبارزه با قلدری؛ توانمندسازی در مورد حقوق کودک به طور کلی - و به ویژه در مورد حق شنیده شدن و در نظر گرفته شدن دیدگاه های آنها به طور جدی - از طریق برنامه درسی مدرسه و به روش های دیگر؛(ج) برای خانواده ها و جوامع: تحصیل در مورد فرزندپروری مثبت برای والدین و مراقبان؛ ارائه اطلاعات دقیق و قابل دسترس در مورد خطرات خاص و نحوه گوش دادن به کودکان و در نظر گرفتن نظرات آنها به طور جدی؛(د) برای حرفه ای ها و موسسات (دولت و جامعه مدنی):ارائه آموزشهای اولیه و عمومی در حین خدمت و آموزش های ویژه حرفه ای (و در صورت لزوم در بین بخش ها) در رابطه با رویکرد حقوق کودک به ماده ۱۹ و کاربرد آن در عمل برای همه متخصصان و غیر حرفه ای ها که با، و برای کودکان کار می کنند (از جمله معلمان در تمام سطوح سیستم آموزشی، مددکاران اجتماعی، پزشکان، پرستاران و دیگر متخصصان بهداشت، روانشناسان، وکلا، قضات، پلیس، افسران و ماموان زندان، روزنامه نگاران، مددکاران، مراقبان خانگی، کارمندان دولت و مقامات دولتی، مامورین پناهندگی و رهبران سنتی و مذهبی)؛توسعه برنامه های صدور گواهینامه رسمی در ارتباط با موسسات آموزشی و جوامع حرفه ای جهت تنظیم و تضمین چنین آموزش هایی؛تضمین اینکه کنوانسیون بخشی از برنامه درسی آموزشی همه متخصصانی است که برای کودکان و با آنها کار می کنند؛حمایت از "مدارس دوستدار کودک" و سایر طرح هایی که دربرگیرنده احترام به مشارکت کودکان است؛ترویج تحقیق در مورد مراقبت از کودک و حمایت از آن.
#

ب. پاراگراف ۲ ماده ۱۹

#

«چنین اقدامات حمایتی مناسب باید شامل ...»

#
  1. طیف مداخلات. یک سیستم جامع حمایت از کودک نیازمند مقررات اقدامات جامع و یکپارچه در سراسر مراحل کامل مشخص شده در پاراگراف ۲ ماده ۱۹ با توجه به سنت های اجتماعی - فرهنگی و نظام حقوقی کشورهای عضو مربوطه است. ۱۹
#
  1. پیشگیری. کمیته شدیدا تأکید می کند که حمایت از کودک باید با پیشگیری فعال از تمام انواع خشونت و همچنین ممنوعیت صریح هر نوع خشونت آغاز شود. کشورها متعهد به اتخاذ همه اقدامات لازم برای اطمینان از این هستند که بزرگسالان مسئول مراقبت، هدایت و تربیت کودکان، حقوق کودکان را رعایت کرده و از آنها محافظت می کنند. پیشگیری شامل سلامت عمومی و سایر اقدامات تقویت فرزندپروری بدون خشونت، برای همه کودکان، با هدف قرار دادن ریشه های اصلی خشونت در سطوح کودک، خانواده، مرتکب، گروه، موسسه و جامعه است. تاکید بر پیشگیری عمومی (اولیه) و هدفمند (ثانویه) باید همیشه در توسعه و اجرای سیستم های حمایت از کودکان باقی بماند. اقدامات پیشگیرانه در بلندمدت بیشترین بازده را ارائه می دهند. با این حال، تعهد به پیشگیری، تعهدات دولت ها برای مقابله با خشونت زمانی که رخ می دهد را کاهش نمی دهد.
#
  1. اقدامات پیشگیرانه شامل موارد زیر اما محدود به آنها نیست:(الف) برای همه ذینفعان:به چالش کشیدن رفتارهایی که به تحمل و تحسین خشونت در تمام اشکال آن، از جمله جنس، نژاد، رنگ، مذهب، منشأ قومی یا اجتماعی، معلولیت و سایر اختلافات قدرت، ادامه می دهند؛انتشار اطلاعات در مورد رویکرد جامع و مثبت کنوانسیون به حمایت از کودکان از طریق کمپین های خلاقانه عمومی، مدارس و آموزش همسالان، ابتکارات آموزشی خانواده، جامعه و ، حرفه ای ها و گروه های حرفه ای، سازمان های غیر دولتی و جامعه مدنی؛ایجاد مشارکت با تمام بخش های جامعه، از جمله خود کودکان، سازمان های غیر دولتی و رسانه ها؛(ب) برای کودکان:۱.ثبت نام تمام کودکان برای تسهیل دسترسی آنها به مراحل خدمات و جبران خسارت؛۲.حمایت از کودکان برای محافظت از خود و همسالان خود از طریق آگاهی از حقوق و توسعه مهارت های اجتماعی و همچنین استراتژی های توانمند سازی مناسب سن؛۳.اجرای برنامه های «نظارت» که افراد بزرگسال مسئول و قابل اعتماد را در زندگی کودکانی که نیاز به حمایت اضافی فراتر از آنچه که توسط مراقبین آنها ارائه می شود، وارد می کند؛(ج) برای خانواده ها و جوامع:۴.حمایت از والدین و مراقبان برای درک، پذیرش و اجرای فرزندپروری خوب بر اساس دانش حقوق کودک، توسعه کودک و تکنیک های انضباطی مثبت برای حمایت از توانایی خانواده ها برای ارائه مراقبت از کودکان در یک محیط امن؛۵.ارائه خدمات قبل و بعد از زایمان، برنامه های مراقبت در منزل، برنامه های توسعه کافی در دوران کودکی و برنامه های تولید درآمد برای گروه های محروم؛۶.تقویت ارتباط بین خدمات بهداشت روان، درمان سوء مصرف مواد و خدمات حمایت از کودکان؛۷.ارائه برنامه های مهارتی و مراکز پشتیبانی خانواده برای خانواده هایی که در شرایط بسیار دشواری قرار دارند؛۸.ارائه پناهگاه ها و مراکز بحرانی برای والدین (بیشتر زنان) و فزندان آنها که در خانه خشونت را تجربه کرده اند؛۹.ارائه کمک به خانواده با اتخاذ تدابیری که وحدت خانوادگی را ترویج داده و بهره مندی کامل کودکان از حقوق شان در محیط های خصوصی را تضمین می کند و از دخالت نابجا در روابط خصوصی و خانوادگی کودکان، بسته به شرایط خودداری می کند. ۲۰(د) برای حرفه ای ها و موسسات (دولت و جامعه مدنی):۱.شناسایی فرصت های پیشگیری و اعلام سیاست و عملکرد بر اساس مطالعات و جمع آوری داده ها؛۲.اجرا از طریق یک روند مشارکتی، سیاست ها و روش های حمایت از کودک مبتنی بر حقوق و کدهای اخلاقی حرفه ای و استانداردهای مراقبت؛۳.پیشگیری از خشونت در تنظیمات مراقبت و عدالت، از جمله ایجاد و اجرای خدمات مبتنی بر جامعه به منظور استفاده از نگهداری در مکان خاص و بازداشت به عنوان آخرین راه حل و تنها در صورتی که در راستای بهترین منافع کودک باشد.
#
  1. شناسایی.۲۱ این شامل شناسایی عوامل خطر برای افراد خاص یا گروه های اطفال و مراقبین (به منظور هدایت طرح های پیشگیری هدفمند) و شناسایی علائم بدرفتاری واقعی (به منظور ایجاد مداخله مناسب در اسرع وقت) است. این امر مستلزم آن است که همه کسانی که با بچه ها تماس می گیرند از عوامل خطر و شاخص های هر نوع خشونت آگاه بوده، راهنمایی هایی در مورد چگونگی تفسیر این شاخص ها دریافت کرده و دانش، تمایل و توانایی لازم برای انجام اقدام مناسب (از جمله ارائه حمایت اضطراری) را دارند. کودکان باید تا آنجا که ممکن است فرصت های زیادی برای نشان دادن مشکالت پیش آمده قبل از رسیدن به وضعیت بحران داشته باشند و بزرگسالان باید فرصت های شناسایی و اقدام در خصوص چنین مسائلی حتی اگر کودک به صراحت کمک درخواست نکند را داشته باشند. اقدامات احتیاطی ویژه در مورد گروه های حاشیه ای کودکان که به دلیل روش های جایگزینی برای برقراری ارتباط، عدم تحرک و / یا نگرش موجود از آنها که توانایی ندارند، مانند کودکان دارای معلولیت، که به ویژه در معرض آسیب پذیری قرار می گیرند، لازم است. محل اقامت معقول باید فراهم شود تا اطمینان حاصل شود که آنها بتوانند به طور برابر با دیگران ارتباط برقرار کرده و مشکلاتشان را مطرح کنند.
#
  1. گزارش.۲۲ کمیته به شدت توصیه می کند که همه کشورهای عضو مکانیسم های امن، قابل انتشار، محرمانه و قابل دسترس برای کودکان، نمایندگان آنها و دیگران برای گزارش خشونت علیه کودکان، از جمله استفاده از خط تلفن های تلفنی رایگان ۲۴ ساعته و دیگر فناوری اطلاعات و ارتباطات، ایجاد کنند. ایجاد مکانیزم های گزارش دهی شامل موارد زیر است: (الف) ارائه اطلاعات مناسب برای تسهیل اعلام شکایات؛ (ب) مشارکت در تحقیقات و روند دادرسی؛ (ج) توسعه پروتکل هایی که برای شرایط مختلف مناسب هستند و شناساندن گسترده آنها به کودکان و عموم مردم؛ (د) ایجاد خدمات پشتیبانی برای کودکان و خانواده ها؛ و (ه) آموزش و پشتیبانی مداوم از پرسنل برای دریافت و پیشبرد اطلاعات دریافت شده از طریق سیستم های گزارش دهی. مکانیسم های گزارش دهی باید به جای خدمات پاسخگویی که شکل مجازات دارند، خود را به عنوان خدمات راهنمایی که سلامت عمومی و حمایت اجتماعی را حمایت می کنند معرفی کنند. حق کودکان به شنیده شدن و در نظر گرفته شدن عقایدشان به طور جدی باید رعایت شود. در هر کشوری، گزارش وقایع ، سوظن یا خطر خشونت حداقل باید توسط افراد حرفه ای که با کودکان کار می کنند ضروری باشد. هنگامی که گزارش ها با حسن نیت انجام می شود، باید فرایندهای لازم برای حصول اطمینان از حفاظت افرادی که گزارش ارائه داده اند صورت گیرد.
#
  1. ارجاع. فردی که گزارش را دریافت می کند، باید راهنمایی و آموزش های دقیق درباره زمان و چگونگی ارجاع این موضوع به هر کدام از نهادهای مربوطه مسئول پاسخ گویی را دریافت کرده باشد. پس از این، متخصصین و کارمندان اداری آموزش دیده ارجاعات میان بخشی را در زمانی که کودکان نیاز به حمایت (فوری یا طولانی مدت) و خدمات پشتیبانی تخصصی دارند، انجام می دهند. کارکنان حرفه ای که در سیستم حمایت از کودک کار می کنند باید در خصوص همکاری بین سازمان ها و پروتکل های همکاری آموزش ببینند. این فرآیند شامل موارد زیر خواهد بود: (الف) ارزیابی مشارکتی، چند رشته ای از نیازهای کوتاه مدت و بلند مدت کودک، مراقبین و خانواده با در نظر گرفتن نظرات مراقبین، کودک و خانواده؛ (ب) اشتراک گذاری نتایج ارزیابی با کودک، مراقب و خانواده؛ (ج) ارجاع فرزند و خانواده به طیف وسیعی از خدمات برای پاسخگویی به این نیازها؛ و (د) پیگیری و ارزیابی از کفایت مداخله.
#
  1. تحقیق و بررسی. تحقیق در خصوص موارد خشونت، چه توسط کودک، نماینده یا یک طرف سوم گزارش شده باشد، باید توسط متخصصین واجد شرایط که آموزش های ویژه و جامع را دریافت کرده اند، صورت گیرد و مستلزم یک رویکرد مبتنی بر حقوق کودک و حساس به کودک است. روش های تحقیق دقیق اما حساس به کودک، به تضمین شناسایی درست خشونت و ارائه شواهد برای رسیدگی اداری، مدنی، کیفری و حمایت از کودکان کمک می کند. مراقبت های شدید باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که کودک در طول فرایند تحقیق بیشتر آسیب نببیند. در این راستا، کلیه طرفین مجبور به دعوت و توجه به نظرات کودک می باشند.
#
  1. درمان. «درمان» یکی از بسیاری از خدمات مورد نیاز برای «بهبود فیزیکی و روانی و ادغام مجدد اجتماعی» کودکان مبتلا به خشونت است و باید «در محیطی که سلامتی، احترام و عزت نفس کودک را ارتقاء می دهد» صورت گیرد. (ماده ۳۹). در این راستا توجه باید معطوف شود به: (الف) دعوت و توجه به دیدگاه های کودک؛ (ب) ایمنی کودک؛ (ج) نیاز احتمالی برای قرار دادن فوری او در محل امن؛ و (د) تأثیر قابل پیش بینی از مداخلات بالقوه بر رفاه، سلامت و توسعه دراز مدت کودک. خدمات بهداشتی، بهداشت روانی، خدمات اجتماعی و حقوقی و حمایتی برای کودکان پس از شناسایی سوء استفاده، و همچنین خدمات پی گیری دراز مدت مورد نیاز است. طیف گسترده ای از خدمات، از جمله کنفرانس گروهی خانواده و سایر فعالیت های مشابه، باید در دسترس باشد. خدمات و درمان برای مرتکبان خشونت، به ویژه مرتکبان کودکان، نیز مورد نیاز است. کودکاني كه نسبت به ساير كودكان تهاجمي هستند اغلب از خانواده و محيط اجتماعي محروم بوده اند. آنها باید به عنوان قربانیان شرایط رشدشان در نظر گرفته شوند، که سرخوردگی، نفرت و خشونت در آنها نفوذ کرده است. اقدامات آموزشی باید اولویت داشته و باید به سمت بهبود گرایش های اجتماعی، شایستگی ها و رفتارها هدایت شوند. به طور همزمان، شرایط زندگی این کودکان باید به منظور ارتقاء مراقبت و حمایت از کودکان و سایر اطفال در خانواده و همسایگی مورد بررسی قرار گیرد. در مورد کودکانی که به خود آسیب می رسانند، مشخص شده است که این نتیجه پریشانی شدید روانی است و ممکن است در نتیجه خشونت توسط دیگران باشد. خود آسیبی نباید جرم شناخته شود. مداخلات باید حمایتی باشند و به هیچ وجه جنبه مجازات نداشته باشند.
#
  1. پیگیری. موارد زیر باید همیشه روشن باشد: (الف) مسئولیت فرزند و خانواده در خصوص گزارش دادن و ارجاع به طور کامل تا پیگیری را بر عهده دارد؛ (ب) اهداف هر نوع اقدام صورت گرفته - که باید به طور کامل با کودک و سایر ذینفعان مورد بحث قرار گیرد؛ (ج) جزئیات مهلت اجرا و مدت زمان پیشنهادی برای هر گونه مداخله؛ و (د) مکانیسم ها و تاریخ ها برای بررسی، نظارت و ارزیابی اقدامات. تداوم بین مراحل مداخله ضروری است و بهترین راه ممکن از طریق فرآیند مدیریت پرونده می باشد. کمک موثر مستلزم آن است که اقدامات، زمانی که از طریق یک فرآیند مشارکتی تصمیم گیری می شود، نباید موضوع تاخیر بی رویه قرار گیرد. پیگیری باید در چارچوب ماده ۳۹(بازسازی و ادغام مجدد)، ماده ۲۵ (بررسی دوره ای درمان و انجام کار)، پاراگراف ۲ ماده ۶ (حق توسعه) و ماده ۲۹ (اهداف آموزش و پرورش که قصد و آرزوی توسعه را ارائه می کند). تماس فرزند با هر دو والدین باید مطابق با پاراگراف ۳ ماده ۹ تضمین شود، مگر اینکه بر خلاف بهترین منافع کودک باشد.
#
  1. مشارکت قضایی.۲۳ در همه زمان ها و در همه موارد روند قانونی باید رعایت شود. به طور خاص، حمایت و توسعه بیشتر کودک و بهترین منافع او (و بهترین منافع کودکان دیگر در جایی که خطرارتکاب مجدد جرم توسط مرتکب وجود دارد) باید هدف اصلی تصمیم گیری با در نظر گرفتن حداقل مداخله بسته به شرایط باشد. علاوه بر این، کمیته رعایت تضمین های زیر را توصیه می کند:(الف) کودکان و والدین آنها باید به سرعت و به طور کامل توسط سیستم قضایی و یا سایر مقامات صالح (مانند پلیس، خدمات مهاجرت، یا آموزشی، اجتماعی یا مراقبت های بهداشتی) مطلع شوند.(ب) با کودکان قربانی خشونت باید به شیوه ای دوستانه و حساس در طی پروسه قضایی، با در نظر گرفتن وضعیت شخصی، نیازها، سن، جنسیت، معلولیت و سطح بلوغ و با احترام کامل به تمامیت جسمی، ذهنی و اخلاقی آنها رفتار شود؛(ج) مشارکت قضایی باید در صورت امکان پیشگیرانه باشد، به طور فعال باعث تقویت رفتار مثبت و همچنین منع رفتار منفی شود. مشارکت قضایی باید عنصری از یک رویکرد هماهنگ و یکپارچه در سراسر بخش ها باشد، از سایر افراد حرفه ای ها برای کار با کودکان، مراقبین، خانواده ها و جوامع حمایت کرده و دسترسی به طیف گسترده ای از خدمات مراقبت از کودک و خدمات حفاظتی در دسترس را تسهیل کند؛(د) در تمام پرونده هایی که کودکان قربانی خشونت را در بر می گیرند، در رعایت اصل حاکمیت قانون، اصل شفافیت بایستی اعمال شود.
#
  1. مشارکت قضایی شامل موارد زیر است:(الف) پاسخ های متمایز و وساطتی مانند کنفرانس گروه خانوادگی، مکانیزم های حل اختلافات جایگزین، عدالت ترمیمی و توافق های کیت و کینگ (رابطه ای) (جایی که اقدامات احترام به حقوق بشر، پاسخگویی و مدیریت توسط تسهیل کنندگان آموزش دیده است)؛(ب) دخالت دادگاه نوجوانان یا دادگاه خانواده که منجر به اقدام خاصی در خصوص حمایت از کودک می شود؛(ج) رویه های قانونی کیفری که باید به طور کامل به منظور لغو گسترده اجرای مصونیت قانونی یا عملی، به ویژه مصونیت عوامل دولتی، اعمال شود.(د) اقدامات انضباطی یا اداری علیه افراد حرفه ای برای رفتار سهل انگارانه یا نامناسب در برخورد با موارد مشکوک به سوء رفتار با فرزند (چه رسیدگی های داخلی در زمینه سازمان های حرفه ای برای نقض کدهای اخلاقی یا استانداردهای مراقبت، و یا رسیدگی های خارجی)؛(ه) دستورات قضایی برای تضمین جبران خسارت و توانبخشی کودکان که از أنواع مختلف خشونت رنج می برند.
#
  1. در صورت لزوم، دادگاه های تخصصی نوجوانان و خانواده و رسیدگی های کیفری باید برای کودکان قربانی خشونت ایجاد شود. این امر می تواند شامل ایجاد واحدهای تخصصی در پلیس، قوه قضائیه و دفتر دادستانی باشد تا بتواند در مراحل قضایی مشارکت عادلانه و برابر کودکان دارای معلول را تضمین کنند. تمام متخصصانی که با کودکان یا برای آنها کار می کنند و در چنین مواردی درگیر هستند، باید آموزش های میان رشته ای را در مورد حقوق و نیازهای کودکان گروه های سنی مختلف و همچنین در مورد رسیدگی هایی که با آنها سازگار است، دریافت کنند. هنگام اجرای رویکرد چند رشته ای، قوانین حرفه ای محرمانه بودن باید رعایت شود. تصمیم برای جدا کردن یک کودک از والدین یا محیط خانواده خود باید تنها زمانی صورت گیرد که در راستای بهترین منافع کودک باشد (ماده ۹ و پاراگراف ۱ ماده ۲۰). با این حال، در موارد خشونت که در آن مرتکبان مراقبت اولیه هستند، در محدوده تضمین های حقوق کودک ذکر شده در بالا، و بسته به شدت و عوامل دیگر، اقدامات مداخله ای متمرکز بر رفتارهای اجتماعی و آموزشی و رویکرد احتمالی اغلب بر مداخله قضایی کیفری ارجحیت دارد. راه حل های موثر باید در دسترس باشد، از جمله جبران خسارت قربانیان و دسترسی به مکانیسم های جبران خسارت و تجدید نظر یا مکانیزم های مستقل شکایت.
#
  1. روش های موثر. چنین اقدامات حمایتی همانطور که در پاراگراف ۱ و ۲ ماده ۱۹ ذکر شده است و وارد رویکرد سیستم سازی شده است (به پاراگراف ۷۱ مراجعه شود) مستلزم «رویه های موثر» برای اطمینان از اجرای آنها، کیفیت، ارتباط، دسترسی، تاثیر و کارایی است. چنین روش هایی باید شامل موارد زیر باشند:(الف) هماهنگی بین بخش ها، در صورت لزوم الزامی توسط پروتکل ها و یادداشت های تفاهم؛(ب) توسعه و اجرای جمع آوری و تجزیه و تحلیل ا سیستماتیک و در حال انجام اطلاعات؛(ج) توسعه و اجرای یک برنامه تحقیقاتی؛ و(د) توسعه اهداف قابل اندازه گیری و شاخص ها در رابطه با سیاست ها، فرایندها و نتایج برای کودکان و خانواده ها.
#
  1. شاخص های نتیجه گیری باید بر توسعه و رفاه مثبت فرزند بعنوان یک فرد دارنده حقوق، فراتر از تمرکز دقیق بر وقوع، شیوع و نوع یا میزان خشونت متمرکز باشد. در هنگام شناسایی علل اساسی خشونت و پیشنهاد اقدامات اصلاحی اقدامات، بررسی موارد مرگ کودک، بازبینی های مربوط به آسیب های جسمی، سؤالات و بررسی های سیستماتیک نیز باید مورد توجه قرار گیرد. تحقیق باید بر اساس دانش موجود در زمینه حمایت بین المللی و ملی کودکان باشد و از همکاری بین رشته ای و بین المللی برای به حداکثر رساندن مکمل بودن استفاده شود. (همچنین به پاراگراف ۷۲ (ت) در مورد پاسخگویی در رابطه با چارچوب هماهنگ ملی نگاه کنید).
#

تفسیر ماده ۱۴ در چهارچوب کلی تر کنوانسیون

#
  1. تعریف رویکرد حقوق کودک. احترام به حرمت، زندگی، بقا، رفاه، سلامت، توسعه، مشارکت و عدم تبعیض کودک به عنوان یک فرد دارنده حق، باید به عنوان اهداف برجسته ای از سیاست های دولت های عضو در مورد کودکان مورد حمایت قرار گیرد. این امر به بهترین شکل با احترام، حمایت و تحقق همه حقوق کنوانسیون (و پروتکل های اختیاری آن) به دست می آید. مستلزم تغییر پارادایم از رویکردهای حمایتی از کودکان که در آن آنها به عنوان "اشیاء" نیازمند کمک هستند به رویکرد حمایتی از کودکان به عنوان صاحبان حق مستحق حقوق غیر قابل مذاکره برای حمایت از آنها است. رویکرد حقوق کودک آن است که تحقق حقوق تمام کودکان که در کنوانسیون تعیین شده است را با توسعه ظرفیت وظایف مسئولان برای برآورده کردن مسئولیت هایشان در خصوص رعایت، حمایت و تحقق حقوق (ماده ۴) و ظرفیت دارند گان حقوق برای مطالبه حقوق خود، بدون تبعیض (ماده ۲)، با توجه به بهترین منافع کودک (پاراگراف ۱ ماده ۳)، زندگی، بقا و توسعه (ماده ۶ ) و احترام به دیدگاه های کودک (ماده ۱۲) را بالا می برد. کودکان همچنین حق دارند به وسیله مراقبین، والدین و اعضای جامعه در راستای توانایی های در حال رشد کودکان، هدایت و راهنمایی شوند (ماده ۵). این رویکرد حقوق کودک جامع بوده و بر حمایت از نقاط قوت و منابع خود فرزند و تمامی سیستم های اجتماعی که فرزند بخشی از آن است: خانواده، مدرسه، جامعه، موسسات، سیستم های مذهبی و فرهنگی تاکید دارد.
#
  1. ماده ۲ (عدم تبعیض). کمیته تاکید می کند که دولت های عضو باید اقدامات لازم را برای تضمین حق حمایت در برابر همه ی انواع خشونت بدون هیچ نوع تبعیضی صرف نظر از نژاد، رنگ، جنس، زبان، ، مذهب، عقاید سیاسی یا دیگر عقاید، منشا ملی، قومی یا اجتماعی، دارایی، معلولیت، تولد یا وضعیت دیگر برای هر کودک در نظر بگیرد. این شامل تبعیض بر اساس تعصبات در مورد کودکان مورد سوءاستفاده جنسی تجاری، کودکان در موقعیت های خیابانی و کودکان که مشکل قانونی دارند یا بر اساس لباس و رفتار کودکان، می باشد. کشورهای عضو باید به تبعیض علیه گروه های آسیب پذیر یا حاشیه ای کودکان مانند موارد مندرج در پاراگراف ۷۲ (ز ) اظهار نظر عمومی حاضر پرداخته و اقدامات پیشگیرانه ای برای اطمینان از این که اطفال از حق خود به حمایت به طور مساوی با کودکان دیگر برخوردار هستند، اتخاذ کنند.
#
  1. ماده ۳ (بهترین منافع کودک). کمیته تأکید می کند که تفسیر بهترین منافع کودک باید با کل کنوانسیون، از جمله تعهد حمایت از کودکان در برابر همه ی انواع خشونت، سازگار باشد. نمی تواند برای توجیه اعمال، از جمله مجازات بدنی و سایر اشکال مجازات بی رحمانه یا تحقیرآمیز که با شأن انسانی و تمامیت فیزیکی کودک تعارض دارد، مورد استفاده قرار گیرد. قضاوت یک فرد بالغ از بهترین منافع کودک نمی تواند تعهدات احترام به حقوق کودک تحت کنوانسیون را لغو کند. به طور خاص، کمیته ادعا می کند که بهترین منافع کودک به نحو احسن از طریق موارد زیر صورت می گیرد:(الف) پیشگیری از همه ی انواع خشونت و ارتقای پرورش مثبت فرزندان، با تأکید بر ضرورت تمرکز بر پیشگیری اولیه در چارچوب هماهنگی ملی؛(ب) سرمایه گذاری مناسب در منابع انسانی، مالی و فنی اختصاص داده شده به اجرای یک سیستم حمایت و پشتیبانی مبتنی بر حقوق کودک و یکپارچه.
#
  1. ماده ۶ (زندگی، بقا و توسعه). حمایت در برابر تمام انواع خشونت نه تنها از نظر حقوق کودک برای «زندگی» و «زنده ماندن»، بلکه از لحاظ حقوق آنها برای «توسعه»، که باید در راستای هدف کلی حمایت از کودک تفسیر شود، مورد توجه قرار گیرد. بنابراین، تعهد دولت عضو شامل حمایت جامع از خشونت و استثمار است که می تواند حق زندگی، بقا و توسعه کودک را به خطر بیاندازد. کمیته امیدوار است که دولت ها "توسعه" را به وسیع ترین شکل خود به عنوان یک مفهوم کلان تفسیر کنند، که شامل رشد جسمی، ذهنی، معنوی، اخلاقی، روحی و اجتماعی کودک است. اقدامات اجرایی باید با هدف دستیابی به توسعه بهینه برای همه کودکان انجام شود.
#
  1. ماده ۱۲ (حق شنیده شدن). کمیته معتقد است که مشارکت کودکان، حمایت را ارتقا می بخشد و حمایت از کودکان برای مشارکت کلیدی است. حق کودک به شنیده شدن با فرزندان كوچك كه نسبت به خشونت آسیب پذیرند، آغاز می شود. دیدگاه های کودکان باید به عنوان گامی اجباری در هر مرحله از فرایند حمایت از کودکان دعوت شود و مورد توجه قرار گیرد. حق شنیده شدن کودک ارتباط به خصوصی با شرایط خشونت دارد (نگاه کنید به اظهار نظر عمومی شماره ۱۲ (۲۰۰۹) کمیته، پاراگراف ۱۱۸ اف اف). کمیته با توجه به خانواده و فرزند پروری بیان داشت که این حق نقش پیشگیرانه علیه تمام انواع خشونت در خانه و خانواده دارد. علاوه بر این کمیته بر اهمیت مشارکت کودکان در توسعه استراتژی های پیشگیری به طور کلی در مدرسه، به ویژه در حذف و پیشگیری از قلدری و سایر اشکال خشونت در مدرسه، تأکید می کند. ابتکارات و برنامه هایی با هدف تقویت ظرفیت های خود کودکان برای از بین بردن خشونت باید حمایت شوند. از آنجایی که تجربه خشونت به طور ذاتی از توانمندی کودکان می کاهد، اقدامات حساس ضروری است تا اطمینان حاصل شود مداخلات حمایت از کودک بیشتر کودکان را ناتوان نمی کند، بلکه به طور مثبت در بهبود و ادغام مجدد آنها از طریق مشارکت با دقت تسهیل شده، سهیم است. کمیته یادآور می شود که به طور خاص گروه های به حاشیه رانده شده و مورد تبعیض با موانع مشارکت مواجه هستند. پرداختن به این موانع به ویژه برای حمایت از کودکان اهمیت دارد، زیرا این کودکان اغلب در میان افرادی هستند که بیشتر تحت تاثیر خشونت قرار گرفته اند.
#
  1. دو ماده زیر کنوانسیون نیز با موضوع ارتباط دارند که اهمیت ویژه ای به آنها برای اجرای ماده ۱۹ می بخشد.
#
  1. ماده ۴ (اقدامات مناسب). ماده 4 کشورهای عضو را ملزم می کند همه اقدامات لازم برای اجرای تمامی حقوق مندرج در کنوانسیون، از جمله ماده ۱۹ را به کار برند. در اعمال ماده ۴کنوانسیون، لازم به ذکر است که حق حمایت در برابر تمام انواع خشونت که در ماده ۱۹ آمده است حقوق مدنی و آزادی است. بنابراین اجرای ماده ۱۹ تعهد فوری و بدون شرط برای دولت های عضو است. با توجه به ماده ۴ با هرگونه شرایط اقتصادی، دولت ها باید اقدامات لازم را در راستای تحقق حقوق کودک با توجه ویژه به گروه های محروم انجام دهند. (نگاه کنید به اظهار نظر عمومی کمیته شماره ۵، پاراگراف ۸) این ماده تاکید می کند که منابع موجود باید تا حداکثر ممکن مورد استفاده قرار گیرند.
#
  1. ماده ۵ (جهت و راهنمایی مطابق با ظرفیت های در حال تحول). اجرای ماده ۱۹ مستلزم شناخت و حمایت از اهمیت اولیه والدین، خانواده های گسترده، سرپرستان قانونی و اعضای جامعه در مراقبت و حمایت از کودکان و جلوگیری از خشونت است. این رویکرد با ماده ۵مطابقت دارد که ترویج احترام به مسئولیت ها، حقوق و وظایف مراقبت کنندگان به منظور ارائه هدایت مناسب و راهنمایی کودک در اجرای حقوق شناخته شده در کنوانسیون مطابق با ظرفیت های در حال رشد کودک را فراهم می کند. (از جمله در ماده ۱۹). (همچنین به پاراگراف ۷۲ (د) مورد اولویت خانواده ها در زمینه چارچوب های هماهنگ ملی و سایر مواد مربوط به خانواده ها مراجعه کنید).
#
  1. سایر مواد مرتبط . کنوانسیون شامل مواد متعدد است که به صراحت یا به طور ضمنی مربوط به خشونت و حمایت از کودکان است. ماده ۱۹ باید همراه با این مواد خوانده شود. این منابع جامع ضرورت توجه به تهدید فراگیر برای اجرای حقوق کودک توسط خشونت در تمام اشکال آن و اطمینان از حمایت از کودکان در همه شرایط زندگی و توسعه را نمایان می کند.
#

ششم. چارچوب هماهنگ ملی برای خشونت علیه کودکان

#
  1. فراتر از برنامه های عمل ملی. کمیته تصریح می کند که بسیاری از برنامه های عمل ملی اتخاذ شده توسط دولت های عضو برای اجرای حقوق کودک دربرگیرنده اقداماتی برای ممنوعیت، جلوگیری و از بین بردن تمام انواع خشونت علیه کودکان است. چنین برنامه های عملی در حالیکه به بهره مندی بیشتر کودکان از حقوق شان کمک می کند، در اجرا، نظارت، ارزیابی و پیگیری آنها با چالش های زیادی مواجه است. به عنوان مثال، اغلب آنها با سیاست کلی توسعه، برنامه ها، بودجه و مکانیسم های هماهنگی ارتباطی ندارند. برای ایجاد یک ابزار عملی تر و قابل انعطاف کمیته، "چارچوب هماهنگی برای خشونت علیه کودکان" را برای همه اقدامات مبتنی بر حقوق کودک برای حمایت از کودکان در برابر انواع خشونت و پشتیبانی از یک محیط حمایتی، پیشنهاد می کند.۲۴ چنین چارچوب هماهنگی می تواند به جای برنامه های عمل ملی جایی که هنوز آنها وجود ندارند و یا غیرممکن هستند. در جایی که برنامه های عمل ملی به طور موثر در حال اجرا هستند، چارچوب هماهنگی می تواند این تلاش ها را تکمیل کرده، محرک بحث ها بوده و ایده ها و منابع جدیدی برای بهبود عملکرد آنها ایجاد کند.
#
  1. چارچوب هماهنگ ملی در مورد خشونت علیه کودکان. این چارچوب هماهنگی می تواند یک مرجع رایج و یک مکانیزم برای برقراری ارتباط میان وزارتخانه های دولتی و همچنین نمایندگان دولت و جامعه مدنی در همه سطوح با توجه به اقدامات لازم، در سراسر طیف وسیعی از اقدامات و در هر مرحله از مداخله که در ماده ۱۹ شناسایی شده است، را فراهم کند. این چارچوب می تواند انعطاف پذیری و خلاقیت را ترویج دهد و توسعه و اجرای طرح هایی که به طور همزمان توسط دولت و جامعه به وجود می آید، اما در عین حال در یک چارچوب یکپارچه و هماهنگ کلی قرار دارد را امکان پذیر سازد. در توصیه های پیشین و اظهار نظرهای عمومی، از جمله اظهار نظر عمومی شماره ۵ در مورد اقدامات کلی اجرا، کمیته دولت های عضو را ملزم به توسعه برنامه ها و استراتژی هایی برای جنبه های خاص کنوانسیون (برای مثال عدالت نوجوانان یا دوران کودکی اولیه) کرده است. در این زمینه، کمیته توصیه می کند که یک چارچوب هماهنگ ملی برای حمایت از همه انواع خشونت، از جمله اقدامات پیشگیرانه جامع، را توسعه دهند.
#
  1. نقاط شروع متفاوت. کمیته اذعان دارد حمایت از کودکان در برابر همه انواع خشونت در اکثر کشورها بسیار چالش برانگیز است و کشورهای عضو در حال برنامه ریزی و اجرای اقدامات از نقاط شروع بسیار متفاوت از نظر زیرساخت های قانونی، سازمانی و خدماتی، آداب و رسوم فرهنگی و صلاحیت های حرفه ای و همچنین سطوح منابع هستند.
#
  1. روند توسعه یک چارچوب هماهنگ ملی. هیچ مدل واحد برای چنین چارچوب هماهنگی برای منع همه ی انواع خشونت وجود ندارد. برخی از کشورها در یک سیستم جداگانه برای حمایت از کودکان سرمایه گذاری کرده اند، در حالی که برخی دیگر ترجیح می دهند مسائل حمایت را وارد سیستم های اصلی اجرای حقوق کودکان کنند. تجربه نشان می دهد که روند توسعه یک سیستم برای اجرای موفقیت آمیز آن ضروری است. تسهیل گری با مهارت برای تضمین مشارکت و مالکیت نمایندگان ارشد تمام گروه های ذینفع، احتمالا از طریق یک گروه کاری چند رشته ای که دارای قدرت تصمیم گیری مناسب است، که به طور منظم ملاقات می کند و آماده بلندپروازی است، ضرورت دارد. یک سیستم پیشگیری و حمایت در برابر تمامی اشکال خشونت باید بر اساس نقاط قوت موجود در ساختارهای رسمی و غیررسمی موجود، خدمات و سازمان ها باشد. شکاف ها باید براساس تعهدات مندرج در ماده ۱۹ و کنوانسیون به طور گسترده تر و در سایر ابزارهای بین المللی و منطقه ای حقوق بشر شناسایی و تکمیل شده و با راهنمایی هایی که در مطالعات سازمان ملل در مورد خشونت علیه کودکان ارائه شده است، اظهار نظر عمومی حاضر و حمایت های اجرایی اضافی پشتیبانی شود. برنامه ریزی ملی باید یک فرایند شفاف و فراگیر، با افشای کامل به عموم مردم و اطمینان از مشارکت دولت، سازمان های غیر دولتی، کارشناسان تحقیق و کار حرفه ای، والدین و کودکان باشد. بایستی برای کودکان و بزرگسالان قابل دسترسی و قابل درک باشد. چارچوب هماهنگ ملی باید به طور کامل محاسبه و تامین مالی شود از جمله منابع انسانی و فنی و در صورت امکان در بودجه ملی کودکان ارائه شود.
#
  1. عناصری که باید در چارچوب هماهنگی ملی قرار گیرند. عناصر زیر باید در سراسر اقدامات (قانون گذاری، اداری، اجتماعی و آموزشی) و مراحل مداخله (از پیشگیری تا از طریق بهبود و ادغام مجدد) در نظر گرفته شوند:(الف) رویکرد حقوق کودک. این رویکرد براساس اعلام کودک به عنوان یک دارنده حقوق و نه بهره مند از فعالیت های خیرخواهانه بزرگسالان است. این رویکرد دربرگیرنده احترام و تشویق مشاوره و همکاری با کودکان و نمایندگی کودکان در طراحی، اجرا، نظارت و ارزیابی چارچوب هماهنگ و اقدامات خاص در آن، با توجه به سن و ظرفیت های در حال رشد کودک یا کودکان است.(ب) ابعاد جنسیتی خشونت علیه کودکان. کشورهای عضو باید اطمینان حاصل کنند که سیاست ها و اقدامات، خطرات مختلفی که دختران و پسران نسبت به اشکال مختلف خشونت در محیط های مختلف با آن مواجه هستند را در نظر گرفته اند. کشورها باید تمامی اشکال تبعیض جنسیتی را به عنوان بخشی از یک استراتژی پیشگیری جامع خشونت توصیف کنند. این شامل پرداختن به کلیشه های مبتنی بر جنسیت، عدم تعادل قدرت، نابرابری و تبعیض است که از استفاده از خشونت و اجبار در خانه، در محیط مدرسه و تحصیل، در جوامع، در محل کار، در مؤسسات و در جامعه به طور گسترده تر، حمایت می کند. مردان و پسران باید به طور فعال به عنوان شرکا و متحدان راهبردی تشویق شوند و همراه با زنان و دختران باید فرصت هایی برای آنها جهت افزایش احترام به یکدیگر و درک آنها از نحوه جلوگیری از تبعیض جنسیتی و تظاهرات خشونت آمیز آن فراهم شود؛(ج) پیشگیری اولیه (عمومی). برای جزئیات بیشتر به پاراگراف ۴۲ اظهار نظر عمومی حاضر مراجعه کنید.(د) موقعیت اولیه خانواده ها در مراقبت از کودک و استراتژی های حمایت.۲۵ خانواده ها (از جمله خانواده های گسترده و سایر شیوه های مراقبت از نوع خانواده) دارای بیشترین توانایی برای حمایت از کودکان و جلوگیری از خشونت هستند. خانواده همچنین می توانند فرزندان خود را توانمند سازند تا از خود حمایت کنند. بنابراین نیاز به تقویت زندگی خانوادگی، حمایت از خانواده ها و کار با خانواده هایی که با چالش ها مواجهند باید یکی از اولویت های فعالیت های حمایت از کودکان در هر مرحله از مداخله، به ویژه پیشگیری (از طریق ایجاد مراقبت خوب از کودک) و مداخله زودهنگام باشد. با این وجود، کمیته همچنین به رسمیت می شناسد که بسیاری از خشونت هایی که کودکان انجام می دهند، از جمله سوء استفاده جنسی، در یک محیط خانوادگی رخ می دهد و بر ضرورت مداخله در خانواده ها در صورتی که کودکان از طریق اعضای خانواده در معرض خشونت قرار گیرند، تاکید می کند؛(ه) انعطاف پذیری و عوامل حمایتی. درک انعطاف پذیری و عوامل حمایتی بسیار اهمیت دارد، یعنی نقاط قوت و حمایت درونی و بیرونی که امنیت شخصی را بهبود بخشیده و سوء استفاده و غفلت و تاثیر منفی آنها را کاهش می دهد. عوامل حمایتی شامل خانواده های پایدار؛ پرورش کودک توسط بزرگسالان که نیازهای جسمی و روحی کودک را برآورده می کنند؛ تادیب مثبت غیر خشونت آمیز مثبت؛ اتصال امن کودک به حداقل یک بزرگسال؛ روابط حمایتی با همسالان و دیگران (از جمله معلمان)؛ یک محیط اجتماعی که نگرش ها و رفتارهای اجتماعی، غیر خشونت آمیز و غیر تبعیض آمیز را تقویت می کند؛ سطح بالایی از همبستگی اجتماعی جامعه؛ و رشد شبکه های اجتماعی و ارتباطات محله؛(و)عوامل خطر. اقدامات پیشگیرانه و منحصر به فرد برای کاهش عوامل خطر که کودکان به طور فردی یا گروه های مختلف به طور کلی یا به طور خاص در معرض آن قرار دارند، باید در نظر گرفته شود. این شامل عوامل خطر توسط والدین از قبیل سوء مصرف مواد، مشکلات روانی و انزوای اجتماعی و عوامل خطر خانوادگی مانند فقر، بیکاری، تبعیض و به حاشیه راندن است. در سطح جهانی همه کودکان سن ۰-۱۸ ساله تا زمان تکمیل رشد و پیشرفت عصبی، روحی، اجتماعی و فیزیکی آسیب پذیر محسوب می شوند. نوزادان و کودکان به علت عدم بلوغ مغز در حال رشد و وابستگی کامل به بزرگسالان در معرض خطر بیشتری هستند. هم دختر و هم پسر در معرض خطر هستند، اما خشونت اغلب دارای مولفه ی جنسیتی است؛(ز) کودکان در شرایط بالقوه آسیب پذیر. گروه های کودکانی که به احتمال زیاد در معرض خشونت قرار می گیرند شامل این کودکان می شوند، اما محدود به آنها نیستند،: با والدین بیولوژیک خود زندگی نمی کنند، بلکه در انواع مختلف مراقبت جایگزین قرار دارند؛ تولد آنها ثبت نشده است؛ در موقعیت های خیابانی؛ در درگیری واقعی یا قابل ملاحظه با قانون؛ با معلولیت های جسمی، معلولیت های حسی، معلولیت های یادگیری، ناتوانی های روانی اجتماعی و بیماری های مادرزادی/ یا مزمن یا مشکلات رفتاری جدی؛ کودکان بومی۲۶ و یا از اقلیت های قومی دیگر؛ از گروه اقلیت مذهبی یا زبانی؛ همجنسگرا، ترنسجندر یا دوجنسگرا؛ در خطر ابتلا به شیوه های سنتی مضر؛ در ازدواج زودهنگام (به خصوص دختران و خصوصا و نه محدود به ازدواج اجباری)؛ در کار خطرناک برای کودکان، از جمله بدترین انواع؛ کسانی که در حال حرکت به عنوان مهاجران یا پناهندگان هستند، یا افرادی که آواره و یا قاچاق می شوند؛ کسانی که قبلا خشونت را تجربه کرده اند؛ کسانی که خشونت را در خانه و در جوامع تجربه کرده اند؛ در محیط های کم جمعیت شهری و اقتصادی، جایی که اسلحه، سلاح، مواد مخدر و الکل ممکن است به راحتی در دسترس باشد؛ زندگی در مناطق متمایل به حادثه یا فاجعه یا در محیط های سمی؛ مبتلا به اچ آی وی / ایدز یا کسانی که خود به اچ آی وی آلوده هستند؛ کسانی که سوء تغذیه دارند؛ از طرف بچه های دیگر مراقب می شوند؛ کسانی که خود مراقب و سرپرست خانواده هستند؛ متولد به پدر و مادری که خود هنوز زیر ۱۸ سال دارند؛ کسانی که ناخواسته هستند، زودرس به دنیا آمده و یا چند قلو بوده اند؛ با نظارت ناکافی یا بدون تماس با مراقبین بستری شده اند؛ یا در معرض ICT ها بدون حمایت های مناسب، نظارت و یا توانمند سازی برای حمایت از خود. کودکان در شرایط اضطراری به شدت در معرض خشونت قرار می گیرند، در جایی که در نتیجه درگیری های اجتماعی و مسلح، بلایای طبیعی و دیگر شرایط اضطراری پیچیده و مزمن، سیستم های اجتماعی سقوط می کنند، کودکان از مراقبان خود جدا می شوند و مراقبت و محیط امن آسیب دیده یا حتی تخریب می شوند؛(ح) تخصیص منابع. منابع انسانی، مالی و فنی مورد نیاز در بخش های مختلف باید به حداکثر منابع موجود اختصاص یابد. مکانیسم های نظارتی قوی برای تضمین پاسخگویی در مورد تخصیص بودجه و بهره وری کارآمد آنها باید توسعه داده شود و اجرا شود.(ت) مکانیزم های هماهنگی. مکانیسم ها باید به صراحت مشخص شود تا هماهنگی موثر در سطوح مرکزی، منطقه ای و محلی، بین بخش های مختلف و با جامعه مدنی، از جمله جامعه پژوهشی تجربی، صورت گیرد. این مکانیسم ها باید توسط اقدامات اداری که در بالا ذکر شده، حمایت شوند؛(ی) مسئوليت. لازم است اطمینان حاصل شود که کشورهای عضو، موسسات و سازمان های ملی و محلی و ذینفعان جامعه مدنی مربوطه، به طور فعال و با همکاری، استانداردها، شاخص ها، ابزارها و سیستم های نظارت، اندازه گیری و ارزیابی را برای اجرای وظایف و تعهدات خود جهت حمایت از کودکان در برابر خشونت ایجاد و اعمال می کنند. کمیته به طور پیوسته حمایت خود را از سیستم های پاسخگویی، از جمله به ویژه از طریق جمع آوری داده ها و تجزیه و تحلیل، ساخت و ساز شاخص ها، نظارت و ارزیابی و همچنین حمایت از موسسات مستقل حقوق بشر ابراز کرده است. کمیته توصیه می کند که دولت های عضو گزارش سالانه ای را درباره پیشرفت های مربوط به ممنوعیت، پیشگیری و از بین بردن خشونت منتشر کرده و آن را برای بررسی و بحث به پارلمان ارسال کرده و همه ذینفعان مربوطه را برای پاسخ به اطلاعات موجود در آن دعوت کنند.
#

هفتم. منابع برای اجرا و نیاز به همکاری بین المللی

#
  1. تعهدات کشورهای عضو. با در نظر گرفتن تعهدات کشورهای عضو تحت مواد ۴ و ۱۹، کمیته، به ویژه، معتقد است که محدودیت منابع نمی تواند توجیهی برای کوتاهی یک کشور عضو در در نظر گرفتن اقدامات مورد نیاز یا کافی برای حمایت از کودکان باشد. بنابراین، کشورهای عضو باید چارچوب هماهنگ جامع، استراتژیک و زمان دار برای مراقبت و حمایت از کودک اتخاذ کنند. به طور خاص کمیته ضرورت مشورت با کودکان در توسعه این استراتژی ها، چارچوب ها و اقدامات را برجسته می کند.
#
  1. منابع پشتیبانی. در چارچوب نقاط شروع گوناگون ذکر شده در پاراگراف ۷۰ و با درک اینکه بودجه ها در سطوح ملی و غیر متمرکز باید منبع اصلی بودجه برای مراقبت از کودکان و استراتژی های حمایت از کودکان باشد، کمیته توجه دولت ها را به راه های همکاری بین المللی و کمک های مندرج در مواد ۴ و ۴۵ کنوانسیون جلب می کند. کمیته از شرکای زیر درخواست می کند تا از برنامه های حمایت از کودکان، از جمله برنامه های آموزشی که الزامات مندرج در ماده ۱۹ و کنوانسیون به طور گسترده را کاملا در نظر دارد،۲۷ از لحاظ مالی و فنی، به طور کامل حمایت کنند: کشورهای فراهم کننده همکار توسعه؛ موسسات کمک کننده (از جمله بانک جهانی، منابع و بنیادهای خصوصی)؛ سازمانها و نهادهای سازمان ملل متحد؛ و سایر ارگان ها و سازمان های بین المللی و منطقه ای. این حمایت مالی و فنی باید به طور سیستماتیک از طریق مشارکت قوی و منصفانه در سطح ملی و بین المللی ارائه شود. برنامه های حمایتی مبتنی بر حقوق کودک باید یکی از اجزای اصلی در کمک به توسعه پایدار در کشورهایی باشد که کمک های بین المللی دریافت می کنند. کمیته همچنین این سازمان ها را تشویق می کند تا با کمیته، نماینده ویژه دبیرکل در مورد خشونت علیه کودکان و سایر مکانیزم های حقوق بشر بین المللی و منطقه ای برای پیشبرد این هدف، همکاری کنند.
#
  1. منابع مورد نیاز در سطح بین المللی. سرمایه گذاری در زمینه های زیر در سطح بین المللی برای کمک به کشورهای عضو برای انجام تعهدات خود در رابطه با ماده ۱۹ ضروری است:(الف) منابع انسانی: ارتباطات پیشرفته، همکاری و تبادل فردی در داخل و بین انجمن های حرفه ای (مثلا پزشکی، بهداشت روان، مددکاری اجتماعی، حقوقی، آموزش، بد رفتاری با کودکان، دانشگاهی / تحقیق، حقوق کودک و سازمان ها / موسسات آموزشی) ؛ ارتباطات و همکاری بهبود یافته در داخل و بین گروه های جامعه مدنی (به عنوان مثال جوامع تحقیقاتی، سازمان های غیر دولتی، سازمان های تحت هدایت کودکان، سازمان های مذهبی، سازمان های افراد دارای معلولیت، گروه های اجتماعی و جوانان و کارشناسان فردی که در توسعه و تبادل دانش و اجرای آن شرکت دارند)؛(ب) منابع مالی: هماهنگی، نظارت و ارزیابی پیشرفته کمک های دنر؛ توسعه بیشتر تحلیل های مالی و انسانی سرمایه به منظور اینکه اقتصاددانان، محققان و کشورهای عضو به طور کامل هزینه های اجرای سیستم های جامع حمایت از کودک (با تاکید بر پیشگیری اولیه)را در مقایسه با هزینه های مدیریت اثرات مستقیم و غیر مستقیم (از جمله بین نسل) خشونت در سطوح فردی، جامعه، ملی و حتی بین المللی را سنجیده؛ و توسط مؤسسات مالی بین المللی "سیاست ها و فعالیت های آنها برای در نظر گرفتن تأثیری که ممکن است بر کودکان داشته باشند را بررسی کنند"؛۲۸(ج) منابع فنی: شاخص های مبتنی بر شواهد، سیستم ها، مدل ها (از جمله مدل قوانین)، ابزارها، دستورالعمل ها، پروتکل ها و استانداردهای عمل برای استفاده توسط جوامع و افراد حرفه ای، با راهنمایی در مورد سازگاری آنها با زمینه های مختلف؛ یک پلت فرم برای به اشتراک گذاری سیستماتیک و دسترسی به اطلاعات (دانش و عمل)؛ وضوح و شفافیت کامل در بودجه بندی برای حقوق کودک و حمایت از کودکان، و همچنین در نظارت بر نتیجه حمایت از کودکان در طول نوسانات اقتصادی و شرایط چالش برانگیز ایجاد شده (کمک های فنی باید در طول زمان از طریق اطلاعات، مدل ها و آموزش های مربوطه ایجاد شود) .
#
  1. همکاری منطقه ای و بین المللی بین مرزی. علاوه بر کمک های توسعه، همکاری همچنین برای پرداختن به مسائل مربوط به حمایت از کودکان که فراتر از مرزهای ملی است، ضرورت دارد از جمله: جنبش مرزی کودکان - بدون همراه و یا با خانواده های آنها - به صورت داوطلبانه یا تحت فشار (به عنوان مثال به دلیل درگیری، ، بلایای طبیعی یا بیماری همه گیر) که می تواند کودکان را در خطر آسیب قرار دهد. قاچاق بین مرزی کودکان برای کار، استثمار جنسی، فرزند خواندگی، برداشتن اعضای بدن یا سایر اهداف؛ درگیری که در سراسر مرزها صورت می گیرد و ممکن است ایمنی کودک و دسترسی به سیستم های حمایتی را به خطر بیندازد، حتی اگر کودک در کشور مبدأ باقی بماند؛ و بلایای طبیعی که به طور همزمان بر چندین کشور تاثیر می گذارد. قوانین خاص، سیاست ها، برنامه ها و مشارکت ها برای حفاظت از کودکان تحت تاثیر مسائل فرامرزی حمایت از کودکان (به عنوان مثال جرایم اینترنتی و تعفیب برون مرزی کسانی که از طریق سفر و گردشگری کودکان را مورد آزار و اذیت جنسی قرار داده و قاچاقچیان خانواده ها و اطفال) چه این کودکان در شرایط مراقبت های سنتی هستند یا جایی است که دولت مانند مورد کودکان بدون همراه مراقب واقعی است.
#

پی‌نوشت‌ها

#

١ گزارش کارشناس مستقل تحقیق سازمان ملل در مورد خشونت علیه کودکان (A/61/299)، پاراگراف ۲ ترجمه کنوانسیون به زبانهای دیگر لزوما معادل دقیق واژه انگلیسی «خشونت» را شامل نمی شود. ٣ قطعنامه مجمع عمومی ۱۴۲/۶۴، ضمیمه. ٤ دستورالعمل های مربوط به عدالت در مورد کودکان قربانی و شاهدان جرم (قطعنامه شورای اقتصادی و اجتماعی۲۰/۲۰۰۵، ضمیمه) را ببینید. ٥ Paulo Sérgio Pinheiro، کارشناس مستقل تحقیق دبیر کل سازمان ملل در مورد خشونت علیه کودکان، گزارش جهانی در مورد خشونت علیه کودکان (ژنو، ۲۰۰۶)، صفحات ۶۳-۶۶ را ملاحظه کنید. ٦ کشورهای عضو همچنین ملزم به حمایت از مراقبت کنندگان برای جلوگیری از حوادث هستند. (ماده ۱۹ و ماده ۲۴، پاراگراف ۲ (ه)). ٧ کودکان در بسیاری از کشورها رها شده اند، زیرا والدین و مراقبان که در فقر زندگی می کنند، ابزاری برای حمایت از آنها ندارند. با توجه به تعریف، غفلت، کوتاهی در مراقبت است زمانی که والدین ابزار برآورده کردن نیازهای فرزندان خود را دارند. کمیته اغلب از کشورهای عضو می خواهد تا " کمک های مناسب به والدین و سرپرستان قانونی در انجام مسئولیت های نگهداری فرزندان خود ارائه دهند" (پاراگراف ۲ ماده ۱۸ کنوانسیون). ٨ سرزنش کردن به آیین ها و سایر فعالیت های درگیر در آزار و اذیت، خشونت و تحقیر اشاره می کند که برای وارد کردن یک فرد در گروه از آن استفاده می شود. ٩ سوءاستفاده جنسی شامل هر نوع فعالیت جنسی است که توسط یک بزرگسال بر کودک تحمیل می شود، که در برابر آن کودک حق برخورداری از حمایت قانون کیفری را دارد. فعالیت های جنسی همچنین سوءاستفاده محسوب می شودزمانی که توسط یک کودک بر کودک دیگر اعمال می شود در صورتی که متخلف به مراتب بزرگتر از کودک قربانی باشد یا از قدرت، تهدید و سایر وسائل فشار استفاده کند. فعالیت های جنسی در میان کودکان سوء استفاده جنسی محسوب نمی شود، در صورتی که کودکان بزرگتر از حد سن تعیین شده توسط دولت عضو برای فعالیت های جنسی دوجانبه باشند. ١٠ فناوری های اطلاعاتی مانند اینترنت و تلفن های همراه ابزار مثبتی برای کمک به حفظ امنیت کودکان و راهی برای گزارش خشونت های مظنون یا واقعی و بدرفتاری هستند. یک محیط حمایتی باید از طریق تنظیم و نظارت بر فناوری های اطلاعاتی از جمله توانمندسازی کودکان برای استفاده ایمن از این فن آوری ها ایجاد شود. ١١ قرار گرفتن در معرض پورنوگرافی می تواند منجر به افزایش سوء استفاده جنسی کودکان بر کودکان شود زیرا کودکانی که در معرض پورنوگرافی هستند "سعی" می کنند آنچه را که دیده اند در عمل با کودکان جوان تر و یا کسانی که دسترسی آسان به آنها داشته یا بر آنها کنترل دارند، اجرا کنند. ١٢ اقتباس شده از جدول توسعه یافته توسط پروژه آنلاین EUKids ذکر شده در AUPs در مفهوم: ایجاد رفتار آن لاین امن و مسئول (بکتا، ۲۰۰۹)، صفحه ۶، همچنین به اعلامیه ریودوژانیرو و دعوت به عمل برای جلوگیری و توقف استفاده جنسی از کودکان و نوجوانان مراجعه کنید. قابل دسترس در: http://iiicongressomundial.net/congresso/arquivos/Rio%20Declaration%20and%20Call%20for%20Action%20-%20FINAL%20Version.pdf. ١٣ در راستای توصیه قبلی کمیته به کشورهای عضو برای افزایش سن ازدواج تا ۱۸ سال برای دختر و پسر (اظهار نظر کلی شماره ۴ (۲۰۰۳) در مورد بهداشت و توسعه نوجوانان در محدوده کنوانسیون حقوق کودک ، پاراگراف ۲۰) و با توجه به آسیب پذیری خاص آنها نسبت به بدرفتاری، کمیته معتقد است که ماده ۱۹ همچنین در مورد کودکان زیر ۱۸ سال که به سن بلوغ رسیده اند یا از طریق ازدواج زودهنگام و / یا ازدواج اجباری از مسئولیت رها شده اند، اعمال می شود. ١٤ تحقیق سازمان ملل متحد در مورد خشونت علیه کودکان شرایطی را توصیف می کند که در آن خشونت علیه کودکان رخ می دهد؛ همچنین راهنمایی های دقیق موجود در دستورالعمل های مراقبت های جایگزین کودکان را ببینید. ١٥ همانطور که در اظهار نظر عمومی شماره ۶ (۲۰۰۵) پاراگراف ۷ تعریف شده است. ١٦ به طور خاص پاراگراف های ۹ (طیفی از اقدامات لازم)، ۱۳ و ۱۵ (در خصوص لغو و واجد شرایط بودن حق شرط ها)، و ۶۶ و ۶۷ (انتشار کنوانسیون) را ملاحظه کنید. ١٧ در خصوص «تحریم ها»، اصطلاح «عاملان» کودکان را که به خود آسیب می رسانند، مستثنی می کند. درمان کودکانی که به کودکان دیگر آسیب می رساند، باید آموزشی و درمانی باشد. ١٨ اظهار نظر عمومی شماره ۲ و به خصوص پاراگراف های ۱، ۲، ۴ و ۱۹ را ببینید. ١٩ راهنمایی های دقیق موجود در دستورالعمل های مراقبت های جایگزین برای کودکان نیز باید در هر مرحله مورد توجه قرار گیرد. ٢٠ کمیته حقوق بشر، اظهار نظر عمومی شماره ۱۷ (۱۹۸۹) در مورد حقوق کودکان، دادگاه اروپایی حقوق بشر، Olsson vs. Sweden، (شماره ۱)، قضاوت ۲۴ مارس ۱۹۸۸، سری الف، شماره ۱۳۰، پاراگراف ۱۸؛ دادگاه آمریکایی حقوق بشر، Velásquez Rodríguez vs. Honduras، قضاوت در مورد محدوده موضوع، ۱۰ ژانویه ۱۹۸۹، سری ج، شماره ۳، پاراگراف ۱۷۲. ٢١ پاراگراف ۴۸ اف اف در مورد روند رسیدگی در سیستم های قضایی غیر رسمی و سنتی نیز قابل اعمال است. ٢٢ همچنین دستورالعمل های عدالت در مورد کودکان قربانی و شاهدان جرم را ملاحظه کنید. ٢٣ همچنین نگاه کنید به: دستورالعمل کمیته وزرای شورای اروپا در مورد عدالت کودک دوستانه، مصوب ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰؛ دستورالعمل های مربوط به عدالت در موضوعات مربوط به قربانیان کودکان و شاهدان جرم و جنایت؛ و قطعنامه ۲۱۳/۶۵ مجمع عمومی. ٢٤ همچنین پیشنهادات کارشناس مستقل مطالعات سازمان ملل در مورد خشونت علیه کودکان (A/61/299 ، پاراگراف ۹۶ را ببینید. ٢٥ دستورالعمل ها برای مراقبت های جایگزین از کودکان را ببینید. ٢٦ در برخی از جوامع، برخلاف خانواده های غیر بومی، "غفلت" متمایز از "سوء استفاده"، دلیل اصلی گرفتن فرزندان بومی از خانواده های آنها است. خدمات حمایتی غیر کیفری برای خانواده و مداخلات مستقیم برای مقابله با علل (مانند فقر، مسکن و شرایط تاریخی) اغلب مناسب تر هستند. تلاش های خاص برای رسیدگی به تبعیض در ارائه خدمات و طیف وسیعی از گزینه های مداخله در دسترس برای جوامع بومی و دیگر اقلیت ها مورد نیاز است. ٢٧ اظهار نظر عمومی شماره ۵ (پاراگراف های ۶۱، ۶۲ و ۶۴) در مورد ضرورت وارد جریان کردن حقوق کودکان به همکاری بین المللی و کمک های فنی؛ ضرورت هدایت کامل چنین مشارکت و کمک هایی و ترویج کامل اجرای کنوانسیون؛ تخصیص بخش مهمی از کمک های بین المللی به طور خاص برای کودکان؛ و ضرورت سند استراتژی کاهش فقر و رویکردهای بخش های مختلف برای توسعه جهت در برگرفتن تمرکز قوی بر حقوق کودکان را ملاحظه کنید. ۲۸ A/61/299، پاراگراف ۱۱۷.